Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Η ΟΡΓΗ ΦΟΥΝΤΩΝΕΙ!

Στο μονόδρομο της απόλυτης εξαθλίωσης, των ασιατικών μισθών και συνθηκών ζωής που μας οδηγούν κυβέρνηση και μεγαλοκαπιταλιστές, να απαντήσουμε με τον μονόδρομο της Ανυπακοής, της Αντίστασης, του Ξεσηκωμού.
Να μην πιστεύουμε ούτε λέξη απ' ότι μας λένε.
Το πετσόκομα των μισθών δεν θα φέρει
"ανταγωνιστικότητα"
αλλά περισσότερη φτώχεια, ανεργία και ¨
περισσότερα "λουκέτα"


1.            Η εγκληματική συμμορία Παπανδρέου υπό τις εντολές των μεγαλοκαπιταλιστών συνεχίζει ακάθεκτη το καταστροφικό της έργο. Το έργο της κατεδάφισης κάθε κοινωνικού δικαιώματος, κάθε εργατικής κατάκτησης και κάθε επιπέδου αξιοπρεπούς ζωής. Τελικός σκοπός της, η βίαιη μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα με ασιατικό βιοτικό επίπεδο. Σε χώρα που ο πληθυσμός της θα φυτοζωεί μέσα στις στερήσεις και τη μιζέρια, προσπαθώντας με μισθούς πείνας να περισώσει την ύπαρξη του.
Στο στόχαστρο της κυβέρνησης βρίσκονται πάνω απ' όλα οι αμοιβές των εργαζομένων, τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα. Με το νόμο για τις επιχειρησιακές συμβάσεις, προσπαθεί να μειώσει τους μισθούς στις μεγάλες και μεσαίες επιχειρήσεις, όπου αυτές οι συμβάσεις είναι ευκολότερο να υπογραφούν. Και, βλέποντας ότι ακόμη δεν έχει γενικευτεί η εφαρμογή τους, πιέζει προς την κατεύθυνση αυτή. Με το νόμο για το ενιαίο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων, που έχει έτοιμο για ψήφιση, μειώνει μέχρι και 30% τις αποδοχές, καταργώντας όλα τα επιδόματα. Και η αρπακτικότητά της είναι τέτοια, που μιλάει για ελεύθερη επιβολή της ελαστικής εργασίας με απόφαση του εργοδότη και προετοιμάζει ακόμα και κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, δηλαδή των δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος αδείας, και στον ιδιωτικό τομέα.
Ταυτόχρονα, τις αμοιβές των εργαζομένων τις μειώνει όχι μόνο σε απόλυτα νούμερα αλλά και ακριβαίνοντας σκόπιμα το κόστος ζωής. Ακριβαίνει κατά 40% τα εισιτήρια των μέσων μαζικής μεταφοράς, το ΦΠΑ, τους άλλους έμμεσους φόρους, το ρεύμα κ.λπ., με αποτέλεσμα η αγοραστική δύναμη των μισθών να πέφτει ακόμα πιο χαμηλά.
Η λυσσασμένη αντεργατική επίθεση της κυβέρνησης, πέρα από τις άμεσες  συνέπειες, έχει δημιουργήσει ένα κλίμα τρομοκρατίας σε όλους τους εργαζόμενους και έχει αποθρασύνει τους εργοδότες, δίνοντας τους τον αέρα να εκβιάζουν και να ποδοπατούν στην πράξη κάθε έννοια δικαιώματος, μετατρέποντας τους χώρους δουλειάς σε πραγματικά κολαστήρια.
Την πολιτική ευθύνη για όλα αυτά η κυβέρνηση προσπαθεί να τη βγάλει από πάνω της και να τη ρίξει στην Τρόικα και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε συνεργασία με τα μεγαλοαστικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, παίζει ένα θρασύτατο  θέατρο μετάθεσης ευθυνών, για να πείσει ότι για όλα φταίνε οι «κακοί ξένοι». Η αλήθεια όμως είναι ότι βασικός υπεύθυνος είναι η ίδια, που έχει επιλέξει συνειδητά το δρόμο της πτώχευσης του ελληνικού λαού και του υποβιβασμού του σε τριτοκοσμικά επίπεδα. Ο ίδιος ο ΣΕΒ αποκάλυψε ότι οι ιδέες για κατάργηση των δώρων στον ιδιωτικό τομέα προέρχονται από τους υπουργούς της κυβέρνησης και όχι από το εξωτερικό.

2.            Εκτός από τους μισθωτούς, στο στόχαστρο της κυβέρνησης βρίσκονται και οι αυτοαπασχολούμενοι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες. Με το λεγόμενο «άνοιγμα» των επαγγελμάτων, επιχειρεί την οικονομική και εργασιακή ισοπέδωση τους, σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και την κατάργηση τους, έτσι ώστε οι υπηρεσίες αυτές να περάσουν στα χέρια μιας χούφτας μεγάλων εταιρειών. Με τον τρόπο αυτό, χιλιάδες αυτοαπασχολούμενοι που σήμερα ζουν αξιοπρεπώς θα υπαλληλοποιηθούν, θα πτωχεύσουν ή θα μείνουν μόνιμα άνεργοι, ενώ η αγορά θα ελέγχεται πια από τα καρτέλ των μεγάλων εταιρειών, που θα καταργήσουν κάθε ανταγωνισμό και θα κρατάνε τις τιμές στα ύψη με κρυφές συμφωνίες.

3.            Η πολιτική αυτή είναι  κοινωνικά εγκληματική και απολύτως αδιέξοδη.
Κοινωνικά εγκληματική γιατί πετιούνται στην άβυσσο της δυστυχίας οι εργαζόμενοι, τη στιγμή που οι εργοδότες δεν θυσιάζουν ούτε ένα ευρώ από τα κέρδη τους, παρόλο που το μέσο ποσοστό επιχειρηματικού κέρδους στην Ελλάδα είναι κατά 60% μεγαλύτερο απ' ό,τι στην Ευρώπη.
Και απολύτως αδιέξοδη γιατί η μείωση μισθών δεν θα λύσει ούτε το δημοσιοοικονομικό πρόβλημα ούτε το πρόβλημα ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.
Αντίθετα, θα οδηγήσει σε μαρασμό την αγορά, την παραγωγή, άρα και τα δημόσια έσοδα. Και θα μετατρέψει την Ελλάδα σε χώρα φθηνής και ανειδίκευτης εργασίας, που δεν θα παράγει τίποτα αξιόλογο για την διεθνή αγορά.

4.            Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο εύκολα για την κυβέρνηση. Το κύμα της κοινωνικής διαμαρτυρίας ανεβαίνει.  Οι φαρμακοποιοί αντιστέκονται σκληρά. Οι γιατροί, με την κατάληψη του υπουργείου Υγείας, μπήκαν για πρώτη φορά σε δυναμικές μορφές πάλης. Οι περισσότεροι δικηγόροι της χώρας απέχουν. Οι εργαζόμενοι στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς δείχνουν αξιοσημείωτη επιμονή και καταργούν στην πράξη τις αντεργατικές αποφάσεις της ταξικής δικαιοσύνης, που κηρύσσουν τις απεργίες τους παράνομες και καταχρηστικές. Οι αγρότες ξαναβγαίνουν στα μπλόκα και συγκρούονται με τα ΜΑΤ. Οι κάτοικοι της Κερατέας συγκρούονται δυναμικά και οργανωμένα με την αστυνομία της κυβέρνησης και των μεγαλοεργολάβων. Οδηγοί και κάτοικοι ολόκληρων περιοχών καταργούν στην πράξη τη ληστεία των διοδίων, σηκώνοντας τις μπάρες και αρνούμενοι να πληρώσουν το χαράτσι των μεγαλοεργολάβων.
Το ογκούμενο αυτό κύμα κοινωνικών αγώνων και οργανωμένης ανυπακοής η κυβέρνηση προσπαθεί να το αντιμετωπίσει με ένα μίγμα αυταρχισμού και υποκρισίας. Απ'τη μια εξαγγέλλει μειωμένα εισιτήρια και διόδια για μια ελάχιστη μειοψηφία απόρων και απ'την άλλη ετοιμάζει τη θέσπιση νέων ποινικών αδικημάτων για τη δίωξη όσων αγωνίζονται συνειδητά ενάντια στη ληστεία κράτους και εργολάβων.

5.            Για μας, τον εργαζόμενο λαό, ο μοναδικός δρόμος που μένει είναι αυτός του αγώνα. Καμιά υπομονή  και καμιά υποχωρητικότητα δεν θα μας σώσουν. Αντίθετα, κάθε βήμα υποχώρησης θα ανοίγει ακόμα περισσότερο την όρεξη κυβέρνησης και εργοδοτών. Ούτε φυσικά θα πρέπει να πειθόμαστε στα ψέματα τους, ότι «φταίνε οι ξένοι» ή ότι «σε λίγα χρόνια θα φτιάξουν τα πράγματα».
Εμείς οι εργαζόμενοι θα πρέπει να αντισταθούμε σε όλα τα επίπεδα: ο καθένας μας απέναντι στο εργοδότη του. Με τους συναδέλφους μας μέσα στα σωματεία. Με απεργίες και διαδηλώσεις. Μια πρώτης τάξεως ευκαιρία είναι η γενική απεργία της 23ης Φεβρουαρίου, όπου πρέπει να δώσουμε ένα γερό μάθημα στην κυβέρνηση, όχι μόνο απεργώντας μαζικά αλλά πλημμυρίζοντας και τους δρόμους της Αθήνας, με οργανωμένες και επίμονες διαδηλώσεις.
Η κυβέρνηση των δημίων πρέπει να ταρακουνηθεί και να φύγει. Οι εργοδότες πρέπει να νιώσουν τη δύναμη μας. Εμείς οι ίδιοι πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας.
Ας ενωθούμε - Ας οργανωθούμε -Ας παλέψουμε. Μπορούμε να νικήσουμε.

εφ. Σοσιαλιστική Προοπτική
Αθήνα, 8.2.2011
Η Συντακτική Επιτροπή
 

Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΕΣ

Μία επίσκεψη στην Κύπρο σε φορτίζει συναισθηματικά, αλλά αποτυπώνει και μία πραγματικότητα που είναι συνάμα ζοφερή και ελπιδοφόρα.  

Ζοφερή λόγω της κατάστασης που διαμορφώθηκε μετά την εισβολή, με την κατοχή του μισού νησιού από τον «Αττίλα», αλλά και λόγω του διαφαινόμενου ξεπουλήματος μέσω της αποδοχής ομοσπονδιακών σχεδίων που προωθούν τα γνωστά κέντρα ξένων αποφάσεων και που φαίνεται να υιοθετεί ο Χριστόφιας. Ζοφερή και από τη συμπεριφορά πολλών Κυπρίων, που μεταβαίνουν στα Κατεχόμενα είτε για να ενισχύσουν τα καζίνο που έχουν ανοίξει εκεί είτε απλά για να ψωνίσουν φτηνότερα  τυριά και παπούτσι.  Ζοφερή και από την τριτοκοσμική εικόνα των πόλεων της νήσου, από τον απίστευτα μεγάλο αριθμό μεταναστών από ασιατικές και αφρικανικές χώρες. Ζοφερή και από την αντεθνική συμπεριφορά ορισμένων Κυπρίων, που έφτασαν στο σημείο να ομιλούν για «ελληνόφωνους» και όχι για Έλληνες στο νησί!

Ελπιδοφόρα λόγω της ύπαρξης διαφόρων συνιστωσών του πατριωτικού κινήματος στη μεγαλόνησο, που, αν και ασυντόνιστες ή και ενίοτε με διαφωνίες τακτικής, αποτυπώνουν σαφέστατα τον πόθο και τη λαχτάρα των αδελφών μας για ένωση με τη μητέρα πατρίδα. Είναι φανερό ότι αυτοί αποτελούν τη διαχρονική σιωπηρή πλειοψηφία στο νησί κα ότι το μόνο που απουσιάζει αυτή τη στιγμή είναι ο ηγέτης που θα τους εμπνεύσει και θα τους συντονίσει σε μία κοινή δράση. Είναι θέμα χρόνου να γίνει κι αυτό.  Είναι επίσης γεγονός, ότι τα τελευταία χρόνια, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο, έχει αναπτυχθεί ένα κίνημα πανελλήνων, Ελλήνων πολιτών δηλαδή που προσεγγίζουν τη Μεγάλη Ιδέα του Ελληνισμού. Όχι πλέον με στενά γεωγραφικά κα εδαφικά κριτήρια και προοπτικές, αλλά με μία γενικότερη και ευρύτερη οργανική θέαση, που έχει να κάνει με την κοινή ταυτότητα των Ελλήνων όπου γης κα την κοινή ιστορική τους πορεία.  Δεν είναι δυνατόν να πορευθεί ο Ελληνισμός στο νέο διεθνές περιβάλλον με ελλαδικό ή κυπροκεντρικό προσανατολισμό. Ο συντονισμός όλων των εθνικών δυνάμεων, με σεβασμό στις εθνικοτοπικές ιδιαιτερότητες και επιδιώξεις, προβάλλει εδώ και καιρό  μία αναγκαιότητα. Τα πατριωτικά κινήματα, σε κάθε περιοχή που ο Ελληνισμός μετρά τις δυνάμεις του, πρέπει να προσανατολιστούν προς την κατεύθυνση αυτή!
 Δεν είναι δυνατόν τα εθνικά οράματα να εξαντλούνται στα γεωγραφικά όρια της Αττικής κι από κει και πέρα να γίνονται μόνο φιλολογικές και επιδερμικές αναφορές στα εθνικά μας δίκαια. Δεν νοείται Έλληνας πατριώτης πολιτικός των Αθηνών να μην γνωρίζει 5 δρόμους της Λευκωσίας και του Αργυροκάστρου, να μην έχει επισκεφτεί ποτέ τη Ίμβρο και την Ανατολική Ρωμυλία, να μην έχει μοιραστεί τη ρακή των ντόπιων Ελλήνων και να μην έχει χορέψει μαζί τους τη χαρά και τους πόθους τους. Το ίδιο βεβαίως ισχύει αντίστροφα για τον Βορειοηπειρώτη και τον Κύπριο αδελφό μας.

Αυτή η οργανική ενότητα σφυρηλατείτε όλο και εντονότερα τα τελευταία χρόνια και είναι πια ιδιαίτερα διακριτή στην Κύπρο, όπου το πατριωτικό κίνημα αποτελείται στη μεγάλη πλειοψηφία του από νέους ανθρώπους που έχουν σπουδάσει έχουν εργαστεί και έχουν δεθεί με την Ελλάδα, με τον μητροπολιτικό δηλαδή Ελληνισμό.  Κάτι αντίστοιχο διαμορφώνεται σίγουρα και στον χώρο του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, όπου ήδη ένα κίνημα επιστροφής στα πατρογονικά εδάφη αναπτύσσεται σε επίπεδο βούλησης κα σύντομα θα υλοποιηθεί, για να δέσει με αυτούς που παρέμειναν εκεί. Αυτοί που πιστεύουν ότι ο Ελληνισμός ξόφλησε, είναι πολύ γελασμένοι. Κι αυτοί που δεν μπορούν να κατανοήσουν αυτήν την αλήθεια αλλά και τη σημασία της για τις εξελίξεις στο πατριωτικό ελληνικό κίνημα σύντομα θα βρεθούν απελπιστικά μόνοι.
Γιάννης Κουριαννίδης
endohora@yahoo.gr

ΣΤΟ ΜΕΤΟΧΙ. Νεκρικός διάλογος

Καί τρίτη φορά πήγα στο μετόχι, πάλε απόγευμα. Ή σιγαλιά εκείνης της μεριάς άφηνε τις σκέψες μου καί ξανοίγονταν. Πάλι δέν ήταν ό καλόγερος εκεί είχε πάει κι αυτός στά βορινά χωράφια του μετοχιού. Μά έλειπε καί ό Αυξέντιος, που ξέχασε ωστόσο νά λύση τό φύλακα του μετοχιού, τό μαντρόσκυλο, από τό δέντρο που ήτανε δεμένος. Καί, μόλις μέ είδε, πετάχτηκε άπό χάμω, χύμιξε νά μέ άρπάξη, κόντεψε νά πνιγή άπό τήν άλυσσίδα που ήταν δεμένος, μου έδειξε πολλά δόντια του και γαύγισε, γαύγισε ώς ότου έφυγα και δέ μ' έβλεπε πιά κι ουδέ μέ γρικούσε. Πήγα καί κάθησα σέ μιά πέτρα μακριά άπό τό μετόχι κ' έβλεπα τή θάλασσα. Καί μου συνέβηκε τότε κάτι παράξενο, που θά τό θυμούμαι όσο ζω. Μου φάνηκε πως ήρθε καί κάθησε κοντά μου ό Φαρδύς, εκείνος ό διαλεκτικός, ενώ ήταν άπό χρόνια πεθαμένος, καθώς ήξερα καλά. Καί μου μίλησε έτσι·
  Τί νέα μας φέρνεις από τήν Ελλάδα, ξένε; Διψώ νά μάθω. Ξέρεις, έγώ δέν είμαι χυδαίος άνθρωπος, σάν αυτούς εδώ πέρα· είμαι γραμματισμένος.
  Ά, χαίρομαι πολύ.
Του αποκρίθηκα χωρίς νά ξαφνιστώ καθόλου, σά νά τόν γνώριζα άπό πολλά χρόνια καί σά νά μήν ήξερα πως ήταν πεθαμένος. Και έπειτα είπα·
— Τι νέα; Νά, τά ίδια. Όλα μου φαίνονται παλιά έμενα. Τά καινούργια θά είναι εκείνα πού έμείς θαύτειάσωμα ή τά παιδιά μας. Εσύ σάν τί καινούργιο θέλεις νά μάθης;
— Νά, λένε πως δέ στέκεται καλά ή κυβέρνηση, θά παραιτηθή τό υπουργείο.
— Ά, σέ μέλει πολύ γιά τό υπουργείο; Δέν τό ήξερα. Έμενα δέ μ' ενδιαφέρει καθόλου͘· είναι καθημερινές ψιλοκοπιές της πολιτικής μας. Έδώ στήν ερημιά που βρίσκεσαι, δέν κατάφερες νά κατάργησης και τό κράτος και τήν κυβέρνηση;
— Ναί, συχνά μου ήρθε στό νου ή ιδέα του κοσμοπολισμού καί κάμποσες φορές στοχάστηκα πως είναι περιττοί οί πόλεμοι καί δέν ταιριάζει νά σφάζωνται άνθρωποι αναμεταξύ τους. Όλοι ένα δεν είμαστε; Έπειτα πόσα χρήματα χάνονται στους πολέμους και πόσες ζωές! Γιατί δέ σβήνομε τά σύνορα των εθνών;
— Σά νά ήταν γραμμένα μέ κιμωλία σέ κανένα μαυροπίνακα ή μέ ραβδί στήν άμμο! Αν ήτανε στό χέρι μας...
— Καί Βέβαια, στό χέρι μας είναι. Ας συμφωνήσουν τά έθνη μεταξύ τους νά μήν πολεμιούνται κι έτσι σιγά σιγά θά σβήσουν κι αυτά τά ίδια.
— Μά νά, που δέν τό θέλουν. Όσα είναι κουρασμένα άπό τόν εαυτό τους άς κοιμηθούν· Μά πάντα μένουν άλλα ξυπνητά καί, όσο είναι ξυπνητά, ή ζωντανάδα τους δέν τ' αφήνει νά ησυχάσουν, παρά τά σπρώχνει αδιάκοπα στήν επικράτηση, στήν ηγεμονία του κόσμου. Καί γίνονται οί πόλεμοι. Τούς Γιάπωνες δέν τούς περίμενες νά ξεφυτρώσουν ζωντανοί στήν 'Ασία.
— Καλά, άφησε τά έθνη καί πάρε τά άτομα, που αυτά κάνουν τά έθνη. Παραδέξου πως όλο καί πληθαίνουν οί άνθρωποι, που θέλουν τήν ησυχία τους και τήν καλοπέραση καί αδιαφορούν γιά τούς στρατούς καί τούς πολέμους, γιά τά έθνη, γιά τή δόξα, γιά τή νίκη.
Και αυτοί είναι οί αδύνατοι και οί κουρασμένοι. Γυρεύουν τήν ευτυχία. Καί ευτυχία γι' αυτούς είναι ό ύπνος και ή ησυχία. Ένώ οί δυνατοί άλλήν ευτυχία θέλουν, τούς κόπους, τούς κινδύνους, τή νίκη.
— Δέν ξέρω άν είναι δυνατοί ή αδύνατοι, μά όλο πληθαίνουν αυτοί που λέγω.
— Δέν έκαμα τή στατιστική τους ούτε τήν τωρινή ούτε τήν πρωτιτερινή.
— Τουλάχιστο στήν Ευρώπη έτσι φαίνεται. Αν γίνεται άλλοιώς σ' άλλα μέρη της γης, μπορεί, μά καί κει μέ τόν καιρό θά καταντήσουν οί άνθρωποι σάν τούς Ευρωπαίους.
— Τί μέ μέλει τό θά. Τά μελλούμενα δέν τά ξέρω.
Μπορεί νά γίνουν έτσι, μά μπορεί νά γίνουν κι άλλοιώς. Ποιος ξέρει άν, άντί νά επικρατήσουν οί αδύνατοι, δέν επικρατήσουν οί δυνατοί. Τά μελλούμενα τά έχομε στό χέρι μας, εμείς, μά πρόβλεψες δέν μπορούμε νά κάμωμε. Όσο έξυπνοι καί νά είμαστε, δέν ξέρομε τΐ θά βγή. Λοιπόν τί νόημα έχει νά μας πιέζη ή τωρινή κατάσταση - και επομένως οί θεωρίες -τών τριγυρινών αδύνατων ανθρώπων τόσο, που νά φανταζόμαστε πως και τά μελλούμενα, όπως τά συγκαιρινά πράματα, μας ανήκουν. Μπορεί τό μέλλον νά γίνη τών δυνατών.
— Μά πιό σωστός άπό τις πατρίδες είναι ό κοσμοπολιτισμός.
— Δέν τό ξέρω. Έγώ ένα μονάχα ξέρω, πως εγώ δέν μπορώ νά γίνω κοσμοπολίτης, γιατί ό κοσμοπολιτισμός, που, περνώντας άπό τή λογική μου, φαίνεται σά σωστός, δέν μπόρεσε ακόμα νά χωθή στά κόκκαλά μου καί στά νεύρα μου, στήν αίσθηση μου, θέλω νά πώ, γιά νά γίνη δικός μου. Ο κοσμοπολιτισμός γιά μένα είναι μιά παράσταση ξένη. Μόνο μέ τό λογικό μου μπορώ νά τή νοιώσω καί γι' αυτό ούτε μιά τρίχα του κεφαλιού μου δέν καταφέρνει ν' άλλάξη. Αίσθημα δικό μου δέν είναι.
— Μά μπορεί νά γίνη τών παιδιών σου αίσθημα. Οί συγκοινωνίες οί εύκολες, τά βιβλία τά αναρίθμητα, οί γλώσσες που μαθαίνομε...
— Ναι, τά ξέρω αυτά. Ίσως νά είναι έτσι. Θά πρέπη νά τά πάρω άπό μικρά στό Παρίσι τά παιδιά μου, νά μήν τά μάθω τή γλώσσα τους, νά μήν ακούν τίποτα ελληνικό γύρω τους, δηλαδή νά τά αναθρέψω έξω άπό τή Ρωμιοσύνη καί άπό κάθε πατρίδα, μέ δασκάλους κοσμοπολίτες, σέ δέκα γλώσσες καί νά τά ταξιδεύω άπό τόπο σέ τόπο όλα τους τά νιάτα. Ή θύμηση άπό τά παιδιάτικά τους χρόνια πρέπει νά μήν είναι ελληνική, μά ούτε και γαλλική, γιατί δέν είναι σκοπός νά τά αρπάξω άπό τό βάραθρο μιας πατρίδας για νά τά ρίξω σ' άλλης πατρίδας τήν καταβόθρα. Αν τά δικά μου τά νιάτα δέν ήταν ελληνικά, ίσως δέ θά ήμουν Έλληνας καί γώ. Ή πατρίδα τό περισσότερο είναι ή θύμηση άπό τά νιάτα. Έπειτα έρχονται οί κληρονομικές αιτίες καί άλλα. Μά πώς νά κάμω τά παιδιά μου κοσμοπολίτες, άφού έγώ δέν είμαι καί αφού δέν αισθάνομαι πως ό κοσμοπολιτισμός είναι καλλίτερος άπό τίς πατρίδες; Νά φύγω άπό κοντά τους καί νά μήν τά ξαναδώ πιά γιά χάρη του κοσμοπολιτισμού; Είναι περιττό. Ξέρεις λοιπόν πώς θά τά αναθρέψω τά παιδιά μου; Θά τ' αφήσω νά γεννηθούν όπου γεννηθοΰν, θ' αφήσω τά λόγια μου νά πέφτουν επάνω τους όπως τύχη, θα αφήσω τό παράδειγμα μου καί τό γύρω κόσμο νά τούς έπηρεάση όπως θέλει, μονάχα θά προσπαθήσω νά ξυπνήσω μέσα τους ό,τι ζωή έχουν, ό,τι δικό τους έχουν, άν έχουν τίποτε ιδιαίτερο. Καί άς γίνουν ό,τι θέλουν. Μά δέν μπορώ νά πάψω έγώ νά είμαι Έλληνας, επειδή τό θέλει μία θεωρία ή ένα αίσθημα όχι δικό μου, παρά ξένο.
— Μέ τόν καιρό όμως θά γίνουν οί άνθρωποι κο¬σμοπολίτες. Τά έθνη είναι σωρός άπό ανθρώπους, που ζουν μαζί, άνθρωπομαζώματα. Αφότου τών ανθρώπων αυτών δέν τούς είναι πιά καί τόσο απαραίτητο νά ζουν μαζί, χάνεται σιγά σιγά καί ή αντίληψη πως τό έθνος είναι πρόσωπο καί τό έθνος γίνεται κουρέλι, διαλύνεται.
— Σέ κάθε εποχή μεγάλου πολιτισμού γεννιέται τό αίσθημα του κοσμοπολιτισμού άπό τήν εθνική ή τήν πολιτική κούραση. Καί οί Ρωμαίοι στόν καιρό του προχωρημένου πολιτισμού τους έλεγαν Ubi bene, ibi patria. Και κείνον τόν καιρό θαυρίσκονταν μερικοί, που θά έλεγαν αυτά που λές καί σύ ύστερα άπό τόσους αιώνες. Οί θεωρίες σου δέν είναι ούτε κάν καινούργιες. Όμως ύστερα άπό τούς Ρωμαίους ήλθαν και άλλα έθνη καί έζησαν καί πολέμησαν αναμεταξύ τους καί τά έχώρισαν σύνορα κρατών. Πως ό κοσμοπολιτισμός είναι μονάχα ένα άπό τά φαινόμενα κάθε πολιτισμού, δέν τό βλέπεις;
— Είσαι πατριώτης, μπράβο σου.
— Σ' ευχαριστώ, άλλά «πατριώτης» δέν είμαι. Πολλοί μέ λέν έτσι, και άλλοι θά μέ ονομάζουν ίσως «φιλόδοξο». Μά δέ μέ μέλει. Αν πήγαινα τώρα στή Μακεδονία νά παλαίψω μέ τούς Βουλγάρους, θά έλεγε ό κόσμος: «Τί πατριώτης!» "Ομως δέ θά πήγαινα άπό φιλοπατρία στή Μακεδονία καί είναι τόσο μπερδεμένες οί αιτίες, που μέ αναγκάζουν νά ενεργώ σέ κάθε περίσταση έτσι ή άλλοιώς, που δέν μπορώ νά τίς ξεδιαλύνω καί χαίρομαι γι' αυτό. Αισθάνομαι όλο τόν πλούτο καί τά ακατανόητα καί μπερδεμένα ελατήρια της ζωής. Μ' αρέσει νά μή δύνωμαι νά εξηγήσω καλά καλά μιά πράξη μου. Χάνεται ό πλούτος τών αιτιών, όταν προσπαθώ νά τίς εξηγήσω. Τί φτωχή που είναι κάθε εξήγηση και τί πλούσια ή ζωή! Και δροσερή καί ζουμερή και ανεξάντλητη, άναρχη καί ατέλειωτη, απεριόριστη, ανυπολόγιστη, μυστική, τρίσβαθη, αναρχική και ανεξήγητη, γεμάτη μύθους καί προβλήματα, ειρωνική καί σκληρή, τρελή, μεγαλόδωρη καί αδιάφορη, άνοιχτοχέρα καί κακή!...
— Λοιπόν, γιατί θά πήγαινες στή Μακεδονία, άφού ή ζωή είναι τόσο πλατειά και πλούσια καί άφού δέν τή στενεύεις μέ πατριωτικές στενοκεφαλιές;
— Σέ κάποιον κάμπο, τριγύρω κλεισμένον μέ σύνορα, που τόν λέν οί άνθρωποι πατρίδα, εκεί γεννήθηκα, εκεί είναι θαμένοι οί πατέρες μου, έκεί άπό μικρός ανατράφηκα και μεγάλωσα. Κάθε θύμηση του κάμπου αύτού είναι δική μου θύμηση. Τά νιάτα μου είναι μιά θύμηση βαθειά καί στερεά, που δυναμώνει μέσα μου τήν πατρίδα. Στόν κάμπο αυτόν βρέθηκα καί μένω πότε γιερός καί πότε άρρωστος. Στόν κάμπο αυτόν περπατώ, τρέχω, περιδιαβάζω, χαίρομαι, στενοχωριούμαι, ταράζομαι καί βαριούμαι καί κοιμούμαι. Σ' αυτόν τόν κάμπο λιάζομαι και ζεσταίνομαι ή κρυώνω και βρίσκω σπηλιές γιά νά χωθώ καί ρούχα γιά νά ντυθώ ή ίσκιους στά σύδεντρα καί δροσερά νερά. Επειδή είναι ανάγκη νά κουνιούμαι, στόν κάμπο αυτόν κουνιούμαι μέ δρασκελιές μικρές ή μεγάλες και ανακατώνομαι σέ ανθρώπινα καμώματα γιά νά ταράζωμαι περισσότερο καί έπειτα νά καθαρίζομαι, νά βγαίνω σάν τό χρυσάφι άπό τή φωτιά. Τί άλλο είναι ή πολιτική γιά μένα, παρά ένα καθαρτικό; Είναι κι άλλοι κάμποι στή γή επάνω, μά πού άλλου, ποιος άλλος κάμπος είναι πιό στολισμένος μέ θύμησες παλιές και νέες; Ποιος άλλος κάμπος είναι πιό παρδαλός, πιό ζωντανός, πιό πλούσιος σέ γραμμές και ίσκιους και δροσιές, και χρώματα, παλάτια καί όνειρα; Γιατί νά διαλέξω άλλον κάμπο; Είναι και ή γή ολάκερη κάμπος, μά, επειδή είναι πάρα πολύ μεγάλος γιά τόν κάθε άνθρωπο, βάζει ό καθένας σύνορα ώς εκεί που φτάνει τό μάτι του και μέσα στά σύνορα αυτά ζή μέ τούς τριγυρινούς του, που, μέ τό νά ζουν πολύν καιρό μαζί του στόν ίδιον κάμπο, γίνηκαν συγγενικοί του. Άφού υπάρχει ή πατρίδα μου - τήν έχω ζωντανή μέσα μου -, γιατί νά μήν τήν προτιμήσω άπό όλες τις άλλες πατρίδες; Τό νά ζώ μέσα στό έθνος μου δέ θά πή πως είμαι πατριώτης. Ζώ όχι γιά τό έθνος μου, αλλά μέσα στό έθνος μου. Γιατί νά τ' αφήσω; Όλα τά έθνη μοιάζουν αναμεταξύ τους - άνθρωπομαζώματα - και δέν αξίζει νά διάλεξη κανείς· επειδή έτυχε νά γεννηθώ μέσα στό ελληνικό τό έθνος και τυχαίνει νά είμαι καί περήφανος, του μένω πιστός.
— Μά έγώ δέ σου λέγω ν' άλλάξης πατρίδα, σου λέγω νά γίνης κοσμοπολίτης. Ποιος σου είπε νά διάλεξης άλλο έθνος;
— Τό ίδιο κάνει. Τό ένα φέρνει τ' άλλο. Έγώ δέ θά κοπιάσω νά βγώ άπό τό έθνος μου, μέ κουράζει ό κόπος αυτός, όπως μέ κουράζει καί τό νά έχω αδιάκοπα τό νου μου στό έθνος μου. Ό,τι και νά γίνη, νοιώθω πως δέν έχει νά βγώ άπό τό έθνος μου, λοιπόν τί ανάγκη νά τό συλλογίζωμαι; Έγώ είμαι καί πρέπει έγώ νά απλωθώ όσο παίρνει και δέ λογαριάζω τό έθνος μου, παρά τό πολύ γιά όργανο μου, άφού είναι κι άπακούμπι μου. Ακουμπώ επάνω του μά νά ξεπετάξω τά κλαριά μου. Μ' αρέσει νά ζώ μέσα στό έθνος μου γιά τόν εαυτό μου και ακουμπώντας επάνω του νά γίνωμαι πιό άνθρωπος, δηλαδή κάτι περισσότερο ή τελειότερο άπό τόν άνθρωπο.
— Ώστε ξεχνάς και σύ πως είσαι Έλληνας καί νοιώθεις μονάχα πως είσαι κάτι ζωντανό, ίσως άνθρωπος.
— Και, όταν δέν έχω συνείδηση του έθνους μου, πάλι, θέλοντας και μή, Έλληνας είμαι καί ή ζωή μου μνήσκει ελληνική. Μά άλλο λέγω· ότι, χωρίς ν' αφήσω τό έθνος μου, μπορώ νά γίνω πιό άνθρωπος ούτε θά μ' έμποδίση ποτέ τό έθνος μου νά είμαι άνθρωπος ή νά γίνω πιό άνθρωπος, νά κάμω σκέψες αιώνιες, ίσως και αντεθνικές, ίσως και διαλυτικές κάθε κοινωνίας ή νά θαυμάζω ξένους πολιτισμούς και ξένες πατρίδες.
— Και άν μ' αυτά βλάφτεται ή πατρίδα σου;
— Μπορεί ή ζωή μου νά βγή χρήσιμη γιά τό έθνος μου. Αν όμως βγή καί βλαβερή, δέ φταίω έγώ. Μά πιστεύω πως δέν μπορώ νά βλάφτω τό έθνος μου, όσο έχω συνείδηση του και θέλω νά μείνω Έλληνας. Όσο είμαι τέτοιος, όλες οί σκέψεις μου ύποτάζονται σέ κάποια πειθαρχία.
— Έγώ δέν καταλαβαίνω πώς μπορεί κανείς νά γίνεται πιό τέλειος άνθρωπος, όσο μνήσκει κολλημένος σ' ένα έθνος.
— Καί γώ λέγω πως δέν μπορεί νά είναι άνθρωπος όποιος ξεχνά τήν καταγωγή του, όποιος δέν αναγνωρίζει τούς δεσμούς του και όποιος δέν είναι περήφανος γιά τό δικό του τόν πολιτισμό, που είναι ό εαυτός του όλος. Κάθε συνείδηση κάνει τόν άνθρωπο πιό άνθρωπο· γι' αυτό μ' αρέσει νά θυμάται ό καθένας άπό που βγήκε, που μεγάλωσε, ποιά τριγυρισιά τόν έζωσε καί τόν ανάθρεψε· μ' αρέσει νά διακρίνη κανείς τούς δεσμούς του και νά τούς παραδέχεται χωρίς γρίνιες· αυτό θά πή έλευτεριά καί ανθρωπιά.
— Μά πώς μπορεί ό πατριώτης νά είναι άνθρωπος τέλειος, άφού τίς άλλες πατρίδες τίς έχει γιά χειρότερες άπό τή δική του;
— Αλλοίμονο, άν κάθε άνθρωπος είχε όλες τίς πατρίδες ίσα μέ τή δική του. Είπαμε πως όλες μοιάζουν, μά ή δική του είναι πιό γλυκεία καί πλουσιώτερη. Μά κάτι παραπάνω πρέπει νά σου πώ. Πιστεύω πως μόνο εκείνος, που νοιώθει τό δικό του εθνισμό, μπορεί νά νοιώση καλά καί τών άλλων τίς πατρίδες. Άπό τούς ξένους μ' αρέσουν όσοι νοιώθουν πως όλα τά έθνη μοιάζουν αναμεταξύ τους, κρατούν ωστόσο τήν εθνική τους τήν ψυχή και τό ξέρουν. Όσο και νά μας είναι αληθινά αδιάφορη καί γνωστή ή αίσθηση της πατρίδας, μέσον της όμως μπορούμε καί καταλαβαίνομε τά έθνη και άπό τά έθνη τόν άνθρωπο. Έτσι εννοώ τόν κοσμοπολιτισμό έγώ. Μονομιάς δέν μπορώ, όπως είμαι καμωμένος, νά φτάσω στήν έννοια της ανθρωπότητας· χρειάζονται στάδια πολλά στό μεταξύ. Πρώτα πρέπει νά νοιώσω τόν εαυτό μου όπως όπως· μόλις τόν αναλύσω καλά, θά νοιώσω βαθύτερα καί τό έθνος μου, άπό τό έθνος μου φτάνω στά άλλα έθνη, έπειτα ξαναγυρίζω στόν εαυτό μου και βλέπω τήν ανθρωπότητα. Όσοι λέν πως είναι κοσμοπολίτες καί δέν περνούν άπ' όλ' αυτά τά στάδια, πολύ λαφριά τό παίρνουν τό ζήτημα καί δέν μπορεί νά νοιώθουν τήν ανθρωπότητα. Επειδή γενικεύουν, φαντάζονται πως νοιώθουν κάτι, μά είναι τόσο εύκολο νά γενικεύη κανείς· τό λογικό μας συνήθως δέν κάνει και τίποτε άλλο. Μπορεί νά είναι καί κουρασμένοι άπό κάθε σκέψη και πράξη καί άπό τεμπελιά γίνονται αδιάφοροι καί λέγονται κοσμοπολίτες.
— Αρχίζουν νά μ' αρέσουν οί πατρίδες, όπως μου τίς εξηγείς, γιατί φαντάζομαι πως καί οί αρχαίοι  Έλληνες έτσι ένοιωθαν τήν πατρίδα τους, άν καί όλους τούς άλλους λαούς τούς έλεγαν βαρβάρους.
— Οί Έλληνες πάντα έτσι ένοιωθαν τήν πατρίδα καί τόν κοσμοπολιτισμό. Ό Ελληνισμός, αφότου φανερώθηκε στόν κόσμο, δέ γυρεύει ναύτειάση στενοκέφαλα εθνικά έργα, παρά έργα ανθρώπινα, αλλά γιά νά τά καταφέρη στερεώνεται πρώτα καλά μέσα στήν πατρίδα του. Και ονομάζει τούς άλλους λαούς βαρβάρους μονάχα γιά νά μήν τούς μιμηθή πάρα πολύ καί χάση τήν πρωτοτυπία του μαζί μέ τήν περηφάνεια του γιά τή δική του τήν ψυχή, γιά τόν πολιτισμό του, άφού αυτός ό πολιτισμός του ίσα ίσα είναι ή δύναμη, που δημιουργεί έργα ανθρώπινα.
—Ώστε καλό είναι νά πολεμούμε Τούρκους και Βουλγάρους;
—Καί Φράγκους. Εμείς ποτέ δέ θελήσαμε νά πνίξωμε άλλα έθνη. Αυτά όμως τά έθνη, που πολεμούν νά μάς καταπιούν, τά μαχόμαστε καί μ' όλο τό δίκιο μας. Τήν ώρα τούτη που σου μιλώ είμαστε, μείς οί Έλληνες, τυραννισμένοι, γιατί τό έθνος μας βρίσκεται σέ κίνδυνο. Πρέπει νά ξεφορτωθούμε το βάρος αυτό καί, μόνο άφού τό ξεφορτωθούμαι, θα μπορέσωμε να απλωθούμε ελεύτερα, νά φουντώσωμε νά πλάσωμε κάτι δικό μας καί ανθρώπινο. Όσο δέν το βγάζωμε τό βάρος αυτό άπό πόνοι μας, τίποτε καλό δέ γίνεται νά καταφέρωμε. Όσο οι γύρω μαςάνθρωποι είναι στενοχωρημένοι, κακομοιριασμένοι, ταραγμένοι και δέν ξέρουν τι θέλουν καί βαλτώνουν καί πελαγώνουν, πώς έγώ να είμαι ήσυχος, πώς να δημιουργήσω τέχνη, αφού δεν είναι τέχνη  γύρω μου; Άν τώρα χρειαζόταν τέχνη, θα ήταν.  Γι' αυτό είναι ανάγκη νό πολεμήσωμι κείνους, που μάς έπιβουλεύονται είτε με τα όπλα τους είτε μέ τόν παραγινωμένο πολιτισμό τους. Ο πόλεμος θά μάς κάμη πιό άνθρωπους, θα μας λυτρώση και από τους εχθρούς και από τόν ξεπεσμό. Ή ειρήνη μας χαλαρώνει καί βαλτώνομε κάθε μέρα περισσότερο σέ μιά σαπισμένη λιμνοθάλασσα.
— Τούς αγαπάς τούς Έλληνες.
— Τούς αγαπώ ή δέν τούς αγαπώ; Δέν ξέρω. Άπ' όλους τούς λαούς της γης αυτούς μονάχα αγαπώ κάποτε μέ πάθος, κάποτε ψυχρά. Άλλοτε πάλι τούς μισώ, γιατί δέν είναι τώρα άξιοι γιά καλλίτερα έργα. Άλλά καί τό μίσος αυτό θά είναι αγάπη.
— Δέν αξίζει νά τούς αγαπάς. Άν ήταν οί αρχαίοι Έλληνες, μάλιστα. Μά εμάς, δέ βλέπεις οί ξένοι πώς μάς μισούν καί πώς μάς κοροϊδεύουν;
— Οί αρχαίοι πέθαναν. Έγώ δέν καταγίνομαι μέ τά πτώματα. Όσο γιά τούς ξένους, δέν είμαι γώ γιά νά τους εξηγώ τό έθνος μου. Άς τό κάμουν άλλοι, σά θέλουν, ή άς μήν τό κάμη κανείς· τό πράμα δέ διαφέρει. Έγώ είμαι γιά νά δουλέψω μέ τό έθνος μου και μέσα στό έθνος μου. Άν είμαι φιλόδοξος, ή δόξα μου θέλω νά είναι ένα μέ τή δόξα του έθνους μου. Ό,τι βγάλω θά είναι δικό μου καί δικό του. Καί οί ξένοι άς μάς κρίνουν, αδιάφορο μέ τί τρόπο. Βέβαια δέ θά βιαστώ έγώ νά πάγω νά δικαιολογηθώ σ' αυτούς ουτε θά τούς ξηγήσω τίποτε γιά τό έθνος μου.
— Μά μέ τήν τυφλωμάρα σου αυτή δυναμώνεις τις κακίες καί τά ψεγάδια της φυλής. Πρέπει νά διορθωθούμε.
— Άκουσε. Θά ζήσω μέσα στους Έλληνες, άφού ανάμεσα τους γεννήθηκα, καί θά κρατήσω τόν εαυτό μου αλύγιστο καί διαφορετικό άπ' αυτούς. Έτσι θά τούς επηρεάσω ίσως. Ησυχία δέν έχω, παντρεμένος δέν είμαι καί ουτε φρόνιμος· επειδή γνωρίζω καλά κάθε φράγκικο πολιτισμό, δέ φραγκοφέρνω. Τά νέα της ημέρας σπάνια μέ ταράζουν καί οί κρίσες τών ανθρώπων τό ίδιο. Είτε θέλοντας είτε μή, αισθάνομαι τόν εαυτό μου ένα μέ τούς ανθρώπους του έθνους μου. Μου μιλούνε και τούς μιλώ ελεύτερα, δουλεύομε κάποτε μαζί, δέ γίνομαι σάν κι αυτούς καί, όταν τύχη, τούς λέγω λόγια σκληρά καί δυνατά. Είμαι σύντροφος τους, άλλ' άπό μακρίτερα όμως. Μικρότερος σάν ήμουν, βαστιόμουν λιγάκι άπό τό φόβο μή χαθώ μέσα στήν καταβόθρα. Τώρα, που ένοιωσα πως δέν μπορώ νά χαθώ σέ κανένα βάραθρο, ξεθάρρεψα και δέ βαστιέμαι πιά. Ρίχνομαι άφοβα σ' όλα τά βάραθρα καί μένω πάντα διαφορετικός άπό τούς τριγυρινούς μου. Δέ σκορπίζω τή δύναμη μου, συμπυκνώνω τόν εαυτό μου. Όσο δυναμώνει, τόσο και ξεβάφει επάνω στους άλλους. Έγώ δέ χάνω τίποτε, τό έναντίο, κερδίζω. Και τούς άλλους τούς χρωματίζω ίσως λιγάκι.
— Ό,τι καί νά λές, έχεις πίστη εθνική.
— Ίσως. Αγάπησα τή φυλή μου, όταν είδα πως γεννήθηκα σάν άνθος άπό μέσα της, συμπύκνωμα της. Τήν αντιπροσωπεύω όλην, τά όνειρα της είναι όνειρα μου και ελπίδες μου οί ελπίδες της. Άν έχασε τήν ελπίδα της, θά της δώσω τή δική μου καί πάλι άπ' αυτήν θά πάρω ελπίδα έγώ, άν απελπιστώ. Αν δέν έχει τώρα ιδανικό ή όνειρο κανένα ή φυλή μου, θά της δώσω τά δικά μου όνειρα καί ιδανικά και πάλι όμως τή δύναμη γιά νά τά πλάσω, τά όνειρα μου και τά ιδανικά μου, μέσα της θά τήν ευρω. Άν κουράστηκαν τά μάτια της καί δέ βλέπουν καί δέ διακρίνει τί δυνάμεις έχει μέσα της, θά της τές δείξω έγώ, άφού έγώ μέ τά δικά μου μάτια βλέπω και τίς διακρίνω. Άν φόβος τήν πήρε, θά της δανείσω τήν αφοβία τή δική μου. Ό,τι της λείπει, θά τής τό δώσω έγώ, και πάλι, ό,τι μοΰ λείπει έμενα άπό κείνη θά τό πάρω. Γιατί είμαστε ένα. Λαχταρώ πάντα νά τής μεταγγίζω κάτι δικό μου και άπ' αυτήν νά παίρνω κάτι άλλο, σάν ηλεκτρισμό...
— Περίεργο, μου ξυπνάς εικόνες, που ποτέ δέ μου είχαν έρθει στό νου πρωτίτερα. Είχε ξεραθή ή έννοια τής πατρίδας μέσα μου άπό τό πολύ ν' ακούω τή λέξη.
— Μά, άν δέν μπορής νά πιστέψης στις πατρίδες, μπορείς όμως, άν είσαι σωστός άνθρωπος, νά μένης πιστός στή δική σου τήν πατρίδα καί νά μή ντρέπεσαι. Και αυτό λέγεται πίστη. Έδώ, στήν ερημιά και στή νεκρική ησυχία, έχεις καιρό νά τά συλλογιστής αυτά. Έγώ πηγαίνω νά ανακατωθώ μέ τούς ανθρώπους τής φυλής μου, νά ρίξω όλη μου τή δύναμη στό βάραθρο, που λέγεται έθνος, νά ξοδέψω τή ζωή μου, νοιώθοντας βαθιά τή φυλή μου, μέ λύπη, μέ ενθουσιασμό, μέ βαρεμό ή μέ απελπισία. Καί, άν είναι γιά νά χαθή η φυλή μου, πάλι χαρούμενος θά είμαι. Τήν αγαπώ τόσο, που δέχομαι νά πεθάνη γιά νά νοιώσω τήν ηδονή του θανάτου της. Τίποτε στόν κόσμο δέν είναι γιά νά τό λυπάται κανείς επειδή πεθαίνει. Τέτοιος μπορώ νά είμαι· ή πρόβατο άκακο στό κοπάδι τών ανθρώπων, που μέ περιτριγυρίζουν, ή νικητής τους. Τρίτο καταφύγιο δέν ξέρω, παρά μόνο τή ζωή στήν ερημιά. Μά μοναχός γιά πάντα δέν μπορώ νά μείνω· ή τεμπελιά δέ μου φτάνει ουτε ή σκέψη μοναχή. Θέλω καί τό προσφάγι της, τήν ενέργεια. Καί τήν εικόνα του θανάτου τήν έχω πάντα κοντά μου γιά νά μου σπιρουνίζει τόν πόθο τής ζωής. Ο θάνατος είναι γιά τούς ζωντανούς φάρμακο μεθυστικό, που όλο ξυπνάει μέσα τους τή λαχτάρα τής ζωής. Είναι τό προσάναμά της.
— Μά έγώ, που είμαι πεθαμένος, τί νά πώ.
— Άφησε. Μή μιλείς πιά. Τήν ψυχή σου τήν έχω μέσα μου έγώ, που είμαι ζωντανός καί πατριώτης σου.
Ή μορφή του χάθηκε καί δέν τήν είδα πιά.

 Άπαντα Ίωνος δραγούμη
«ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ»  Σελ. 106 
Εκδόσεις: ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ

Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

ΕΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Εδώ και αρκετά χρόνια, βρίσκεται σε εξέλιξη ένας μεγάλος και αποφασιστικός αγώνας των πολιτών της Στουτγάρδης της Γερμανίας ενάντια στην κατασκευή ενός νέου, υπόγειου σιδηροδρομικού σταθμού. Πίσω από το σχέδιο, που είναι γνωστό ως «Στουτγάρδη 21», κρύβονται μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, ενώ το κόστος είναι εξαιρετικά υψηλό - και θα το φορτωθούν, ασφαλώς, οι πολίτες. Εδώ να σημειώσουμε ότι ο παλαιός σιδηροδρομικός σταθμός της Στουτγάρδης θεωρούνταν σημαντικό αρχιτεκτονικό μνημείο της πόλης. Η «σύλληψη» του σχεδίου «Στουτγάρδη 21» έγινε το 1994. Το φθινόπωρο του 2009 έγιναν τα εγκαίνια της έναρξης των εργασιών. Όμως, οι αρχές και τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα είχαν λογαριάσει χωρίς τον ξενοδόχο.
Ήδη το Σεπτέμβριο του 2007, η επιτροπή που είχε ιδρυθεί από το 1995 για την ενημέρωση των κατοίκων, παρέδωσε στο δήμαρχο της πόλης 67.000 υπογραφές για την πραγματοποίηση τοπικού δημοψηφίσματος. Η απόρριψη του αιτήματος για δημοψήφισμα αποτέλεσε και το έναυσμα για τη δημιουργία ενός μαζικού πια κινήματος. Από το Νοέμβριο του 2009 μέχρι σήμερα, πραγματοποιούνται αδιαλείπτως κάθε Δευτέρα και Σάββατο μεγαλειώδεις διαδηλώσεις (έως και 150.000 άτομα!), γεγονός πρωτόγνωρο παγκοσμίως για ένα τέτοιο θέμα.
Συγκέντρωση αγωνιζόμενων πολιτών Στουτγάρδης

Στις 30 Σεπτεμβρίου 2010, η αστυνομία τραυμάτισε εκατοντάδες διαδηλωτές, ως επί το πλείστον μαθητές, που διαδήλωναν κατά της κατασκευής του υπόγειου σταθμού. Η κτηνώδης βία της αστυνομίας άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου και γέμισε την πόλη όχι μόνο με οργή αλλά και με δυσπιστία έναντι των θεσμών της «κοινοβουλευτικής δημοκρατίας». Η ημερομηνία αυτή μεταβλήθηκε σε ορόσημο του κινήματος.
Από τότε, αποδείχθηκε ότι όλες οι αποφάσεις των θεσμικών οργάνων για την κατασκευή του υπόγειου σιδηροδρόμου βασίζονταν σε ψευδή δεδομένα. Οι αρμόδιοι έλεγαν ότι το κόστος δεν θα ξεπερνούσε τα 2,1 δισ., αλλά σήμερα θεωρείται σίγουρο ότι θα ξεπεράσει τα 8 δισ. Η συντονιστική επιτροπή του κινήματος αντίστασης, η οποία λειτουργεί με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, έχει καταρτίσει σχέδιο για την αναπαλαίωση του υφιστάμενου σταθμού, με πολύ μικρότερο κόστος. Παράλληλα με τον άμεσο αγώνα, έχει αναπτυχθεί και ένας οργασμός πολιτιστικών και άλλων εκδηλώσεων στο πλαίσιο του κινήματος. Ενώ υπάρχει ήδη ένα παγγερμανικό κίνημα αλληλεγγύης στους πολίτες της Στουτγάρδης. Ο δρόμος για τη ματαίωση του σχεδίου «Στουτγάρδη 21» είναι ακόμα ανοιχτός.
Πολίτης από Γερμανία

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΑ ΜΙΑ ΒΡΩΜΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ

Τα ΜΑΤ επί το έργον: προφυλάσσουν τα «συμφέροντα των μεγαλοεργολάβων!
Όλοι έχουμε ακούσει για τις έντονες αντιδράσεις σε Κερατέα και Γραμματικό ενάντια στην κατασκευή χώρου ταφής απορριμμάτων (ή υπολειμμάτων, σύμφωνα με την κυβέρνηση), για το αδιέξοδο της διαχείρισης των σκουπιδιών και για την απειλή επιβολής προστίμων από την Ευρωπαϊκή Ένωση, που τόσο μας φοβερίζουν τα ΜΜΕ. Άραγε γνωρίζουμε ότι πίσω από όλα αυτά βρίσκονται τα συμφέροντα του «εθνικού εργολάβου» Μπόμπολα;
Η λύση που προωθεί η κυβέρνηση σύμφωνα με τον Περιφερειακό Σχεδιασμό Διαχείρισης Απορριμμάτων Αττικής είναι η μέθοδος της βιοξήρανσης. Όλως τυχαίως, η ΗΛΕΚΤΩΡ, συμφερόντων Μπόμπολα, είναι η βασική εταιρεία που πουλάει την τεχνολογία της βιοξήρανσης, τεχνολογία που έχει επιλεγεί για να γίνουν τρεις μονάδες, σε Φυλή, Κερατέα και Γραμματικό.
Στις μονάδες βιοξήρανσης θα γίνεται μηχανική επεξεργασία του συνόλου των απορριμμάτων, από τα οποία θα ανακυκλώνονται μέταλλα και γυαλί, αλλά τα υπόλοιπα (κυρίως χαρτί, πλαστικό και οργανικά) θα μετατρέπονται σε ένα ομογενοποιημένο καύσιμο υλικό, το οποίο θα χρησιμοποιείται για παραγωγή ενέργειας. Η καύση όμως αυτού του υλικού προκαλεί εκπομπές διοξίνης, αλλά και τοξική στάχτη! Επίσης, είναι και μια πανάκριβη μέθοδος, αφού το κόστος θα εκτοξευθεί από τα 40 ευρώ ανά τόνο σκουπιδιών, που κοστίζει σήμερα, στα 180 ευρώ ανά τόνο, εκτινάσσοντας έτσι τα δημοτικά τέλη! Ακόμη, απαιτεί τη δέσμευση των δήμων για σταθερή παροχή μεγάλων ποσοτήτων απορριμμάτων προς καύση (συμπεριλαμβανομένων και ανακυκλώσιμων) για μερικές δεκαετίες και άρα υποσκελισμό κάθε προσπάθειας για περαιτέρω αύξηση της ανακύκλωσης. Η δε υλοποίηση του έργου θα απαιτήσει επενδύσεις πάνω από 1 δισ. ευρώ! Με βάση όμως μελέτες επιστημόνων και οικολογικών φορέων, μπορούμε και το μεγαλύτερο μέρος των σκουπιδιών να ανακυκλώνουμε και το κόστος να διαμορφωθεί στα 70 ευρώ ανά τόνο και η επένδυση στην ανακύκλωση να μην ξεπεράσει τα 200 εκατ.
Όσο δε για την ΗΛΕΚΤΩΡ, είναι ο βασικός μέτοχος στην κοινοπραξία που λειτουργεί τον αποτεφρωτήρα των νοσοκομειακών αποβλήτων στα Άνω Λιόσια και χρεώνει τα νοσοκομεία της Αττικής περίπου με 2.200 ευρώ τον τόνο, όταν στην Ευρώπη τα αντίστοιχα εργοστάσια χρεώνουν 700-1.000 ευρώ τον τόνο!!!
Η ιστορία της διαχείρισης των απορριμμάτων στην Αττική αποτελεί ακόμα μια απόδειξη για το πώς η κυβέρνηση αγνοεί τις βιώσιμες και κοινωνικά αποδεκτές λύσεις και δρα μονάχα υπέρ των συμφερόντων των μεγαλοεργολάβων αφεντικών της.

Γιάννης Τριανταφύλλου

Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

ΝΕΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Με ένα μπαράζ μέτρων και σχεδίων, η κυβέρνηση συνεχίζει ακάθεκτη την επίθεση της στη δημόσια και δωρεάν παιδεία, στα δικαιώματα των εκπαιδευτικών και στις ανάγκες των μαθητών. Ενδεικτικά, η κυβέρνηση:
  1. Καταργεί και συγχωνεύει σχολεία, με αποτέλεσμα την αύξηση των μαθητών ανά τμήμα, την κατάργηση του σχολείου της γειτονιάς, την επιβάρυνση των μαθητών για τη μετακίνηση τους, την κατάργηση εκατοντάδων θέσεων εκπαιδευτικών, ενώ, ταυτόχρονα, προωθεί τη δημιουργία σχολικών συγκροτημάτων εκατοντάδων μαθητών, για να μπορέσει να εφαρμόσει και το απαράδεκτο πρόγραμμα του «νέου σχολείου» της σε δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο. Όλα αυτά τα μέτρα είναι εντελώς αντιπαιδαγωγικά και γυρίζουν το σχολείο δεκαετίες πίσω.
  2. Καταργεί τον Οργανισμό Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων και μεταφέρει τις αρμοδιότητες του σε νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, ετοιμάζεται δηλαδή να καταργήσει ουσιαστικά τη δωρεάν εκτύπωση και διανομή των σχολικών βιβλίων στους μαθητές. Παράλληλα, σχεδιάζει την αντικατάσταση των σχολικών βιβλίων με ψηφιακά μέσα -Internet, ηλεκτρονικό βιβλίο-, με τα οποία θα «πρωτοπορήσει», καθώς σε μαζική κλίμακα δεν εφαρμόζονται πουθενά αλλού στον κόσμο...!
  3. Επιδιώκει την αυτονομία της σχολικής μονάδας από την κρατική χρηματοδότηση, με συνέπεια την αναζήτηση πόρων για τη λειτουργία του σχολείου από ιδιωτικές εταιρείες, χορηγούς αλλά και γονείς, ενώ οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει πλέον να λογοδοτούν σε κάθε οικονομικό ενισχυτή ή χορηγό!
  4. Καταστρατηγεί δημοκρατικά δικαιώματα του συλλόγου διδασκόντων, προχωρεί στην αύξηση του διδακτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών, ώστε τη νέα χρονιά να μη γίνει κανένας νέος διορισμός, δημιουργεί ένα νέο στρώμα εκπαιδευτικών-ρουφιάνων, τους λεγόμενους «μέντορες», οι οποίοι θα αξιολογούν σε πρώτη φάση τους νεοδιόριστους συναδέλφους, ετοιμάζει νέο μισθολόγιο με καινούργιες περικοπές στους μισθούς, και πολλά άλλα.

Ο πρωθυπουργός επιδεικνύει με καμάρι το ψηφιακό σχολείο της αμάθειας

Η Διαμαντοπούλου, κάτω από το σύνθημα της «πρώτα ο μαθητής», κατεδαφίζει τη δημόσια παιδεία και μετακυλύει τις ευθύνες για την εκπαίδευση της νέας γενιάς στις πλάτες των εκπαιδευτικών και των γονέων. Η εκπαίδευση, από κοινωνικό δικαίωμα, μετατρέπεται σε ατομική υπόθεση.
Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές πρέπει να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Παρότι οι πρώτες αντιδράσεις έχουν ήδη ξεκινήσει, πρέπει να προχωρήσουμε σε μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις, σε ένα σκληρό και μαχητικό αγώνα, για να αντιμετωπίσουμε τον πόλεμο που έχει κηρύξει η κυβέρνηση στη δημόσια παιδεία.

Μ.Σάκος

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Η ΕΠΟΝ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΕΣ ΤΗΣ

"Τα νιάτα δίχως αμφιβολία αντιπροσωπεύουν το μέλλον του έθνους.
Το σοσιαλιστικό κίνημα επομένως, για να μπορεί να ατενίζει με σιγουριά το μέλλον, χρειάζεται αδιάκοπα να δίνει τη μάχη για την κατάκτηση της νεολαίας,
(Από τα λαϊκά πηγαδάκια)

Η ΕΠΟΝ υπήρξε πράγματι, μια ανεπανάληπτη Οργάνωση Νεολαίας. Την ίδρυση της δικαίως τη σηματοδότησε η Ιστορία σαν ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην περίοδο της τριπλής Κατοχής που έδωσαν πνοή ζωής στην άνιση μάχη που έδινε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ), για να μην υποκύψει ο ελληνικός λαός στο θανάσιμο εναγκαλισμό από τα μεγαθήρια του φασισμού.
ΉΤΑΝ ένα εθνικό, ένα ιστορικό κάλεσμα. Και τα νιάτα της Ελλάδας, τα αγόρια και οι κόρες του ελληνικού λαού, έδωσαν το μαχητικό τους ΠΑΡΩΝ.
ΕΝΩΣΑΝ τη θέληση τους σε μία Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΕΠΟΝ), που έφτασε τις 600 χιλιάδες μέλη, και την υπόθεση της λευτεριάς ι ης Ελλάδας, την επιβίωση, τη μόρφωση και τον εκπολιτισμό του ελληνικού λαού την έκαναν και δική τους υπόθεση.
Η ΕΠΟΝ, όπως είναι γνωστό, ιδρύθηκε από τη συγχώνευση 10 νεολαίστικων οργανώσεων, με κεντρικό της κορμό την ΟΚΝΕ (Οργάνωση Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας).
Στο ιδρυτικό  της, που υπογράφτηκε από  τους  10 εκπροσώπους των αντίστοιχων νεολαίστικων οργανώσεων, περιλαμβάνονται και οι παρακάτω τρεις βασικοί σκοποί της:

  1. Η εθνική απελευθέρωση με βάση την ακεραιότητα της Ελλάδας.
  2. Η εξόντωση του φασισμού και η αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας, έτσι που όλες  οι εξουσίες  να  απορρέουν από  την κυρίαρχη θέληση του λαού και της Νέας Γενιάς
  3. Η καταπολέμηση των ιμπεριαλιστικών  πολέμων και η υπεράσπιση της Ειρήνης, με βάση την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών και των νεολαίων.


Άνθιμος Χατζηανθίμου (φωτ. 1943) ή Γιάννης Μακεδόνας σε ηλικία 23 ετών (χωρίστρα, όμως!)
Ο Άνθιμος ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να δώσει στον καιρό της η νεολαία της Θεσσαλονίκης.
Είναι αυτός που στις 25 Μαρτίου 1943 στεφάνωσε την προτομή του Ναυ-άρχου Βότση, σε μια ανεπανάληπτη διαδήλωση της νεολαίας σε μαζικότητα και πάθος ενάντια στους κατακτητές.
Η μεγάλη όμως προσφορά του Ανθίμου Χατζηανθίμου στην Εθνική Αντίσταση ήταν ο Θούριος "ΤΟΥ ΣΚΛΑΒΟΥ Η ΟΡΓΗ" που έγραψε και έγινε όπλο και σύμβολο αγώνα για την αγωνιζόμενη νεολαία




ΤΟΥ ΣΚΛΑΒΟΥ Η ΟΡΓΗ (Ύμνος της ΕΠΟΝ)

Του σκλάβου η οργή έχει ξεχειλίσει
στις πολιτείες και στα χωριά

Κι απ' ώρα σ' ώρα θ' αντηχήσει
Παιάνας για μας η λευτεριά

Του νέου αντάρτη το μαχαίρι
κι ορμή του νέου αγωνιστή
λυγούν του Βάρβαρου το χέρι
του δολοφόνου του ληστής

Είμαστε οι νέοι αντιφασιστές
θεμελιωτές της νέας γενιάς
εκδικητές μαζί και κτίστες
της λευτεριάς και της δουλιάς

Για σας κρεμάλα καταφρόνια
κατακτητές υστερικοί
δεν μας φοβίζουν τα κανόνια
ούτε των όπλων η κλαγγή.

Η νια γενιά περνά προστάζει
γεμάτη αγάπη φως πνοή
σκλάβοι του Αίμου σας φωνάζει
Μίνια της για μια νέα ζωή

Κοντά της μόνο αγάπη ειρήνη
χαρά τραγούδι φως ζωή

Η νέα γενιά περνάει προστάζει
κι ανθίζουνε νέοι βλαστοί.

Μελοποιήθηκε από τον μουσικό Γιάννη Χαρατσάρη
και από άγνωστο Αιγύπτιο Μουσικό.




ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για υψηλά ιδανικά που η λάμψη ακτινοβολίας τους εξακολουθεί και σήμερα να θερμαίνει τη νεολαία. Ιδανικά που τη σκυτάλη τους  ανέλαβε το σοσιαλιστικό κίνημα και τα ανέγραψε στην Σημαία της πάλης του . Την οποία με υπερηφάνεια ανέμισε σ' όλον τον κόσμο ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στη γνωστή "Πρωτοβουλία των έξι".

Στην πόλη όταν η νύχτα πέφτει μαύρη και βουβή
μάταια ο Τύραννος ξαγρυπνά.
Στους δρόμους μέσα τους έρημους γλυστράει αθέατο 
το συνεργείο του τοίχου.
Κι ο τοίχος μιλάει το πρωί και φωνάζει το σύνθημα του αγώνα
το αίτημα του λαού.
Η φωνή της λευτεριάς φτάνει στ' αυτιά και στα μάτια 
τρυπάει το μυαλό του κατακτητή
και τον κάνει να τρέμει.
Η ΕΠΟΝ δεν δρούσε ξεκομμένη από το ΕΑΜ, το οποίο φυσικά είχε και τη γενική ευθύνη και το βάρος του αγώνα. Η ΕΠΟΝ επιτελούσε εθνικό πατριωτικό έργο. Υπερασπιζότανε με πάθος την πάλη του ελληνικού λαού, συμμετέχοντας η ίδια μαζικά στον ένοπλο αγώνα, ανυψώνοντας με τον εκπολιτισμό το ηθικό τους, παλεύοντας για το ψωμί του, παίρνοντας μέρος στις πολιτικές εξελίξεις, γιατί είχε βαθιά επίγνωση του γεγονότος πως, εάν γονατίσει ο λαός, όλα χάνονται!

ΣΥΜΦΩΝΑ με τα στοιχεία, 35 χιλ. ΕΠΟΝίτες πολέμησαν από τις γραμμές του ΕΛΑΣ τους ξένους κατακτητές, 36 χιλ.. ΕΠΟΝίτες ήταν στον ΕΛΑΣ των πόλεων και στον εφεδρικό ΕΛΑΣ, 8 χιλ. ενταγμένοι σε 200 υποδειγματικές ανταρτοΕΠΟΝίτικες ομάδες.

Η ΕΠΟΝ με ογκώδη συλλαλητήρια συνέβαλε αποφασιστικά στη ματαίωση Γης επέκτασης των βουλγαρικών στρατευμάτων κατοχής στη Μακεδονία. Καθώς και στη ματαίωση της επιστράτευσης για το Ανατολικό Μέτωπο.


ΜΑΖΙ και με το αναγεννητικό - εκπολιτιστικό -ηθοπλαστικό της έργο που διαπέρασε απ' άκρη σ' άκρη ολόκληρη την Ελλάδα η ΕΠΟΝ για την εποχή της, αναδεικνύεται στην πρωτοπορία της Ευρώπης. Έδωσε μόνο με τις ανταρτοΕΠΟΝίτικες ομάδες, σύμφωνα με τα στοιχεία, 430 μάχες, στις οποίες μετρήθηκαν 1.300 νεκροί,  "δεν υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός ΕΠΟΝιτών που έπεσαν στις διαδηλώσεις των πόλεων, που εκτελέστηκαν που πέθαναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ελλάδα και στη Γερμανία.

ΑΝΑΞΑΚΡΙΒΩΤΟΣ ο αριθμός εκείνων που πιάστηκαν, βασανίστηκαν από την Γκεστάπο και τις συνεργαζόμενες με τους κατακτητές "Ασφάλειες", τους γερμανοτσολιάδες κ.λ.π. κ.λ.π. (ΕΜΑΕΕ, για τα 40 χρόνια της ΕΠΟΝ, 23 Φλεβάρη 1983).




Ανέβαιναν τα παιδιά προς τ' ανάκτορα τραγουδώντας. 
Σε Γνωρίζω Από Την Κόψη...
και σειώντας τα λάβαρα τους ανάμεσα στους κατάπληκτους
ένοπλους γερμανοιταλούς
και πλάι στα πολυβόλα οι σφαίρες, σφυρίζουν,
παιδιά πέφτουν, οι σημαίες αλλάζουν συνεχώς χέρια
κι όλο ακούγεται..
"μα δεν τα σκιάζει φοβέρα,
δεν τα πλάκωνε η σκλαβιά"




ΟΠΩΣ αναφέραμε και στην αρχή του άρθρου, φέτος, στις 23 Φλεβάρη, γιορτάζονται τα 50 χρόνια από την ίδρυση της ΕΠΟΝ. Την πρωτοβουλία για τις εορταστικές εκδηλώσεις της επετείου ανέλαβαν από κοινού όλες οι ΕΑΜογενείς αντιστασιακές οργανώσεις που πρόσκεινται στο ΚΚΕ, στο ΣΥΝ, στους Ανένταχτους και στο ΠΑΣΟΚ. Και συγκροτήθηκε κατ' αναλογία μια Οργανωτική Επιτροπή Πρωτοβουλίας από τους εξουσιοδοτούμενους αντιπροσώπους των αναφερόμενων αντιστασιακών οργανώσεων, η οποία ανέλαβε το οργανωτικό έργο για την εορταστική προετοιμασία. Και ενώ όλα προχωρούσαν πυρετωδώς, κάποιο "πρωί" στα ξαφνικά παρουσιάζεται στο "Ριζοσπάστη" μια περίεργη ανακοίνωση σε "άψογο" κουκουέδικο στιλ που μας πληροφορεί μεταξύ των άλλων:


Όλες οι προετοιμασίες για τον ενωτικό εορτασμό της 50ης επετείου της ΕΠΟΝ προχωρούσαν με γοργό ρυθμό, ξαφνικά βλέπουν το φως της δημοσιότητας από τις σελίδες του "Ριζοσπάστη" (17-2 1993) ταυτόχρονα δύο κείμενα. Το ένα γνωστοποιεί στους αναγνώστες ότι η πλευρά του ΚΚΕ αποσύρεται από τον ενωτικό εορτασμό και καταγγέλλει την "επιτροπή εορτασμού", διότι δεν τους εκφράζει πλέον. Και ενώ η πλευρά του ΚΚΕ ανακοινώνει δικό της ξεχωριστό εορταστικό πρόγραμμα, αντιπροσωπία της παραδόξως παίρνει μέρος στην κατάθεση στεφάνου το μεσημέρι της Κυριακής (21-2-1993) στον Άγνωστο Στρατιώτη.

ΤΟ έτερο κείμενο το υπογράφει ο Τάκης Μαμάτσης και πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα έκτρωμα. Αλλά ας αφήσουμε να μιλήσουν τα ίδια τα κείμενα.
  •  "Με ανακοίνωση της η Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών και Φίλων της ΕΠΟΝ (ΠΕΑΦΕ) προσκείμενη στο ΚΚΕ επισημαίνει ότι δεν έχει καμία σχέση με την αποκαλούμενη "Επιτροπή Πρωτοβουλίας για το γιορτασμό των 5ο χρόνων της ΕΠΟΝ".
  • Η ΠΕΑΦΕ θεωρεί ότι δεν την εκφράζει το περιεχόμενο της διακήρυξης για τα 50 χρόνια της ΕΠΟΝ της Επιτροπής αυτής και συνεπώς τα μέλη της δεν την συνυπογράφουν αλλά ούτε και συμμετέχουν στις εκδηλώσεις της και στους εράνους της για συλλογή χρημάτων, βιβλίων και άλλων ..." (Ριζοσπάστης, 17-2-1993).
ΚΑΙ για μια άλλη φορά το ΚΚΕ τους την έφερε, αλλά αυτή τη φορά και με τη σφραγίδα της κυρίας Αλέκας, γαρ.

Αλλά εκείνο που θα τύχει την "ιδιαίτερη" απάντηση μας είναι το υβριστικό και κατάπια στο ολοσέλιδο άρθρο στο "Ριζοσπάστη" (17-2-1993) του Τάκη Μαμάτση, πρώην μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ της Αλέκας. Ο κύριος αυτός ούτε λίγο ούτε πολύ, στις παραμονές μάλιστα μιας ενωτικής, παραλίγο, εορταστικής εκδήλωσης όλων των πλευρών, αραδιάζει δίχως να του έχει δοθεί αφορμή, όσες βρισιές και ασχήμιες διδάχτηκε από τους "δασκάλους" νου κατά τη θητεία του μέσα στο ΚΚΕ.




ΚΑΙ αφού περνάει γενεές δεκατέσσερις το ΠΑΣΟΚ, "... που αποσιώπησε και διαστρέβλωσε την ιστορική αλήθεια... με σκοπό ... να σβήσουν την ΕΑΜική αντίσταση. Να σβήσουν τα φωτεινά γράμματα του ΕAM, του ΕΛΑΣ της ΕΠΟΝ...". Σε συνέχεια επιτέθηκε στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης που απομακρύνθηκαν, όπως λέει από το ΚΚΕ, και περνάει την επίθεση του στην Οργανωτική Επιτροπή Πρωτοβουλίας γιορτασμού:

"Σ' ΑΥΤΟ το μύλο των διαστρεβλωτών, των υπονομευτών και των επίδοξων νεκροταφείων της ΕAMικής Εθνικής Αντίστασης μας λέει χύνουν νερό και οι αυτόκλητοι κληρονόμοι της ΕΠΟΝ, και το κάνουν αυθαίρετα, θρασύτατα και εξοργιστικά. Εμφανίζονται κληρονόμοι και ιδιοκτήτες της ΕΠΟΝ και μάλιστα ύστερα από πενήντα χρόνια. Με ποίο δικαίωμα; Μήπως επειδή ορισμένοι απ' αυτούς ήταν ηγετικά στελέχη της; Και;

ΜΕ βάση ποίο γραπτό ή άγραφο νόμο, με ποιο δίκαιο, με ποία κατάσταση, με ποιόν κανόνα, ή έστω με ποίο απλό προηγούμενο, στελέχη μιας οργάνωσης αυτοανακηρύσσονται κληρονόμοι και ιδιοκτήτες..."("Ριζοσπάστης" 17-2-1993, σε. 6 κ' 7).

ΤΑ παραπάνω μας πετάει κατάμουτρα ο πρώην "επονιτάκος" του Βόλου, γιατί όπως φαίνεται διεκδικεί τον τίτλο του γνήσιου κληρονόμου, που του τον πρόσφερε δώρο ο "παππούς" του με όλους τους καταστατικούς κανόνες, τη μεγάλη σφραγίδα και το σήμα της ΕΠΟΝ.

ΤΟ θράσος αυτού του ανθρώπου ξεπερνάει όλα τα όρια. Αλλά και με ποία ιδιότητα διεκδικεί έστω και για λογαριασμό της κ. Αλέκας, του κ. Γόντικα, του κ. Χαλβατζή, του κ. Κωστόπουλου, του κ. Παφίλη, του "εισαγγελέα" μας κ. Σκυλλάκο για την ηγεσία δηλαδή του ΚΚΕ την κληρονομιά της ΕΠΟΝ;

ΔΕΝ γνωρίζει όπως φαίνεται ο κ. Τάκης Μαμάτσης, (ή θα ήταν πολύ "μικρός") ότι οι ηγεσίες του ΚΚΕ υπήρξαν οι νεκροθάφτες της ΕΠΟΝ. Απεμπόλησαν και την ΕΠΟΝ, όπως στη συνέχεια απεμπόλησαν και το ΕΑΜ και την ΕΔΑ και την "Ενωμένη Αριστερά" και το "Συνασπισμό της Αριστεράς και της προόδου", που ήταν ιστορική ανάγκη σύμφωνα με τα φαιδρά λεγόμενα του γνωστού για τα καλαμπούρια του Χαρίλαου Φλωράκη. Δεν γνωρίζει ο κύριος αυτός ότι οι ηγεσίες του ΚΚΕ "πέταξαν τους άοπλους (αφού πρώτα τους αφόπλισαν) Αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης βορά στα αγρίμια του δοσιλογισμού και τους μαχητές του δημοκρατικού στρατού τους μετέτρεψαν σε πολιτικούς πρόσφυγες δίχως γυρισμό, εάν κατά την ευνοϊκή ιστορική συγκυρία δεν βρισκότανε το ΠΑΣΟΚ να αναγνωρίσει τους πρώτους και να κηρύξει τον ελεύθερο επαναπατρισμό για τους δεύτερους.
ΜΕ μια πρωτάκουστη αναίδεια το ανθρωπάκι αυτό αρνείται το δικαίωμα να υπογράψουν τη διακήρυξη για τα 50 χρόνια της ΕΠΟΝ σ' αυτούς που υπέγραψαν την ιστορική πράξη της ίδρυσης της, δηλαδή στα ιδρυτικά μέλη της ΕΠΟΝ.


Προσέξτα τύραννοι. όλοι να χτυπήσετε.
Να βρουν οι σφαίρες σας την ίδια την καρδιά μας.
Κλείνει τόση φλόγα μέσα της που η ακτινοβολία της θα σας κάψει
και μετά τον θάνατο μας...
ΑΝΤΙ να νιώθει περηφάνια που οι νέοι αυτοί, (εκτός εξαιρέσεων) τίμησαν την υπογραφή τους, και ας μας επιτραπεί να φέρουμε για παράδειγμα έναν από αυτούς, λόγου χάρη, τον Κυριάκο Τσακίρη (που υπέγραψε το ιδρυτικό με το ψευδώνυμο, όπως συνηθιζόταν τότε, "Κώστας Θασσαλός"), τον καπετάνιο συντάγματος του ΕΛΑΣ λίγο αργότερα και τον θρυλικό κατόπιν διοικητή της Ταξιαρχίας του ιππικού του Δημοκρατικού Στρατού.

ΤΗ διακήρυξη υπέγραψε μεταξύ άλλων και η αγαπητή σ' όλους Σάσσα Τσακίρη. Όχι φυσικά με την ιδιότητα της συζύγου του Κυριάκου (οι οποίοι ας ποζάρουν σήμερα μαζί σαν αστέρες στο εξώφυλλο της "Ελευθεροτυπίας"), αλλά ως εξέχουσα επονίτικη οντότητα που δικαιούται να υπογράφει δίχως την άδεια φυσικά του κυρίου Τάκη Μαμάτση.


Γιώργος Μανδίκος
Αντιστασιακός
22-2-1993
 
 
 

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Σε μια περίοδο που η αγανάκτηση του εργαζόμενου ελληνικού λαού για τη φτώχεια, την ανεργία, τα άγρια αντιλαϊκά μέτρα του Μνημονίου αρχίζει πάλι να φουντώνει, σε μια περίοδο που οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες, στην υγεία κ.α. βρίσκονται στους δρόμους, σε μια περίοδο που η εργατική τάξη της χώρας δίνει μάχη ζωής και θανάτου για να μην υποταχτεί στη βαρβαρότητα των ατομικών συμβάσεων, κάποιες πολιτικές δυνάμεις από τον ευρύτερο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξαν να φέρουν στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης το ζήτημα των 300 μεταναστών από την Κρήτη που διεκδικούν τη νομιμοποίηση τους.


Η ιστορία των «μεταναστών της νομικής»
λειτούργησε αντικειμενικά για την κυβέρνηση

Η συνέχεια, με τα γεγονότα της Νομικής, την ανακίνηση του θέματος του πανεπιστημιακού ασύλου κτλ., είναι λίγο πολύ γνωστή. Αυτές οι δυνάμεις των μαινόμενων «αντιρατσιστών» στην πραγματικότητα έπαιξαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το παιχνίδι του συστήματος και της κυβέρνησης. Έδωσαν το πάτημα σε διάφορα αντιδραστικά επιτελεία να βάλουν στην ημερήσια διάταξη την κατάργηση του ασύλου, το οποίο μάλιστα οι ίδιες ακριβώς δυνάμεις έχουν δυσφημήσει στη συνείδηση του ελληνικού λαού, ανεχόμενες ή και υποστηρίζοντας επί χρόνια την κακοποίηση του από τους λεγόμενους «αντιεξουσιαστές». Έδωσαν την ευκαιρία στην κυβέρνηση να κάνει επίδειξη «δημοκρατικής υπευθυνότητας», διαβεβαιώνοντας αφ' ενός ότι δεν θα καταργήσει  «εντελώς» το άσυλο, αφ' ετέρου ότι δεν θα υποχωρήσει στο βασικό αίτημα των απεργών πείνας (ανοίγοντας όμως παράλληλα το δρόμο για ευκολότερη νομιμοποίηση όλων των λαθρομεταναστών). Δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για συσπείρωση όλου του αστικού στρατοπέδου ενάντια στην «ανομία»  (τη στιγμή ακριβώς που αυτό το στρατόπεδο ήταν διαιρεμένο πάνω στο θέμα του Μνημονίου και αυτό εκ των πραγμάτων διευκόλυνε τις λαϊκές αντιδράσεις). Τέλος, και ακόμη σημαντικότερο, έφεραν τον αποπροσανατολισμό και τη σύγχυση στο στρατόπεδο της εργατικής τάξης και του πλειοψηφικού αυτού κομματιού του λαού μας που αντιδρά στα βάρβαρα κυβερνητικά μέτρα.
Εμείς δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν αυτοί που τα έκαναν αυτά τα έκαναν απλώς από εγκληματική ηλιθιότητα ή ένα μέρος τους τουλάχιστον βρισκόταν σε διατεταγμένη υπηρεσία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι αυτές οι δυνάμεις δρουν πλέον με τρόπο αντικειμενικά προβοκατόρικο, ανοιχτά εχθρικό προς τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και εξυπηρετικό των πιο βρώμικων κυβερνητικών σχεδιασμών.

Πάρις Δάγλας