Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ

Γιατί αγωνίστηκα.

Αδέλφια, Έλληνες και Ελληνίδες της Λαμίας και της περιοχής της!
Από μέρους του Γενικού Στρατηγείου του Ε.Λ.Α.Σ, σας φέρω τους πιο θερμούς χαιρετισμούς.
Όπως βλέπετε, πρόκειται «να βγάλω λόγο». Μα ο λόγος μου αυτός δεν θα μοιάζει καθόλου με τους λόγους που γνωρίσατε μέχρι σήμερα. Δεν πρόκειται να σας υποσχεθώ ούτε πως θα σας φτιάξω γεφύρια ή ποτάμια, όπως σας υποσχόντουσαν πως θα σας φέρουν οι παλιοί κομματάρχες. Ούτε και θα σας τάξω λαγούς με πετραχήλια. Δεν επιδιώκω ν' αποσπάσω επαίνους για τη ρητορική μου δεινότητα. Επιδιώκω απλώς ν' ακούσετε αυτά που θα σας πω. Προσέξτε. Θ' αρχίσω σαν τα παραμύθια:


Η αθάνατη ελληνική φυλή.
Κάποτε η γωνιά αυτή της γης που πατάμε και λέγεται Ελλάδα είτανε δοξασμένη κι ευτυχισμένη κι είχε ένα πολιτισμό, οπού επί 2 1/2 χιλιάδες χρόνια συνεχίζει να παραμένει και να θαυμάζεται απ' όλο τον κόσμο. Κανένας σοφός η άσοφος δεν μπορεί μέχρι σήμερα να γράψει ούτε μια λέξη, αν δεν αναφερθεί στα έργα που άφησαν οι δημιουργοί αυτού του πολιτισμού, που λέγεται αρχαίος ελληνικός πολιτισμός.
Κάποτε, λοιπόν, η χώρα μας είτανε δοξασμένη, μα αργότερα την υποδούλωσαν κι έχασε την παλιά της αυτή δόξα. Μα ύστερα από κάμποσα χρόνια η χώρα μας σηκώθηκε στο πόδι κι ύστερα από σκληρούς αγώνες ενάντια στη σκλαβιά, πάλι λευτερώθηκε.
Στην εποχή της σκλαβιάς πέρασε σκληρά, μαύρα χρόνια και πολλοί «έξυπνοι», αναμεσα στους οποίους και κάποιος Φαλμεράγιερ, ισχυρίστηκαν πως η ελληνική φυλή έσβησε κι ότι αυτή διασταυρώθηκε μ' άλλες φυλές, που δεν έχουν τίποτα το κοινό με την αρχαία ελληνική φυλή.
Μα ότι κι αν πούνε, αυτό δεν έχει καμία αξία. Την ελληνικότητα μας την αποδείξαμε. Γεγονός είναι ότι η χώρα μας ξεσηκώθηκε και ξαναγένηκε πάλι λεύτερη.
Αυτό κάνεις δεν το ήθελε. Ούτε οι ξένοι βασιλιάδες, ούτε οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες. Οι ξένοι δεν το θέλανε, γιατί φοβισμένοι από τη γαλλική επανάσταση, χτυπούσαν όλες τις εξεγέρσεις και δημιούργησαν γι' αυτό μεταξύ τους την Ιερή Συμμαχία. Οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες γιατί τα είχανε καλά με τους Τούρκους και ξεζουμίζανε το λαό.

Η αντίδραση ουρλιάζει.
Μα ο ελληνικός λαός δεν θάτανε αυτός ο λαός, ο λαός δηλαδή της χώρας της λευτεριάς και του πολιτισμού, αλλά λαός ζούγκλας, αν δεν έβγαζε μέσα από τα σπλάχνα του τους αρχηγούς εκείνους, που θα οδηγούσανε στη λευτεριά του. Όπως βλέπετε, λοιπόν, όλοι - ξένοι και ντόπιοι - πάλεψαν για να μην ξεσηκωθεί ο λαός κι αποχτήσει τη λευτεριά του.
Μέσα στα χρόνια της σκλαβιάς δε σταμάτησαν οι αγώνες. Μικροί ή μεγάλοι. Ένοπλοι ή όχι. Κι ύστερα μέσα απ' αυτό το λαό ξεπήδησε ο μεγάλος βάρδος της επανάστασης, πού ύμνησε με τα τραγούδια του την ιδέα της εξέγερσης του έθνους, ο πρόδρομος της Φιλικής Εταιρίας: ο Ρήγας. Η αντίδραση τον σκότωσε, πριν προλάβει να φέρει σε πέρας τις αρχές του. Μα ο σπόρος που έσπειρε βλάστησε σύντομα.
Σε λίγο, η Φιλική Εταιρία έγινε κι αγκάλιασε χιλιάδες Έλληνες.
Ας ούρλιαζε η αντίδραση. Ας υπόγραφε άτιμα χαρτιά, σαν αυτό πού υπογράφηκε στη διάσκεψη της Βιέννης στα 1815, κάτω από το όποιο έβαλε την υπογραφή του κι ο πολύς Γιάννης Καποδίστριας και που διαλάμβανε, ότι όχι μόνο δε θα ευνοηθεί και επιτραπεί ένα εθνικοαπελευθερωτικής κίνημα στην Ελλάδα, μα και θα πνιγεί στο αίμα αν ξεσπάσει.
Ο Γιάννης Καποδίστριας, που μας τον παρουσιάζουν στα σχολειά σαν μεγάλο και τρανό, με προτομές και πορτραίτα, είναι ο πρώτος καταστροφέας της Ελλάδας. Μα ότι έκανε, δεν το έκανε σαν Καποδίστριας, μα σαν εκπρόσωπος όλης της ελληνικής αντίδρασης. Ας ούρλιαζε λοιπόν, μαζί μαι τη διεθνή και η ντόπια αντίδραση. Κι ας υπογράφανε άτιμα χαρτιά.

Ο λαός προχωρεί.
Τίποτα δεν ήτανε ικανό να συγκρατήσει τη φλόγα για τη λευτεριά, που έκαιγε μέσα στις καρδιές του λαού μας. Έτσι, στα 1821, ύστερα από κόπους και θυσίες και χάρη στον ενθουσιασμό και τη φλόγα του Παπαφλέσσα, που χρησιμοποίησε όλα τα μέσα, ακόμα και την ψευτιά, κηρύσσοντας την εξέγερση, ξεσηκώθηκε πρώτος ο Μοριάς. Από δω, από το Μοριά, άρχισε η επανάσταση του 1821.
Στο άκουσμα της εξέγερσης όλοι οι ισχυροί της γης, ξένοι και ντόπιοι, τρόμαξαν. Οι κοτζαμπάσηδες, όμως, βλέποντας ότι δεν τους ήτανε δυνατό να συγκρατήσουν το λαό και φοβούμενοι την οργή του, αναγκάστηκαν να κόψουν τη συνεργασία τους με τους καταχτητές και για να ευνουχίσουν το λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα, πήρανε όλοι μέρος στην επανάσταση κι έτσι αυτή πήρε χαραχτήρα πανεθνικό.
Οι τρανοί της γης τρόμαξαν και, χρησιμοποιώντας όλα τα τερτίπια, προσπάθησαν να πνίξουν την επανάσταση. Μα γελάστηκαν. Επί 7 ολόκληρα χρόνια πάλεψαν οι προπάτορες μας, παρά το γεγονός ότι η ελληνική αντίδραση, δυο φορές, το 1823 και 1825, οργάνωσε τον εμφύλιο πόλεμο για να σπάσει ακριβώς τους αγώνες αυτούς. Έτσι οι πρόγονοι μας ανάγκασαν όλους τους εχθρούς μας να γλύψουν εκεί που έφτυσαν και ν' αναγνωρίσουν τους αγώνες μας και την ανεξαρτησία μας.
Κανείς δεν πίστευε προηγούμενα σ' αυτό το θαύμα, που συντελέστηκε από τις ίδιες τις δυνάμεις και τα μέσα του λαού. Άλλοι περίμεναν να τους έλθει η λευτεριά από τη Ρωσία κι άλλοι από τη μεγαλοψυχία των βασιλιάδων της Ευρώπης. Μα η επανάσταση απόδειξε, ότι αυτή μόνη της χάρισε τη λευτεριά της
πατρίδας μας. Τα παραμύθια του φιλελληνισμού, χάρη στον οποίο αποκτήσαμε δήθεν τη λευτεριά μας, εφευρέθηκαν μόνο και μόνο για να γίνει πιστευτό, ότι η πατρίδα μας λευτερώθηκε, Όχι από τις ίδιες της τις δυνάμεις, μα από τους ξένους. Υπήρξαν βέβαια φιλέλληνες, που αγωνίστηκαν, πολέμησαν κι έχυσαν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τιμή και δόξα σ' αυτούς κι αιώνια ας είναι η ευγνωμοσύνη του έθνους. Μα αυτοί υπήρξαν μεμονωμένα άτομα μονάχα. Η θεωρία του οργανωμένου φιλελληνισμού είναι καθαρό παραμύθι.
Με την επικράτηση της επανάστασης αμέσως οι δικοί μας κοτζαμπάσηδες επιβλήθηκαν πάνω στη χώρα μας. Η αντίδραση, ντόπια και ξένη, για να ευνουχίσει το λαϊκό χαραχτήρα του κινήματος και να επιβάλει νέα σκλαβιά, χρησιμοποίησε όλα τα μέσα. Και στο τέλος το πέτυχε. Η αρχή έγινε κολλώντας στο σβέρκο της πατρίδας μας αυτόν που σας είπα πρωτύτερα:
Τον Καποδίστρια. Ο Γιάννης Καποδίστριας από την ανασύσταση του ελληνικού κράτους άρχισε την καταστροφή της χώρας μας, κι ένας άλλος Γιάννης, ο Μεταξάς, έβαλε σ' αυτήν το καπάκι.

Πώς μας επιβλήθηκαν οι βασιλιάδες.
Ο λαός νόμιζε, ότι μια που πέτυχε πια η επανάσταση, θα επακολουθούσαν τα χρόνια της ευτυχίας του, ότι όλη η ανθρωπότητα θάτανε στο πλευρό της χώρας μας και πως η χώρα μας, για μια ακόμα φορά, θα βρισκότανε σε θέση να ξαναπάρει, όπως και παλιότερα, ολόκληρη την ανθρωπότητα από το χέρι και να της δείξει καινούργιους δρόμους πολιτισμού και προόδου. Μα στη θέση αυτών η ντόπια και ξένη αντίδραση επιβλήθηκαν και φέρανε τον Καποδίστρια, τη Βαυαρική δυναστεία με τον Όθωνα.
Χρόνια και χρόνια απάτης και ρεμούλας μας κράτησαν μακριά από την ευτυχία και τον πολιτισμό και μας ρίξανε μέσα στην εξαθλίωση, την πείνα, την κακομοιριά και τη δυστυχία. Έτσι η Ελλάδα που υπήρξε κάποτε η πηγή των φώτων και του πολιτισμού, κατάντησε να βρίσκεται στο πιο χαμηλό επίπεδο οικονομικής, κοινωνικής και εκπολιτιστικής ανάπτυξης, όχι μόνο έναντι των λαών της Ευρώπης, αλλά και των Βαλκανίων.

Η προδοσία του αλβανικού έπους.
Η ουσία αυτού βρίσκεται στο γεγονός, ότι αντίδραση σκεφτόταν μόνο πώς να εκμεταλλευτεί, να βασανίσει, και να ξεζουμίσει το λαό, οργανώνοντας κινήματα κάθε τόσο και καλλιεργώντας τις φαγωμάρες, προπαγανδίζοντας και πείθοντας το λαό ότι είναι απαραίτητο να ζει φτωχός και κακομοιριασμένος.
Χαρακτηριστικό είναι ότι πιάνοντας μια λέξη του Κολοκοτρώνη, που ονόμασε κάποτε τη χώρα μας Ψωροκώσταινα, κατάφερε να πείσει το λαό ότι το ελληνικό κράτος δε μπορεί να ορθοποδήσει μόνο του κι ότι θα έπρεπε να μας κυβερνήσουν οι ξένοι, ονομάζοντας γι αυτό και τα πολιτικά κόμματα ρωσικά, αγγλικά και γαλλικά. Σ' αυτό το σημείο μας φέρανε οι κορυφές που διοικούσαν τον τόπο μας. Κάποτε φτάσαμε και στη δημοκρατία. Μα αυτό έμοιαζε με την παροιμία που έλεγε ο λαός:

Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.
Μυρίστηκαν οι έξυπνοι ψητό από τη μοναρχία και βρίσκοντας ότι «έφταιγε» η δημοκρατία για τη δυστυχία του λαού, ξαναφέρανε το βασιλιά. Και τότε άρχισαν πιο ξετσίπωτα ακόμα να ξεζουμίζουν και να καταπιέζουν το λαό. Και για να μπορούν να πνίγουν τις κραυγές του, βάλανε στο κεφάλι μας το Μεταξά, που είτανε πάντα πράχτορας του ΙΙ γραφείου του γερμανικού επιτελείου, από τον καιρό που σπούδαζε στη στρατιωτική σχολή της Γερμανίας.
Έτσι, ύστερα από 120 χρόνια, ξαναπέσαμε πάλι στη σκλαβιά, γιατί έτσι κακά μας κυβερνήσανε στο διάστημα αυτό.
Σ' αυτή την κατάσταση βρεθήκαμε, όταν ξέσπασε η πολεμική λαίλαπα και η σύγκρουση μεταξύ των κολοσσών. Μα κανένας απ' αυτούς δε σκέφτηκε ελληνικά και να δει πώς θα ξέφευγε η χώρα μας τη λαίλαπα αυτή. Με την επίγνωση ότι η χώρα μας θα τραβούσε στην καταστροφή μπήκανε στον πόλεμο.
Έχουμε ντοκουμέντα στα χέρια μας, πού μας αποδείχνουν, ότι οι άνθρωποι αυτοί είχανε σκοπό να ρίξουνε μόνο τρεις τουφεκιές στο Αλβανικό μέτωπο κι ύστερα να μας παραδώσουν στους φασίστες. Υπάρχουν ντοκουμέντα που μας πείθουν ότι το Νοέμβρη προς το Δεκέμβρη του 1940 μπορούσαμε να πετάξουμε τους Ιταλούς στη θάλασσα. Μα αυτοί συγκρατούσαν το στρατό μέχρι που να λύσει το στρατιωτικό της πρόβλημα, η Γερμανία στην Ευρώπη κι ύστερα να δικαιολογηθούν ότι δε μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με δυο κολοσσούς. Δεν πίστευαν στις δόξες του στρατού μας, στο θάρρος, στην τόλμη, στην αυταπάρνηση και τον ηρωισμό του, που πολεμούσε με φλόγα ενάντια στο φασισμό, νηστικός και ξυπόλυτος
πάνω στα βουνό της Αλβανίας με τη βοήθεια όλου του ελληνικού λάου. Αυτοί δεν πίστευαν σ' αυτά και περιμένανε πως θα καμφθεί. Γι' αυτό το έπος της Αλβανίας είναι ολοκληρωτικά έργο του λαού. Είναι έργο του λαού που το πραγματοποίησε με το μένος που είχε ενάντια στο φασισμό και το ζυγό του Μεταξά, με θυσίες και ηρωισμούς.

Έτσι, μας ξαναδέσανε στη σκλαβιά.
Μα ο λαός μας δεν είτανε σε θέση να συνεχίσει το έργο του αυτό. Όσο φλογερά κι αν είτανε τα στήθη του, η φλόγα αυτή δεν θα άντεχε στα σιδερόφρακτα μεγαθήρια των φασιστών, μια που είχε μέσα του και την προδοσία των ηγετών του. Έτσι αναγκάστηκε να υποκύψει, μα όχι σαν ηττημένος. Γιατί αυτή η συνθηκολόγηση που έκαναν, υπογράφηκε πριν ακόμα πολεμήσει ο στρατός μας. Αυτή δεν είτανε ήττα του λαού μας, μα ήττα και χρεωκοπία των καθεστώτων που μεσολάβησαν από το 1821-1941. Γι αυτό κι ο λαός μας τιμωρεί σήμερα την ήττα αυτί και θα την τιμωρήσει αργότερα πιο σκληρά ακόμα.
Έτσι ήλθαν οι Γερμανοί στον τόπο μας και μας σκλαβώσανε. Μα για μας, για το λαό μας, καμιά κηλίδα δε θα μπορούσε να προσαφθεί, ότι εγκαταλείψαμε τα εδάφη μας. Αυτή θα κολλούσε, όταν δεν ξεσηκωνόμαστε.
Τι μπορούσαμε να περιμένουμε απ' αυτούς που φορούσαν τα κλακ και τα μπακαλιαράκια; Τι μπορούσαν να μας πούνε αυτοί; Το μόνο που βρίσκανε να μας λένε είτανε:
Ησυχία, παιδιά, και τάξη. Κάναμε κυβέρνηση, ησυχάστε. Αυτό όμως θέλανε κι οι Γερμανοί. Μα τα λόγια αυτά τα εκστομίζανε οι άνθρωποι εκείνοι που δεν έχουν το δικαίωμα να ονομάζονται Έλληνες.
Κι όμως, δε θα συμβιβάζονταν με τη λογική και τη ράτσα μας, αν δε βγαίναν πάλι τα στοιχεία αυτά που θα κρατούσανε ψηλά την τιμή του έθνους μας, μέσα από το λαό μας.


Στο δρόμο του αντάρτικου.
Μια μαυρίλα πλάκωνε τον ελληνικό ορίζοντα. Κανείς δεν ήξερε τι θα έφερνε η αύριο και πώς θα ξεφεύγαμε από τη σιδερένια τανάλια που μας έσφιγγε. Κείνοι που ένιωθαν βρίσκονταν στις φυλακές και τα ξερονήσια. Κι εδώ πρέπει να στιγματιστεί μια άλλη ατιμία των ανθρώπων της 4ης Αυγούστου, που φεύγοντας, τους παράδωσε στα χέρια των καταχτητών.
Μια άλλη μερίδα πού ένιωθε, ασχολούνταν με τις μαύρες και άσπρες αγορές. Έτσι, όλο το βάρος έπεσε πάνω σε μια χούφτα ανθρώπων, απ' αυτούς που τρώγανε καρπαζιές μέσα στα αστυνομικά μπουντρούμια και τις ασφάλειες, μα που φλέγονταν από ηρωισμό και ανδρεία και μέσα τους υπήρχε μια ζεστή ελληνική καρδιά κι έτρεχε στις φλέβες τους πραγματικό ελληνικό αίμα. Αυτοί άναψαν το δαυλό κι έδωσαν το σύνθημα για τον ξεσηκωμό του Έθνους. Αυτοί που δώσανε το κουράγιο στους Έλληνες. Αυτοί που δημιούργησαν τη νέα Φιλική Εταιρία: το ΕAM.
Βέβαια, ποιος θάτανε κείνος που μπορούσε να πιστέψει τότε. Ότι αυτή η φούχτα των ανθρώπων θα έφερνε στη χώρα μας τη μεγαλόπρεπη αυτή νίκη. Μα η υφή, η ψυχοσύνθεση, το σκαρί των ανθρώπων αυτών είτανε τέτοιο. Παρά τις φυλακές, τους κατατρεγμούς, τις δολοφονίες, τα βασανιστήρια, τις ομαδικές εκτελέσεις και την τρομοκρατία, οι άνθρωποι αυτοί οδηγούσαν ηρωικά και θαρραλέα τις μάζες στον δρόμο της λευτεριάς.

Ξέρετε όλοι πως άρχισε το κίνημα αυτό και δε σταματώ στις λεπτομέρειες του. Όταν έχουμε τη μέρα της εθνικής ανεξαρτησίας μας, πού γιορτάζουμε στις 25 Μάρτη, χαιρόμαστε, τραγουδάμε και κλαίμε από τη συγκίνηση. Μα από δώ και πέρα θα έχουμε δυο εθνικές γιορτές: την 25η Μάρτη και την 27η Σεπτέμβρη επέτειο της δημιουργίας του ΕΑΜ, που αποτέλεσε τη βάση της σημερινής μας απελευθέρωσης.

Αυτό πρέπει να το νιώσουμε.
Στα προηγούμενα χρόνια πολλοί περνούσανε από την πλατεία του Διάκου, μα κανείς δεν ένιωθε τον παλμό που περιείχε το τραγούδι, που μας δίδασκε στο σχολείο ο παλιός καθηγητής μας Λάσκαρης:
Σας ευλογεί του Διάκου μας το τιμημένο χέρι...
Κανείς δεν ένιωθε, ότι έπρεπε να φύγει μακριά από τα μικροσυμφέροντα του και να παλαίψει για τη λευτεριά. Μα η χούφτα αυτή των ανθρώπων, που σας μίλησα πιο πάνω, ρίχτηκε ολόψυχα στον αγώνα.
Η αντίδραση στο άκουσμα της χρησιμοποίησε όλα τα μέσα κι έθεσε σε ενέργεια όλες τις ατιμίες για να τη σαμποτάρει. Μα όλα αυτά στάθηκαν ανίκανα να σπάσουν τον αγώνα της. Αντίθετα, αυτή ρίζωνε κάθε μέρα και πιο πολύ κι ανέπτυσσε τη δράση της. Κι επειδή δεν είχε σκοπό να καταπιαστεί με χαρτοπόλεμο έβγαλε στο βουνό το αντάρτικο.
Θυμάμαι όταν τό χειμώνα του 1941 ήλθα εδώ σαν «μαυραγορίτης» για να βάλω μπροστά τη δουλειά. Σας γνώριζα όλους, μα κανείς από σας δεν ήξερε τι επεδίωκα εγώ. Τότε μαζί με το Γ. Φράγκο και Γ. Γιαταγάνα βγάλαμε τό πρώτο διάγγελμα του ΕΑΜ. Πολλοί νομίζανε τότες, ότι αυτό είτανε μόνο ντόρος και τίποτα άλλο.
Όταν λέγαμε ότι σε λίγο θα σφυρίζει το μάλιγχερ και θα κροταλίζει ξερά το πολυβόλο στις βουνοκορφές και τα φαράγγια μας κι οι Γερμανοί και Ιταλοί θα φεύγουν ντροπιασμένοι, ίσως πολλοί να λέγανε πως αυτά δεν είτανε παρά ηχηρές φράσεις.
Μα ύστερα από 2 1/2 μήνες άρχισε πραγματικά να λαλεί το ντουφέκι. Και τι δεν είπανε τότε! Όπως και στα 1821 όλη η αντίδραση συνωμότησε εναντίον μας και στην αρχή δεν έλεγε τίποτα για το αντάρτικο, κάνοντας το ίδιο πού κάνει και η στρουθοκάμηλος, όταν κρύβει το κεφάλι της, ενώ όλο της το σώμα
φαίνεται. Έτσι κι αυτοί, νομίζανε, ότι αν δε λέγανε τίποτα για το αντάρτικο και το αγνοούσαν, δε θα ξαναβροντούσε το καριοφίλι. Μα μπορούσε να σταματήσει αυτό; Κάθε μέρα κοκκίνιζαν τα βουνά και τα φαράγγια από το αίμα.
Κι όταν είδαν ότι το αντάρτικο μεγάλωνε, παρά τη σιωπή τους, τότε κι αυτοί άλλαξαν τρόπο για να μας πολεμήσουν. Μας ονόμασαν πλιατσικολόγους, κατσικοκλέφτες, ληστοσυμμορίτες κλπ. Ακόμα βρέθηκαν άνθρωποι να μας αποκηρύξουν με την υπογραφή τους γιατί σκοτώσαμε τον προδότη και εκβιαστή Μαραθέα. Αυτοί οι κύριοι είτανε κυριολεκτικά ηλίθιοι.
Δεν ξέρανε ούτε το ατομικό τους συμφέρον. Νόμισαν, πως αν μας αποκήρυσσαν θα σταματούσε κι ο αγώνας μας κι ότι δεν θα είμαστε κάποτε ικανοί να τους σφίξουμε το λαιμό και να τους πνίξουμε.
Ας είναι. Τέτοιοι ηλίθιοι είτανε και τέτοιες ηλιθιότητες λέγανε. Ας κάνουν τώρα τα ψηλά τους καπέλλα κλωσοφωλιές.

Η ύπαιθρος αναπνέει.
Μα είτανε δυνατό να πιάσει αυτό; Οι χωριάτες είχανε δει για πρώτη φορά το θαύμα ν' αφήνουν τα πράματα τους έξω χωρίς να τους τα πειράζει κανείς.
Η ζωοκλοπή είχε καταργηθεί στην ύπαιθρο και η ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας ποτέ δεν είτανε σ' αυτό το σημείο. Είτανε θαύμα αυτό; Όχι. Αλλά για πρώτη φορά το χωριό γνώρισε την εξουσία, η οποία βγήκε για να χτυπήσει την εσχάτη προδοσία, το έγκλημα, τη ζωοκλοπή κλπ. και να εμπεδώσει την
ασφάλεια.
Κι όταν χτυπήσαμε τα εγκλήματα αυτά και πατάξαμε την προδοσία, αυτοί σαν δεσποινίδες της αριστοκρατίας, που δε βλέπουν γύρω τους τη δυστυχία και την κακομοιριά πού βασιλεύει, αλλά συγκινούνται από ένα άρρωστο γατάκι, έμπηξαν τις φωνές και μας κατηγόρησαν ότι σκοτώνουμε. Επί Μεταξά βιάστηκαν γυναίκες, υπέστησαν μαρτύρια χιλιάδες άνθρωποι, σκοτώθηκαν και γκρεμίστηκαν από τα μπαλκόνια της Ασφάλειας γέροι, έγιναν τόσα εγκλήματα, μα κανείς απ' αυτούς δεν είπε τίποτα.

Μα τώρα φωνάζουνε ότι ο Άρης σφάζει.
Ναι, σφάξαμε κι είμαστε έτοιμοι να ξανασφάξουμε, αν χρειαστεί. Ποιους όμως σφάξαμε; Εμείς είμαστε πιο πονόψυχοι απ' αυτούς. Απόδειξη είναι ότι εμείς είμαστε κείνοι που τρώγαμε χρόνια τώρα τις καρπαζιές και καταδιωκόμασταν. Σφάξαμε κείνους που πρόδιδαν στους καταχτητές τους Έλληνες, κείνους
που κλέβανε το λαό και διαπράττανε εγκλήματα.
Κι είναι κυριολεκτικά ηλίθιοι κείνοι πού τους πήρε ο πόνος γι' αυτούς, που τόσο δικαιολογημένα χτυπήσαμε, για να παίρνουν το μέρος τους ή είναι ολοκληρωτικά συνένοχοι τους. Μα ούτε και το κόλπο αυτό έπιασε.

Το αντάρτικο σώζει το λαό.
Τότε όμως αυτοί, σαν καλοί ζαχαροπλάστες που είτανε, κατασκευάσανε ένα νέο χρυσό χάπι:
-Ναι, φωνάζανε. δεν υπάρχει αντίρρηση, ότι οι αντάρτες διεξάγουν εθνικό αγώνα. Μα το ζήτημα αυτό θα λυθεί από τους ισχυρούς. Τι μας χρειάζονται, λοιπόν, οι αγώνες κι οι σκοτωμοί, αφού τα ζητήματα μας θα τα λύσουνε άλλοι;
Λυτό το σύνθημα έπιανε. Είχανε όμως δίκιο; Ασφαλώς όχι!
Γιατί δεν είχανε δίκιο;
Στα 1941-42 το ΕΑΜ δεν είτανε ακόμα ισχυρό.
Γι' αυτό δεν είχε αρχίσει ο αγώνας να παίρνει μαζικό χαραχτήρα. Ούτε κι αντάρτικη δράση υπήρχε.
Κι όμως. Στα 1941-42 πέθαναν από την πείνα και τις αρρώστιες, που επακολούθησαν απ' αυτήν, 300.000 άνθρωποι μόνο στην Αθήνα, τον Πειραιά και τα περίχωρα τους. Και θα πέθαιναν αργότερα ακόμα περισσότεροι, αν το ΕΑΜ δεν κινητοποιούσε με συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, συλλαλητήρια και απεργίες
το λαό και δεν τον εμψύχωνε: Να επιβληθεί το σταμάτημα της αρπαγής της παραγωγής μας από μέρους των κατακτητών. Να επιβληθεί σ' αυτούς ν' αφήσουν το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό να αναλάβει την τροφοδοσία του λαού μας. Να προσέξουν την κατάσταση της Ελλάδας στο εξωτερικό.
Αν το αντάρτικο δε σταματούσε τις φάλαγγες των Γερμανών που κλέβανε την παραγωγή της χώρας μας και δεν καταργούσε τη συγκέντρωση της παραγωγής που τη βάζανε στο χέρι οι καταχτητές, αν δε γίνονταν όλα αυτά, τότε τα θύματα από την πείνα και τις αρρώστιες θα ήταν πολύ περισσότερα. Όλες οι χιλιάδες των θυμάτων, που πέσανε για τη ζωή και τη λευτεριά του λαού μας, ποτέ δε φθάνουν τα θύματα της πείνας και των ασθενειών.
Πότε ακούστηκε στην ιστορία της ανθρωπότητας να πραγματοποιείται η απελευθέρωση μέσω της μπαγαποντιάς;
Ποτέ. Η λευτεριά δεν κερδίζεται με ξόρκια, αλλά με αγώνες και θύματα!
Μα κι αν το θέλαμε, δεν είχαμε αυτό το δικαίωμα.
Το δικαίωμα δηλαδή να κηλιδώσουμε την ιστορία της πατρίδας μας. Αυτό θα ήτανε ασέβεια στη μνήμη των ηρωικών μας προγόνων.
Μα ούτε είχαμε το δικαίωμα να κολλήσουμε μια ατιμωτική σφραγίδα, μια σφραγίδα αίσχους, στο κούτελο των επερχομένων γενεών, των παιδιών μας και των εγγονιών μας, ότι κατάγονται από γενιά ευνούχων, που δέχονται να πεθαίνουν στα πεζοδρόμια από τον ατιμωτικότερο των θανάτων, από την πείνα, παρά να πεθαίνουν με το όπλο στο χέρι, παλεύοντας για τη λευτεριά.
Τι θα έπρεπε να προτιμούσαμε; Το πρώτο ή το δεύτερο;
Όχι! Χίλιες φορές όχι!
Καλύτερα να γινότανε το παν ένα μπουρλότο, παρά να υποταχθούμε στους καταχτητές.
Αυτό ο λαός μας το κατάλαβε, τους μούτζωσε κι έδωσε αυτά τα γενναία παλικάρια, που είναι τώρα στεφανωμένα με δόξες, με δάφνες και με νίκες.

Η αντίδραση συνωμοτεί.
Τότε κι αυτοί αναγκάστηκαν ν' αλλάξουν βιολί κι αποφάσισαν να βγάλουν στο βουνό δικές τους ανταρτοομάδες.
Μα γιατί αυτό; Το ΕAM είχε δηλώσει ότι δεν είχε μονοπώλιο τον αντάρτικο αγώνα. Γι' αυτό και τους κάλεσε να σχηματιστούν κοινές ανταρτοομάδες.
Αν είχανε την πρόθεση να παλέψουν ενάντια στους καταχτητές, θα το κάνανε. Τότε όμως, ισχυρίζονται, ότι η χωρογραφία της Ελλάδας και η πυκνότητα της κατοχής δεν επέτρεπε την ύπαρξη ανταρτοομάδων.
Όταν όμως είδανε εμάς, όταν λευτερώσαμε την ύπαιθρο, τότε κι αυτοί αποφάσισαν να δημιουργήσουν αντάρτικο.
Τι θα περίμενε κανείς άπ' αυτούς αρχή αρχή; Ποια κραυγή, έστω και τυπικά, να βγει από το στόμα τους;
Φυσικά, “Κάτω οι καταχτητές” !
Μα την θέση τους τη γνωστοποίησαν από την αρχή. Η πρώτη κραυγή τους είτανε:
“Κάτω το ΕΑΜ”!
Μα εμείς και πάλι τους καλέσαμε για να ενωθούμε.
Αυτοί όμως αρνήθηκαν, γιατί δεν θέλανε να υποβληθούν σε κόπους και μόχθους για να πολεμήσουν τον καταχτητή. Γιατί αυτοί δεν είτανε εντολοδόχοι του ελληνικού λαού, μα της αντίδρασης από το φόβο της λαοκρατίας που ζητούσαν να πολεμήσουν.
Στο τέλος μας κήρυξαν κι ανοιχτά τον πόλεμο, ένοπλα, συνεργαζόμενοι με τους καταχτητές.
Θα είμαστε ασυνεπείς στον αγώνα μας και προδότες του λάου μας, αν σιχαινόμαστε τα αίματα.
Γι' αυτό, σαν εντολοδόχοι του λαού, συντρίψαμε τους συνεργάτες αυτούς των καταχτητών, τους πολέμιους του εθνικού μας αγώνα.

Ο ΕΛΑΣ στο πλευρό των συμμάχων.
Ύστερα απ' αυτό χρησιμοποίησαν το κόλπο:
Μας κατηγόρησαν, ότι δε βοηθάμε το συμμαχικό αγώνα, αλλά θα υπακούσουμε μόνο στους Ρώσους. Κι απειλούσαν ότι όταν θάρθουν οι σύμμαχοι εδώ, θα μας κανονίσουν. Αυτοί, που συνεργάζονταν με τους Γερμανούς, απειλούσανε ότι θα μας χτυπήσουν οι σύμμαχοι!
Αυτοί που στα 1941 πρόδωσαν το συμμαχικό αγώνα. Αυτοί που μαγάρισαν τις Θερμοπύλες και τουςΤριακόσιους μας κι άφησαν τους συμμάχους Άγγλους να μάχονται μόνοι τους εκεί, ενώ αυτοί είχαν παραδώσει την Ελλάδα με τη συνθηκολόγηση του Τσολάκογλου, μας κατηγορούσαν ότι δεν ενισχύουμε τον
συμμαχικό αγώνα κι έβαζαν στο μυαλό των συμμάχων την άτιμη σκέψη, ότι δήθεν θα μας χτυπούσαν ερχόμενοι εδώ.

Ο Γοργοπόταμος.
Μα σε λίγο τους ήλθε το πρώτο χαστούκι! Η πρώτη ομάδα των Άγγλων αλεξιπτωτιστών έπεφτε, όχι σ' αυτούς, μα στον Άρη, πάνω στη Γκιώνα. Και μαζί μ' αυτούς τραβήξαμε κι ανατινάξαμε το Γοργοπόταμο. Ο αρχηγός των συμμαχικών στρατευμάτων της Μ. Ανατολής, στρατηγός Ουίλσον, δήλωνε ανοιχτά, ότι οι επιτυχίες των συμμάχων στην Αφρική οφείλονται κατά 80% στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, γιατί αυτή εμπόδισε την αποστολή γερμανικών ενισχύσεων και εφοδιασμού.





Μα να κι ένα τελευταίο:
Στην Πελοπόννησο προτείναμε στους τσολιάδες να καταθέσουν τα όπλα κι εμείς θα τους αφήσουμε ελεύθερους. Μα οι Άγγλοι το απέρριψαν αυτό και συνέλαβαν όλους τους τσολιάδες, τους έκλεισαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους παραπέμπουν να δικαστούν από τα στρατοδικεία.
Στο κάτω-κάτω, να τώρα οι Άγγλοι μπροστά σας.
Διαβαίνουν τους δρόμους της Λαμίας και πάνε να χτυπήσουν τους Γερμανούς μαζί με μας. Μαζί τους θα πολεμήσουμε εμείς κι οχι αυτοί, μέχρι την ολοκληρωτική συντριβή του φασισμού.
Μα τα κατακάθια αυτά βρήκανε νέο τροπάρι:
Μας κατηγορούν ότι είμαστε όλοι κομμουνιστές και ισχυρίζονται, ότι το ΕΑΜ. και ο ΕΛΑΣ είναι σκεπασμένες κομμουνιστικές οργανώσεις. Μα αυτή η κατηγορία μπορεί ν' αποτελέσει ντροπή ή έπαινο;

Αγωνιζόμαστε για την Δημοκρατία.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα δε βαδίζει τώρα για τον κομμουνισμό. Το ΚΚΕ έχει βέβαια στο πρόγραμμα του σαν τελική του επιδίωξη τον κομμουνισμό.
Μα όχι για τώρα. Τον κομμουνισμό θα τον επιβάλλετε σεις, ο λαός κι όχι το ΚΚΕ. Κι είμαι βέβαιος ότι πολλοί από τους μορφωμένους μας, που δεν τον θέλουν σήμερα, θα ψηφίσουν τότε για να επικρατήσει ο κομμουνισμός.
Σήμερα, όμως, τό ΚΚΕ. δεν επιδιώκει παρά μόνο μια δημοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος.

Μα ας πούμε, ότι το ΚΚΕ. θα εφαρμόσει τον κομμουνισμό.
Λένε ότι ο κομμουνισμός χαλνά τις εκκλησιές και γδέρνει τους παπάδες. Τόσο χαζοί είναι λοιπόν οι κομμουνιστές να χαλάσουν τις εκκλησιές, που δεν τους εμποδίζουν σε τίποτα;
Οι εκκλησιές μας φταίνε ή τα καράβια του Εμπειρίκου; Γιατί λοιπόν να κάψουμε τις εκκλησιές;
Ποιος χτυπά τη θρησκεία;
Θα γδάρουμε τους παπάδες; Μα γιατί; Εμείς βλέπουμε, ότι χιλιάδες παπάδες βρίσκονται τώρα στην πρωτοπορία του κινήματος μας και η συμβολή του κλήρου, που στάθηκε στο πλευρό μας, υπήρξε ανεκτίμητη.
Μήπως συμβαίνει το αντίθετο; Γιατί αυτοί που εμφανίζονται σαν προστάτες της εκκλησίας, γκρεμίσανε μαζί με τους Γερμανούς και γδέρνουνε παπάδες.

Ο κομμουνισμός, λένε, θα καταργησει την θρησκεία. Μα η θρησκεία είναι ζήτημα συνείδησης. Πώς θα καταργηθεί λοιπόν; Η κατάργηση της θρησκευτικής συνείδησης είναι πράμα αδύνατο, έστω κι αν ακόμα οι κομμουνιστές θέλανε να την καταργήσουν. Η θρησκευτική συνείδηση δεν καταργείται με απλές διαταγές.
Αν συνέβαινε ε να τέτοιο πράμα, αυτό θα έμοιαζε με την διαταγή πού έβγαλε κάποτε ένας αστυνόμος στην Ανάφη, με την οποία απαγόρευε την πάλη των τάξεων!
Το τι θα γίνει στο πολύ μακρινό μέλλον, το πώς θα σκέπτονται οι άνθρωποι τότε, είναι άλλο πρόβλημα.
Και κανένας πολιτικός δε μπορεί να βγάλει νόμο για το τι θα πρέπει να γίνει ύστερα από 200 η 500 χρόνια. Ούτε λοιπόν κι εμείς θα βγάλουμε τέτοιο νόμο. Μας ενδιαφέρει το πώς θα προκόψει ο λαός μας σήμερα κι όχι το τι φιλοσοφικές πεποιθήσεις θα έχει ύστερα από 500 χρόνια.
Συνεπώς καταλαβαίνετε τώρα, ότι αυτοί που διαδίδουν αυτές τις συκοφαντίες επιδιώκουν άλλους σκοπούς, προσπαθώντας με το μέσο αυτό της συκοφαντίας να εξαπατήσουν το λαό και να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους πάνω του. Αν μάλιστα εξετάσουμε βαθύτερα το πράμα αυτό, θα δούμε ότι αυτοί είναι άθρησκοι, γιατί σε αυτούς δεν υπάρχει ούτε ίχνος θρησκευτικής συνείδησης κι ο μόνος που λατρεύουν είναι ο Θεός Μαμμωνάς, ο Θεός του χρήματος...

Θα συσπειρώσουμε την οικογένεια.
Κατηγορούν τους κομμουνιστές, ότι αυτοί θα διαλύσουν επίσης την οικογένεια. Λες κι εμείς κατεβήκαμε από τον ουρανό και δε γεννηθήκαμε από σπίτια ή φυτρώσαμε μόνοι μας σαν τα μανιτάρια.
Η οικογένεια δημιουργήθηκε από ορισμένες οικονομικές συνθήκες.
Σε μια ορισμένη ανάπτυξη της κοινωνίας δημιουργήθηκε η ανάγκη της οικογένειας, γιατί έτσι θα αντιμετωπίζονταν καλύτερα οι ανάγκες της ζωής.
Χρειάζονταν να δουλεύουν όλοι: ο πατέρας και τα παιδιά στα χτήματα, οι γυναίκες στον αργαλειό και το σπίτι, γιατί μόνο με τον τρόπο αυτό θ' αντιμετωπίζονταν οι βιοτικές ανάγκες τους.
Αυτού του είδους οι οικονομικές συνθήκες που επικρατούσαν τότε, πλησίαζαν όπως βλέπετε, πιο στενά τα μέλη της οικογένειας μεταξύ τους.
Σήμερα όμως τι γίνεται;
Οι σημερινές οικονομικές συνθήκες αναγκάζουν όχι πια το στενό πλησίασμα της οικογένειας, αλλά αντίθετα την απομάκρυνση της.
Να ένα παράδειγμα:
Ένας άντρας παντρεύεται, μα την επομένη του γάμου του φεύγει στην Αμερική για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της ζωής του και της γυναίκας του.
Ποιος διαλύει στην περίπτωση αυτήν την οικογένεια;
Οι κομμουνιστές ή οι οικονομικές συνθήκες πού δημιούργησε η κεφαλαιοκρατία;
Κι εδώ, λοιπόν, βλέπουμε φανερά, ότι αυτοί που μας κατηγορούν πως θέλουμε να διαλύσουμε την οικογένεια, δεν είναι άλλοι, παρά αυτοί οι ίδιοι πού τη διαλύουν στην πραγματικότητα, ενώ εμείς επιδιώκουμε το στερέωμα της.
Θα δώσουμε στο λαό τα οικονομικά μέσα για να μπορεί να μη σκορπάει την οικογένεια του στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.
Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει.
Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης;
Αυτοί ή εμείς;
Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους.
Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.
Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια
τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;
Όταν έξαφνα στα 1929-31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης πού μάστιζε τότε τη χώρα μας να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν. Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία.


Όταν οι άτιμοι μιλάνε για τιμή.
Μας κατηγορούν επίσης, ότι εμείς επιβουλευόμαστε την τιμή. Βλέπετε, όλοι αυτοί οι «ηθικοί», που όταν περπατάνε μπερδεύονται τα κεφάλια τους στα σύρματα, μιλάνε για τιμή!
Αυτοί που πούλησαν τις γυναίκες και τις αδελφές στον κατακτητή, για να κάνουν τα νταραβέρια μαζί του και μας σκλάβωσαν διπλά, αυτοί πάνε τώρα να μας πείσουν ότι είναι οι κέρβεροι της τιμής και της ηθικής.

Με αυτά τα μέσα προσπαθούν να εξαπατήσουν το λαό για να συνεχίσουν το ξεζούμισμα και την εκμετάλλευση του. Και πολλές φορές το καταφέρνουν αυτό και μας πείθουν μάλιστα ότι έτσι είναι όπως τα λένε.
Πάρτε ένα παράδειγμα, απ' αυτό που γίνεται στα χωριά:
Ο χωριάτης καπνίζει τον καπνό που παράγει ο ίδιος. Μα τον πείσανε ότι αυτός είναι λαθραίος. Κι ο ίδιος ο χωρικός σου λέει ότι καπνίζει λαθραίο καπνό. Λες και δεν τον έσπειρε αυτός στον τόπο μας, αλλά τον έφερε από την Αμερική. Όπως βλέπετε λοιπόν κι ο ίδιος ο χωριάτης το πίστεψε, πως ο καπνός του είναι «λαθραίος».
Η αντίδραση δεν σταματά σε τίποτα μπροστά προκειμένου να εξαπατήσει το λαό, χρησιμοποιώντας γι αυτό όλα τα μέσα, όλη τη συκοφαντία και το ψέμα. Μα αυτές οι συκοφαντίες στην ύπαιθρο, όπου μας είδανε και μας νιώσανε, έγιναν συντρίμμια. Στις πόλεις θα γίνει κι αυτού το ίδιο.
Σε λίγες μέρες θα δείτε κι εσείς μόνοι σας την πραγματικότητα.

Γιατί ο δικός μας σκοπός είναι ένας:
Πώς θα ζήσει καλύτερα ο λαός μας!

Όταν ήταν εδώ ο κατακτητής, αυτοί θέλανε τότε την τάξη. Εμείς θέλαμε την αταξία για να κάνουμε ανυπόφορη τη ζωή του κατακτητή. Τώρα αυτοί θέλουνε την αταξία. Μα εμείς θέλουμε την τάξη. Αυτοί είναι οι οργανωτές του εμφυλίου πολέμου για να εκμεταλλεύονται το λαό μας. Αυτοί είναι οι λύκοι, που προσπαθούν να κατασπαράξουν το κοπάδι, εμάς, εσάς, όλους μας, το λαό δηλαδή.

Τηρήσαμε τις υποσχέσεις μας.
Ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ. υποσχέθηκαν στο λαό την πάλη ενάντια στον κατακτητή και την απελευθέρωση της χώρας μας. Αυτές τις υποσχέσεις τις τηρήσαμε.
Εμείς δεν δημιουργήσαμε κυβερνητικό τύπο. Αυτός δημιουργήθηκε μόνος του από το λαό. Από τον Οκτώβρη του 1942 μόνος του ο λαός τράβηξε στις εκλογές της αυτοδιοίκησης του.
Ο θεσμός αυτός της αυτοδιοίκησης, που για πρώτη φορά εμφανίστηκε στην Ευρυτανία, αποτέλεσε την απαρχή της δημιουργίας του από το χωριό μέχρι την Π.Ε.Ε.Α. αργότερα.
Εμείς είμαστε υπέρ της ενότητας και χάρη στις προσπάθειες τις δικές μας οφείλεται κατά 9 5% η δημιουργία της εθνικής κυβερνήσεως, κάτω από την οποία αγωνιζόμαστε σήμερα. Μέχρι τη Λάρισα η πατρίδα μας είναι τώρα ελεύθερη. Και γρήγορα θ' απελευθερώσουμε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα.
Έτσι και η δεύτερη μας υπόσχεση τείνει να πραγματοποιηθεί ολοκληρωτικά.
Η πάλη μας για τη λαοκρατία.
Μα εμείς υποσχεθήκαμε στο λαό και κάτι άλλο:
Ότι δεν θ' αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: τη λαοκρατία. Για αυτό θα παλέψουμε για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεση μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας την ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος.

Ο ΕΛΑΣ στα χέρια πρώτα της Κ.Ε. του ΕΑΜ και της ΠΕΕΑ αργότερα αποτέλεσε το δυνατό όπλο της διατήρησης του λαού μας στη ζωή. Τον μοχλό της γρηγορότερης απελευθέρωσης μας. Τώρα, στα χέρια της εθνικής μας κυβέρνησης, που αποτελείται απ' όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις και που υπόσχεται στο πρόγραμμα της λαοκρατικές λύσεις, θ' αποτελέσει την εγγύηση, ότι θα συνεχίσουμε τον πόλεμο μέχρι την ολοκληρωτική συντριβή του φασισμού κι ότι θα εξασφαλισθούν οι ως τώρα κατακτήσεις του λαού μας και θα κερδηθούν και νέες.
Φωνάζατε πολύ για την θανατική καταδίκη των προδοτών, των συνεργατών του καταχτητή και των εκμεταλλευτών της δυστυχίας τού λαού στα χρόνια της κατοχής. Όταν εμείς δεν είχαμε τη δυνατότητα να τους δικάσουμε, τους εκτελούσαμε. Αργότερα τους δικάζαμε σε στρατοδικεία. Τώρα, όσους έχουμε συλλάβει θα τους παραδώσουμε στην δικαιοσύνη. Υπάρχει η νόμιμη πια κυβέρνηση και αυτή θα αποφασίζει για όλα. Μη φωνάζετε λοιπόν. Αυτοί θα δικασθούν και θα καταδικασθούν. Μα δεν θα ‘χει και μεγάλη σημασία.
Τεράστια σημασία θα ‘χει αν καταδικάσετε και θανατώσετε εσείς, ο κυρίαρχος λαός, το καθεστώς που γεννάει τέτοια καθάρματα.

Μεθαύριο θα τραβήξουμε στις εκλογές. Το πρώτο ράπισμα πρέπει να δοθεί στο δημοψήφισμα, με την οριστική καταδίκη του φιλοβασιλισμού και την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας.
Αλλά γιατί στρεφόμαστε με τόση μανία ενάντια στο βασιλιά;

1.Γιατί αυτός πρώτα-πρώτα δεν είναι ούτε Έλληνας.
2.Γιατί μας τον φέρανε με το ψεύτικο δημοψήφισμα του 1935.
3.Γιατί είναι επίορκος. Καταπάτησε το Σύνταγμα του 1911 κι έβαλε δικτάτορα τον πεμπτοφαλαγγίτη Γιάννη Μεταξά.
4. Γιατί άφησε όλους τους ανίκανους και πεμπτοφαλαγγίτες στρατηγούς και υπουργούς να προδώσουν τον πόλεμο της Αλβανίας και να υποδουλώσουν την πατρίδα μας.
5. Τέλος, γιατί στην εθνική μας συμφορά του 1941, αντί να καθίσει εδώ και να θυσιαστεί σαν άλλος
Κόδρος των Αθηνών, μας εγκατέλειψε. Αν είτανε καλός έπρεπε να καθίσει εδώ κι αντί να βγει στο κλαρί ο Άρης και δεν ξέρω ποιος άλλος, να βγει αυτός να οργανώσει τον αγώνα και να είναι τώρα δικαιωματικά βασιλιάς μας και αρχηγός μας. Με τη στάση του ο ίδιος παραιτήθηκε ουσιαστικά και τυπικά του δικαιώματος επί του θρόνου της Ελλάδος.

Αυτά βέβαια γι' αυτόν προσωπικά κι ανεξάρτητα από την πεποίθηση μας πώς δεν χρειάζεται κανένας θρόνος, μα δημοκρατία για να προκόψει η Ελλάδα μας.
Σεβόμαστε τη λαϊκή θέληση.
Το δεύτερο ράπισμα πρέπει να δοθεί στις εκλογές, που θα καθορίσουν το πολίτευμα της χώρας μας.
Εμάς, η μόνη μας φιλοδοξία είναι να είμαστε υπηρέτες του λαού. Γι' αυτό θα σεβαστούμε την ετυμηγορία σας, όποια κι αν είναι αυτή.
Μα έχουμε αυτές τις απαιτήσεις:
Να ψηφίσει ο λαός ανεπηρέαστα και να σεβασθούν το λαό.
Αν αυτά δεν εκτελεστούν, τότε σας υποσχόμαστε ότι πάλι θα ξαναβγούμε στο βουνό. Μα είμαι βέβαιος
ότι αυτά δεν θα συμβούν. Γιατί ο λαός μας χειραφετήθηκε πια. Δοκιμάσθηκε και ξύπνησε. Θ' ακολουθήσει τους δρόμους που του δείχνουμε και που μοναδικά τον συμφέρουν.

Με την πεποίθηση αυτή, τελειώνοντας, σας καλώ να φωνάξουμε:

- Ζήτω ο κυρίαρχος λαός μας!

Εδδόσεις: ΔΩΡΙΚΟΣ
Ζ.Πηγής 29
Πεσματζόγλου 5 (στοά του βιβλίου)

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

Το Σύνταγμα έδειξε τον δρόμο της αντίστασης

Οι μαζικές συγκεντρώσεις, το κλίμα ενότητας, η ηρωική αντίσταση στις δολοφονικές επιθέσεις του καθεστώτος έδειξαν ότι ο λαός μας είναι αγωνιστικά ζωντανός. Τα νέα φρικώδη μέτρα των αδίστακτων κφαλαιούχων και της κυβέρνησης τους συσσωρεύουν το μίσος και την οργή σε εκατομμύρια καταπιεσμένους. Και στρώνουν το δρόμο ενός πραγματικού λαϊκού ξεσηκωμού.


Οι μέχρι στιγμής δύο μήνες των καθημερινών κινητοποιήσεων στο Σύνταγμα αποτελούν αναμφίβολα τη σημαντικότερη περίοδο στην ελληνική ιστορία από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Το κίνημα του Συντάγματος, στο σύντομο αυτό χρονικό διάστημα της μέχρι τώρα ζωής του, έχει προσφέρει σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους τόσο μεγάλη αγωνιστική και πολιτική πείρα, που κάτω από άλλες συνθήκες θα έκαναν χρόνια ολόκληρα να αποκτήσουν. Το ενωτικό κλίμα, η απουσία κομματικού καπελώματος, η συστράτευση αποκλειστικά και μόνο πάνω στη βάση των κοινών προβλημάτων, η αναγέννηση του πολιτικού προβληματισμού, η μεγάλη μαζικότητα, το πρωτότυπο και μαχητικό πνεύμα και η σκληρή σύγκρουση με την εν ψυχρώ καταστολή, έχουν βοηθήσει όλους τους συμμετέχοντες να κάνουν άλματα προς τα εμπρός. Τη στιγμή μάλιστα που πολλά από αυτούς κατέβαιναν για πρώτη φορά στη ζωή τους σε διαδήλωση.
Επίσης, το κίνημα αυτό έχει δείξει επανειλημμένα τη δύναμη του και έχει καταφέρει να πριονίσει τα θεμέλια της κυβέρνησης, κάνοντας τη πια να μετράει μέρες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, μετά την τεράστια συγκέντρωση των 500.000 της 5ης Ιουνίου, η Ευρωπαϊκή Ένωση έτρεξε πανικόβλητη να υποσχεθεί την άνευ όρων χορήγηση της δόσης, άσχετα αν αργότερα άλλαξε στάση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάτω από την πίεση του κινήματος, η κυβέρνηση έφτασε στα πρόθυρα της κατάρρευσης στις 15 Ιουνίου, άσχετα αν τελικά το κόμμα του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να αυτοκτονήσει σύσσωμο πολιτικά, για να ολοκληρώσει το εγκληματικό συμβόλαιο που είχε υπογράψει. Δεν πρέπει τέλος να ξεχνάμε ότι. χάρη στο κίνημα αυτό. αποκαλύφθηκε το πραγματικό πρόσωπο της κυβέρνησης, που βγήκε βαριά εκτεθειμένη από το όργιο αστυνομικής βίας της 28 και 29 Ιουνίου, του διήμερου αυτού κατά το οποίο ουσιαστικά είχε απαγορεύσει όλες τις συγκεντρώσεις.
Το κίνημα αυτό αποτελεί δημιούργημα του ίδιου του ελληνικού λαού, της μεγάλης ανώνυμης μάζας, και καμίας κομματικής «ηγεσίας». Αντίθετα, οι λεγόμενες "αριστερές ηγεσίες παίζουν μόνο αρνητικό ρόλο, είτε συκοφαντώντας το είτε απομονώνοντας το είτε προσπαθώντας να το καπελώσουν και να επιβάλλουν με αντιδημοκρατικό τρόπο απόψεις ενάντια στα συμφέροντα του ελληνικού λαού, όπως στο θέμα της λαθρομετανάστευσης.

Η αντίσταση του ελληνικού λαού είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστεί με αμείωτη ένταση. Γι' αυτό έχει ήδη φροντίσει η κυβέρνηση με τα μέτρα που έχει ψηφίσει και που αρχίζουν να εφαρμόζονται από τώρα Ιούλιο, όπως η αναδρομική παρακράτηση φόρων, η επιβολή έκτακτων εισφορών, το ετήσιο τέλος ελεύθερων επαγγελματιών κ.λπ., καθώς και το λεγόμενο «άνοιγμα» των επαγγελμάτων, που ισοδυναμεί με εξαφάνιση πολλών μικρομεσαίων στρωμάτων προς χάριν του μεγάλου κεφαλαίου. Ακολουθεί το νομοσχέδιο για τη διάλυση των πανεπιστημίων, την κατάργηση των δωρεάν βιβλίων και την επιβολή διδάκτρων. Κι από το Σεπτέμβρη έρχεται η νέα λαίλαπα, λόγω Μεσοπρόθεσμου, με απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, επιμήκυνση ωραρίου, απλήρωτες υπερωρίες και άδειες, αύξηση του ΦΠΑ σε εστίαση και καφετέριες από 13% σε 23%, φορολόγηση ακινήτων, αύξηση τελών κυκλοφορίας, καταργήσεις-συγχωνεύσεις νοσοκομείων και φορέων, ιδιωτικοποίηση των πάντων, αυξήσεις εισιτηρίων και λογαριασμών, μειώσεις επιδομάτων, συντάξεων και εφάπαξ, αυξήσεις ασφαλιστικών εισφορών ΟΓΑ και Ενιαίου Ταμείου Αυτοαπασχολουμένων κ.λπ.
Αντίθετα, την ίδια στιγμή που στο λαό φορτώνονται αυτά τα αβάσταχτα, για τις επιχειρήσεις ετοιμάζεται ένα νέο μεγάλο δώρο, η μείωση του συντελεστή φορολόγησης τους στο 15% αποκαλύπτοντας ότι η βασική φιλοσοφία της κυβερνητική πολιτικής είναι η ανελέητη επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στο λαό.
Η κυβέρνηση είναι τόσο προκλητική, ώστε διευθύνοντα σύμβουλο του Ταμείου που θα κάνει τις ιδιωτικοποιήσεις βάζει έναν άνθρωπο του Λάτση, το στέλεχος της Eurobank Κ.Μητρόπουλο. Αδιάψευστη απόδειξη ότι αυτόν τον τόπο τον κυβερνά μια χούντα εφοπλιστών-τραπεζιτών, οι οποίοι σπρώχνουν την Ελλάδα στον γκρεμό και συγχρόνως λεηλατούν ολόκληρη την περιουσία της.

Η εγκληματικότητα της κυβερνητικής πολιτικής επισφραγίζεται από τη βέβαιη πλέον χρεοκοπία, στην οποία οδηγεί η επιβολή των αλλεπάλληλων Μνημονίων, διογκώνοντας το δημόσιο χρέος με νέους υπέρογκους τόκους και καταδικάζοντας σε βαθιά ύφεση την ελληνική οικονομία. Η χρεοκοπία αυτή, όπως κι αν ονομαστεί, είτε «επιλεκτική» είτε «επιμήκυνση» είτε «αναδιάρθρωση» κ,ο.κ.. εκθέτει ανεπανόρθωτα την κυβέρνηση, που τόσους μήνες μας ζητούσε αιματηρές θυσίες, απειλώντας μας με μια χρεοκοπία που αυτή η ίδια την έκανε ακόμα χειρότερη.

Όσον αφορά την Ευρωπαϊκή «Ένωση», για μια ακόμα φορά αποδείχθηκε δραματικά ανύπαρκτη, ασυνεννόητη, αλληλοσπαρασσόμενη και υποταγμένη στην απληστία των τραπεζών. Αρκεί ενδεικτικά να θυμίσουμε το υπέρογκο επιτόκιο δανεισμού 8% της γαλλικής πρότασης, την άρνηση χορήγησης ενίσχυσης ή φτηνής πίστωσης, την άρνηση περικοπής του χρέους και την έλλειψη αναπτυξιακής πολιτικής, που θα έλυνε στη ρίζα του το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας

Η κατάσταση αποκλείει πλέον την ύπαρξη οποιασδήποτε ανάπαυλας. Η κρίση θα επιδεινώνεται συνεχώς και ραγδαία σε όλα τα επίπεδα: οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό. Η καθημερινότητα των Ελλήνων θα γίνεται όλο και πιο αφόρητη. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα αδυνατούν να καλύψουν τις ανάγκες τους ή ακόμη και να επιβιώσουν. Οι μειώσεις μισθών, οι απολύσεις και τα λουκέτα θα κάνουν θραύση. Η χρεοκοπία θα οξύνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Ο κοινοβουλευτισμός θα είναι όλο και λιγότερο ικανός να απορροφήσει τη λαϊκή οργή.
Κάτω από τις συνθήκες αυτές, ο ρόλος του λαϊκού παράγοντα γίνεται πλέον καθοριστικός. Με μια κυβέρνηση παντελώς αναξιόπιστη και μισητή, με μια αντιπολίτευση φθαρμένη, με μια «αριστερά» γρανάζι του συστήματος, με μα Ευρωπαϊκή «Ένωση» αντιπαθή και υπό διάλυση, το κέντρο βάρους πέφτει όλο και περισσότερο στην αντίσταση του λαού μας, ο οποίος καλείται πλέον να βγει στους δρόμους για να περισώσει το στοιχειώδες δικαίωμα του για ψωμί, νερό, ρεύμα και σπίτι, που όλα σε λίγο θα κινδυνεύουν.
Ο λαός μας θα βγει στους δρόμους ακόμα πιο μαζικά και δεν θα φοβηθεί τη βάρβαρη καταστολή της χούντας εφοπλιστών-τραπεζιτών. Δεν θα υποταχθεί στην άτυπη απαγόρευση συγκεντρώσεων. Αντίθετα, θα πεισμώσει ακόμα περισσότερο και θα θελήσει να αποδείξει ποιος είναι. Ότι είναι ένας λαός ηρωικός, ανυπότακτος και μαχητικός, με μια απ’ τις πλουσιότερες πολιτικές παραδόσεις στον κόσμο.
Οι εξελίξεις θα είναι γρήγορες. Ο λαός μας έχει την ευκαιρία να μπει δυναμικά στο προσκήνιο και με τον αγώνα του να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Ανοίγει ο δρόμος για ένα πραγματικό λαϊκό ξεσηκωμό.

Εφ. Σοσιαλιστική Προοπτική Αθήνα 13/7/2011
Η Συντακτική Επιτροπή

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Κι όμως λεφτά υπάρχουν

Να μην πληρώσουμε και τα κέρδη
και τις ζημιές τους.
Να υπερασπιστούμε τη ζωή μας!
Τα τελευταία 12 χρόνια, το ΑΕΠ (χρηματική αξία της παραγωγής της χώρας σε προϊόντα και υπηρεσίες) αυξήθηκε κατά 60%. Οι κεφαλαιοκράτες στην Ελλάδα είχαν τεράστια υπερκέρδη όλα αυτά τα χρόνια, που τα μοιράστηκαν μεταξύ τους, ενώ το πραγματικό εισόδημα των εργαζόμενων και των συνταξιούχων μειώθηκε. Κι όμως, η χώρα έφτασε τώρα στο σημείο να είναι υπερχρεωμένη στο εξωτερικό και να ζητιούνται απίστευτες θυσίες από τους μισθωτούς και τους χαμηλοσυνταξιούχους.
Τα ποσά που βγάλανε οι μεγαλοκεφαλαιούχοι είναι πραγματικά τεράστια.
Εταιρείες όπως π.χ. η Εθνική Τράπεζα είχαν κέρδη πάνω από 6 δις ευρώ τα τελευταία 5 χρόνια. Οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο είχαν συνολικά ετήσια κέρδη πάνω από 10 δις  για μια σειρά ετών. Οι ελληνικές επιχειρήσεις γιγαντώθηκαν σε τέτοιο βαθμό, που ήταν σε θέση να κάνουν επενδύσεις στο εξωτερικό συνολικού ύψους 20 δις (16 δισ. από τα οποία στα Βαλκάνια). Που πήγαν όλα αυτά τα λεφτά; Γιατί σίγουρα δεν τα πήραν οι εργαζόμενοι αυτής της χώρας.
Τα έκλεψαν, τα καταχραστήκαν, δεν τα κατέβαλαν ως φορολογία οι μεγαλοκαπιταλιστές.
10.000 υπεράκτιες εταιρείες (οι γνωστές οφ-σορ) ελληνικών συμφερόντων δεν πληρώνουν 6-10 δις ετησίως σε φόρους. Το 2004-2008 χαρίστηκαν σε επιχειρήσεις φόροι ύψους 10 δις ευρώ, είτε μέσω μείωσης της φορολογίας είτε με χαριστικούς νόμους. 8 δις ετησίως είναι οι εισφοροδιαφυγή των εργοδοτών. 31 δις  χρωστάνε στα ταμεία οι καπιταλιστές από εισφορές για τα ένσημα μας. 50 δις υπολογίζεται το ποσό που έχουν οι καπιταλιστές σε ιδιωτικούς (δηλαδή, κλειστούς σε κάθε έλεγχο) λογαριασμούς μόνο στην Ελλάδα και άγνωστα τεραστία ποσά σε τράπεζες στο εξωτερικό.
Όπως φαίνεται λοιπόν, λεφτά υπάρχουν στην Ελλάδα! Αλλά όχι εκεί που τα ψάχνει η κυβέρνηση, όχι στους εργαζόμενους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Δεν θα πληρώσουμε τα υπερκέρδη τους, δεν θα θυσιάσουμε τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας για συνεχίσουν τις δικές τους πολυτελείς ζωούλες. Η κυβέρνηση είναι ένας γνήσιος και απόλυτος υπηρέτης των κεφαλαιοκρατίας. Αν δεν αντιδράσουμε μόνοι μας και δεν υπερασπιστούμε την επιβίωση μας, δεν θα το κάνει κανείς για μας.
Τ.Σεβαστής

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Ο ανθρωπισμός τους εξαντλείται στους λαθρομετανάστες

Στην οικονομική εξαθλίωση του ελληνικού λαού, προστίθεται και ο άμεσος κίνδυνος εξόντωσής του από την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση και εγκληματικότητα.

Ότι δεν μπόρεσε να κάνει ο Ιμπραήμ το 1825, να αφανίσει εντελώς
τον ελληνικό λαό φέρνοντας καραβιές μουσουλμάνων
από τα βάθη της Ανατολής,
το έχουν αναθέσει τώρα στον Παπανδρέου
Όταν το 1825 ο Ιμπραήμ, με τον πολυπληθή στρατό του, εισέβαλε στη Πελοπόννησο λεηλατώντας, καίγοντας και ρημάζοντας, είχε έναν και μοναδικό σκοπό: να αφανίσει τους Έλληνες και κατόπιν να αντικαταστήσει τον πληθυσμό, μεταφέροντας καραβιές νέων-κατοίκων από τα βάθη της Ανατολής. Παρά την αγριότητα της εισβολής, το σχέδιο δεν εφαρμόστηκε ποτέ, χάρη στον ηρωισμό των Ελλήνων.
Το αποτυχημένο σχέδιο του Ιμπραήμ, όμως. εφαρμόζεται σχεδόν διακόσια χρόνια μετά. Όχι όμως από κάποιον Οθωμανό εισβολέα, αλλά από την ίδια την αστική τάξη της χώρας και τους πολιτικούς υπηρέτες της. Αφού κατέστρεψαν την αγροτική και βιομηχανική παραγωγική βάση της χώρας, οι καραβιές με Ασιάτες και Αφρικανούς φτάνουν για να εφαρμοστεί το δεύτερο μέρος του σχεδίου, αυτό της αντικατάστασης του ελληνικού πληθυσμού. Αθόρυβα, ύπουλα και μεθοδικά, το σχέδιο του Ιμπραήμ εφαρμόζεται χωρίς αιματοχυσίες και βία!
Δεν υπάρχει ίχνος λογικής στο γεγονός ότι μια σχεδόν κατεστραμμένη οικονομικά χώρα συνεχίζει να υποδέχεται χιλιάδες λαθρομετανάστες, ενώ η ανεργία στο εσωτερικό της καλπάζει και το βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού μέρα με τη μέρα κατακρημνίζεται. Λογικό είναι μόνο για αυτούς που προσπαθούν εδώ και πολύ καιρό να μετατρέψουν την Ελλάδα σε μια τριτοκοσμική χώρα, με εξαθλιωμένους κατοίκους.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου συνεχίζει την οικογενειακή παράδοση καταστροφής και ξεπουλήματος της Ελλάδας (επί ημερών του παππού Παπανδρέου ξεκίνησε ο εμφύλιος, ο πατέρας Παπανδρέου, με τον αναπτυξιακό νόμο του 1982 χάρισε σε βιομηχάνους, εφοπλιστές, τραπεζίτες εκατομμύρια, χρεώνοντας τον ελληνικό λαό, αυτά δηλαδή που τώρα καλούμαστε να πληρώσουμε). Ο βασικός στόχος δεν είναι μόνο να εξοντώσει οικονομικά τον ελληνικό λαό, αλλά κυρίως να τον αντικαταστήσει. Αφού ψήφισαν (μαζί με το ΣΥΡΙΖΑ) τον απαράδεκτο νόμο για την ιθαγένεια και την ψήφο των αλλοδαπών, αφού έχουν παραδώσει την Αθήνα και πόλεις όπως η Πάτρα και η Ηγουμενίτσα στο φόβο και την εγκληματικότητα, συνεχίζουν ανυποχώρητοι.
Τον περίφημο φράχτη του Έβρου, που είχε εξαγγείλει ο Παπουτσής (κάτω από την πίεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης), κανείς δεν τον θυμάται πια. Αντίθετα, τα σύνορα είναι ορθάνοιχτα, ο καθένας μπορεί να μπαινοβγαίνει χωρίς χαρτιά και στοιχεία, ακόμα κι αν έχει εγκληματήσει στη χώρα του και καταζητείται. Τα σύνορα είναι κλειστά μόνο για αυτούς που είναι πολιτικά διωκόμενοι. Δεν φτάνει όμως αυτό. Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, όταν ένας αλλοδαπός συλλαμβάνεται στα σύνορα, μέσα σε ένα μήνα πρέπει να απελαύνεται από τη χώρα. Αντί για αυτό όμως, και κατόπιν συγκατάθεσης του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, δηλαδή του κυρίου Παπουτσή, και με πρωθυπουργική εντολή, όχι μόνο δεν γίνεται κάτι τέτοιο, αλλά με τη χρήση «υπηρεσιακών σημειωμάτων» για «ανθρωπιστικούς λόγους», γίνεται αναστολή του νόμου για ένα μήνα, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους λαθρομετανάστες να μετακινηθούν προς το εσωτερικό της χώρας, στην Αθήνα ή όπου αλλού θέλουν!!! Φυσικά, κανείς δεν επιστρέφει σε ένα μήνα για να απελαθεί, αφού οι περισσότεροι βρίσκουν καταφύγιο στο γκετοποιημένο πλέον κέντρο της Αθήνας.
Δεν γνωρίζουμε αν οι Έλληνες πολίτες πρέπει να ονομαστούμε αλλοδαποί για να κερδίσουμε και εμείς λίγο από τον «ανθρωπισμό» του πρωθυπουργού και του υπουργού του, κυρίου Παπουτσή. Προφανώς, ο ανθρωπισμός τους εξαντλείται στους λαθρομετανάστες, αφού για εμάς υπάρχουν μόνο εξοντωτικά οικονομικά μέτρα, φόροι, ανεργία, δακρυγόνα και ξύλο!
Τα ψέματα τελείωσαν! Η κατάσταση για τον ελληνικό λαό έχει γίνει πια αφόρητη. Οι εξαγγελίες της κυβέρνησης για δήθεν λήψη μέτρων δεν πείθουν κανέναν. Εδώ και τώρα απέλαση όλων των λαθρομεταναστών από τη χώρα - εκτός φυσικά από αυτούς που είναι πολιτικά διωκόμενοι. Δουλειά πρώτα στους Έλληνες, που τους έχει τσακίσει η ανεργία. Βαρύτατες ποινές για τους εργοδότες που απασχολούν αλλοδαπούς και σε όποιους τους νοικιάζουν σπίτια. Η επιβίωση της ελληνικής εργατικής τάξης είναι το βασικότερο και αδιαπραγμάτευτο ζήτημα των ημερών μας!
Μαρία Καράβολα

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Οι προοπτικές Κεφαλαίου – Κυβέρνησης είναι θνησιγενείς

Από τις 25 Μαΐου, ένας νέος παράγοντας έχει έρθει στο προσκήνιο των εξελίξεων της χώρας μας: και αυτός ο παράγοντας είναι, επιτέλους, οι λαϊκές μάζες. Από εδώ και πέρα, η άθλια κυβέρνηση των τοκογλύφων, για κάθε της κίνηση, θα πρέπει να λαμβάνει υπ' όψιν της... την Πλατεία Συντάγματος. Και είμαστε ακόμα στην αρχή.

Ο Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ δήλωσε θρασύτατα οτι
από πέρυσι τα είχε βρει με την κυβέρνηση για 
"αλλαγη πορείας της χώρας"..
Αλλά με πρωθυπουργό τον Γιωργάκη
και πρόεδρο ΣΕΒ τον ανεπάγγελτο Δασκαλόπουλο
καταλαβαίνουμε σε τι παρακμή βρίσκετε η ελληνική αστική τάξη 

Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση έχει σαφείς εντολές από τις μεγαλοκαπιταλιστικές συμμορίες, εντολές που ισοδυναμούν με κινεζοποίηση της εργατικής τάξης, δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και παροχή κάθε «διευκόλυνσης» που απαιτεί το κεφάλαιο για να «επενδύσει», όσο παράλογη και αντικοινωνική κι αν είναι αυτή. Η νέα ομοβροντία αντεργατικών-αντιλάικών μέτρων που ονομάζεται Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα έγινε προσπάθεια να φανεί ότι «μας επιβάλλεται» απ' έξω και ότι πρέπει να υποταχθούμε, αν δεν θέλουμε να χρεοκοπήσουμε. Πρόκειται για χυδαία ψεύδη. Τα μέτρα αυτά, όπως παραδέχτηκε θρασύτατα ο ΣΕΒ, δια στόματος Δασκαλόπουλου, είχαν αποφασιστεί από τους Έλληνες μεγαλοκαπιταλιστές και την κυβέρνηση τους ανεξάρτητα από το Μνημόνιο. Όσο για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και την Ευρωπαϊκή Ενωση, αυτοί αφ' ενός είναι φυσικό να ενδιαφέρονται μόνο για το πώς θα σώσουν τα λεφτά  των Ευρωπαίων τραπεζιτών, αλλά, αφ' ετέρου, είναι και οι ίδιοι μέρος του προβλήματος. Γιατί κάθε πιθανή απρόβλεπτη εξέλιξη εν σχέσει με το ελληνικό χρέος θα έχει βαριές συνέπειες και για την Ευρώπη.
Ο δρόμος στον οποίο οδηγούν τη χώρα οι μεγαλοκαπιταλιοτές και η ελεεινή τους κυβέρνηση είναι εντελώς αδιέξοδος. Δεν υπάρχει «σημείο ισορροπίας» σε αυτή την πορεία προς τα βράχια. Κι αυτό γιατί:
α) Όσο κι αν πέφτει το εργατικό κόστος, όσο κι αν αυξάνεται το ποσοστό κέρδους των καπιταλιστών, η χώρα δεν βγαίνει από το φαύλο κύκλο της έλλειψης ρευστότητας και της υπερχρέωσης. Η Ελλάδα έχει μπλέξει σε μια «παγίδα χρέους». Όσο πιο σκληρή η λιτότητα τόσο θα αυξάνεται το χρέος και θα εκτροχιάζεται το έλλειμμα.
β) Ακόμη κι αν γίνουν επενδύσεις, αυτές θα είναι κυρίως σε παρασιτικούς τομείς, δεν θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας, ενώ η απαξίωση της παραγωγικής βάσης της χώρας θα συνεχιστεί. Ειδικά το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου θα έχει χαρακτηριστικά πλιάτσικου, συρρίκνωσης, με παράλληλη αύξηση του κόστους. Ενώ προβλέπεται μεγάλη αντιπαράθεση ντόπιου και ξένου κεφαλαίου για το ποιος θα πάρει τη μερίδα του λέοντος από τις ιδιωτικοποιήσεις,
γ) Η πολιτική που τσακίζει την εργατική αλλά και τη μικροαστική τάξη, αντικειμενικά «ασιατοποιεί» τη χώρα. Αυτοί που ουρλιάζουν ότι πρέπει να πάρουμε όλα αυτά τα μέτρα «για να παραμείνουμε στο ευρώ», ουσιαστικά σπρώχνουν τη χώρα μακριά από την Ευρώπη, προς την Ασία.
δ) Η πολιτική απαξίωσης του ντόπιου εργατικού δυναμικού σπρώχνει το καλύτερο κομμάτι του στη μετανάστευση ή την απόσυρση από την παραγωγή, βυθίζοντας ακόμα περισσότερο την πραγματική ανταγωνιστικότητα της οικονομίας,
ε) Οι «διεθνείς αγορές» είναι πεπεισμένες ότι η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να αποπληρώσει το σύνολο των χρεών της - και έχουν απόλυτο δίκιο,
στ) Ο μέσος Έλληνας εργαζόμενος είναι αδύνατον να δουλέψει αφοσιωμένα και παραγωγικά με 500 ευρώ το μήνα. ζ) Η αστική τάξη δεν είναι ενωμένη. Τα κατώτερα στρώματα της, όπως και η μικροαστική τάξη, υφίστανται τεράστιο κόστος από την κρίση. Γι' αυτό και έχουν αρχίσει να συσπειρώνονται γύρω από το πρόγραμμα Σαμαρά, με βασικά στοιχεία την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου και την άμεση αύξηση της ρευστότητας στην αγορά,
η) Τέλος, το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό της μεγαλοαστικής τάξης δεν φαίνεται ικανό να συγκρουστεί με όλη την υπόλοιπη κοινωνία και να επιβιώσει της σύγκρουσης.
Για όλους αυτούς τους λόγους, η δυναμική των εξελίξεων οδηγεί σε μια κατάσταση που περιγράφεται από το τρίπτυχο: χρεοκοπία - βαθιά πολιτική κρίση - λαϊκή εξέγερση. Παρά τα τωρινά μεγάλα βάσανα μας, ο λαός μας απέδειξε ότι παραμένει αγωνιστικά ζωντανός. Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό απ' όλα.
Πάρις Δάγλας

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

Ιουλιανά 1965: Ο θρόνος επεμβαίνει ανοικτά στην πολιτική ζωή της χώρας και ανατρέπει την κυβέρνηση

Στις 15 Ιουνίου 1965 ξεκινά μια μακρά περίοδο πολιτικής κρίσης, που θα υπονομεύσει το δημοκρατικό πολίτευμα.
Κεντρικό πρόσωπο του δράματος ο Κωνσταντίνος, που προκαλεί την πτώση του πρωθυπουργού Γεωργιου Παπανδρέου και στην συνέχεια μεθοδεύει τη συγκρότηση των περίφημων «κυβερνήσεων αποστασίας», χρησιμοποιώντας πρώην στελέχη της Ένωσης Κέντρου.

Η κυβέρνηση Γεώργιου Παπανδρέου στη Βουλή.
Σε πρώτο πλάνο και οι Σ.Στεφανόπουλος, Π.Γαρουφαλιάς και Κ.Μητσοτάκης

Η «υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ» φέρνει στο προσκήνιο τις υπάρχουσες αντιθέσεις στους κόλπους της «Ένωσης Κέντρου» και από τις αρχές Ιουλίου πυροδοτεί μια σοβαρή ρήξη ανάμεσα στον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου και στον προσκείμενο στ' Ανάκτορα υπουργό Εθνικής Άμυνας Πέτρο Γαρουφαλιά. Μπρος στην κατάσταση αυτή, ο πρωθυπουργός καλεί τον υπουργό του να παραιτηθεί (μια και τον θεωρεί ως μετέχοντα στην όλη εκστρατεία κατά της κυβέρνησης), ο τελευταίος όμως, με μια πρωτοβουλία χωρίς προηγούμενο σε κοινοβουλευτικό πολίτευμα, αρνείται! Μετά από αυτό, ο Γ. Παπανδρέου κάνει γνωστό στο βασιλιά ότι έχει αποφασίσει ν' απομακρύνει τον Γαρουφαλιά από τη θέση του και ν' αναλάβει ο ίδιος (όπως είχε δικαίωμα κατά το Σύνταγμα) το υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
Κατά την κρίσιμη αυτή στιγμή ο βασιλιάς κάνει τη μοιραία κίνηση. Συμπεριφερόμενος ως πολιτικό πρόσωπο μάλλον παρά ως τυπικός άρχων, απορρίπτει την απόφαση του πρωθυπουργού και (καλύπτοντας πλήρως τον Γαρουφαλιά) κάνει σαφές ότι δεν δέχεται αλλαγή στην πολιτική ηγεσία του επίμαχου υπουργείου. Στη σχετική μάλιστα αλληλογραφία του με τον Παπανδρέου, παίρνει ανοιχτή θέση πάνω στην «υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ» (που βρισκόταν στο στάδιο των ανακρίσεων), η οποία και ταυτίζεται πλήρως με εκείνην της Αντιπολίτευσης.
Στις 14 Ιουλίου ο βασιλιάς επιστρέφει στην Αθήνα από την Κέρκυρα (όπου λίγες ημέρες πιο πριν είχε γεννηθεί η κόρη του Αλεξία) και προγραμματίζεται συνάντηση των δυο βασικών παραγόντων του πολιτεύματος νια την επομένη.
Παπανδρέου,
Κωνσταντίνος
Η απόλυση. Η συνάντηση γίνεται στα ανάκτορα στις επτά το απόγευμα και είναι πολύ σύντομη. Και οι δυο πλευρές επιμένουν στις θέσεις τους. Ακολουθεί η εξής στιχομυθία:
ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ:  Ώστε, μεγαλειότατε, ευρισκόμεθα εν διαφωνία;  ΒΑΣΙΛΙΑΣ: Δυστυχώς. Και αυτό σημαίνει ότι παραιτείσθε;
ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Βεβαιότατα. Αύριον θα σας υποβάλλω εγγράφως την παραίτησιν της Κυβερνήσεως μου.
ΒΑΣΙΛΙΑΣ: Δεν χρειάζεται κύριε πρόεδρε. Μου αρκεί και η προφορική υποβολή της. θεωρώ την παραίτησίν σας ως δεδομένην από την στιγμήν αυτήν.
Η ενέργεια αυτή του Κωνσταντίνου ισοδυναμούσε με ουσιαστική απόλυση του πρωθυπουργού, αν ληφθεί υπόψη το τελείως παράτυπο της (εσπευσμένη «επισημοποίηση» προφορικής και μη καταγραμμένης παραίτησης). Εξάλλου, χαρακτηριστικό είναι ότι την ίδια ώρα ο Γαρουφαλιάς είχε διατάξει «αυτοβούλως» στρατιωτική επιφυλακή στην περιοχή της πρωτεύουσας (εν αγνοία του νόμιμου πρωθυπουργού),ενώ είχε ήδη μεθοδευτεί και η διάδοχη λύση.

Η πρώτη κυβέρνηση αποστατών.
Μια ώρα περίπου μετά τη στιχομυθία αυτή, ο βασιλιάς ολοκληρώνει το κοινοβουλευτικό του «πραξικόπημα», ορκίζοντας στα ανάκτορα (εν αγνοία του ακόμη νόμιμου πρωθυπουργού Παπανδρέου) την πρώτη «κυβέρνηση αποστατών». Πρωθυπουργός αναλαμβάνει ο πρόεδρος της Βουλής Γεώργιος Αθανασιάδης Νόβας, με υπουργούς άλλα στελέχη της Ένωσης Κέντρου (Κ. Μητσοτάκης, Δ. Παπασπύρου, Σ. Αλαμανής, Γ. Μπακατσέλος κ.ά.).
Οι βασιλικοί χειρισμοί προκαλούν πραγματική πολιτική έκρηξη και ο Γ. Παπανδρέου καταγγέλλει εξοργισμένος τόσο τη στάση του Κωνσταντίνου, όσο και τα στελέχη του κόμματος του που δέχτηκαν να συμπράξουν μ' αυτόν. Τους αποκαλεί «αποστάτες» και «προδότες» και καλεί το λαό ν' αγωνιστεί για την αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμότητας. Κατά τις ημέρες που ακολουθούν η Αθήνα συγκλονίζεται από πρωτοφανείς σε όγκο και πάθος διαδηλώσεις, κατά τη διάρκεια των οποίων σκοτώνεται ένας φοιτητής (ο 23χρος Σωτήρης Πέτρουλας) και τραυματίζονται δεκάδες. Παράλληλα, στη Βουλή διαδραματίζονται «σκηνές απείρου κάλλους», με τους βουλευτές του Κέντρου ν' αποδοκιμάζουν έντονα τα μέλη της νέας κυβέρνησης. Ιδιαίτερα έντονες είναι οι επιθέσεις κατά του Νόβα, που (ας σημειωθεί) εκείνες τις μέρες γίνεται και στόχος ειρωνικών επιθέσεων από τον κεντρώο Τύπο για το ποιητικό του παρελθόν. Παίρνει, μάλιστα, και το ελάχιστα τιμητικό τίτλο του «Γαρνάλατα» (για κάποιους άτυχους στίχους των οποίων φερόταν συγγραφέας).
Η κυβέρνηση Νόβα αποδοκιμάζεται από τη Βουλή στις 5 Αυγούστου, με 131 ψήφους υπέρ (25 των «αποστατών», 98 της ΕΡΕ και 8 του Κόμματος των Προοδευτικών του Μαρκεζίνη) και 167 κατά (145 της ΕΚ και 22 της ΕΔΑ). Μετά από το αποτέλεσμα αυτό, υποχρεώνεται να παραιτηθεί.
Η δεύτερη κυβέρνηση αποστατών.
Η αποδοκιμασία των ενεργειών του από τη Βουλή δεν πτοεί το νεαρό βασιλιά, που πρωτοστατεί σε παρασκηνιακές ενέργειες για τη «σαλαμοποίηση» του Κέντρου και την προσέλκυση και νέων βουλευτών του (με κύριο αντάλλαγμα την υπουργοποίησή τους). Έτσι, στις 20 Αυγούστου προχωρά στη συγκρότηση μιας δεύτερης κυβέρνησης «αποστατών», με πρωθυπουργό αυτή τη φορά τον άλλοτε κεντροαριστερό και εαμικό ηγέτη Ηλία Τσιριμώκο. Ο τελευταίος θα ισχυριστεί αργότερα ότι με την πράξη του εκείνη προσπάθησε να λειτουργήσει συμβιβαστικά και να αποτρέψει τον κίνδυνο της διαφαινόμενης στρατιωτικής δικτατορίας.
Η κυβέρνηση Τσιριμώκου αντιμετωπίζει πραγματική θύελλα λαϊκών αντιδράσεων. Λίγες ημέρες αργότερα αποδοκιμάζεται κι αυτή στη Βουλή, με μικρότερη όμως πλειοψηφία. Υπέρ της ψηφίζουν 135 βουλευτές (37 των «αποστατών» και 98 της ΕΡΕ) και εναντίον της 159 (134 της Ένωσης Κέντρου, 22 της ΕΔΑ και 3 του Κόμματος των Προοδευτικών).
Η τρίτη κυβέρνηση αποστατών.
Μετά και το νέο αυτό αποτέλεσμα, όλοι πιστεύουν ότι ο βασιλιάς θα ενδώσει επιτέλους και θα συμβάλει στην εκτόνωση της κατάστασης, οδηγώντας τη χώρα σε εκλογές (όπως ζητούσε ο Γ. Παπανδρέου). Όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αντίθετα, πεισματωμένος από τις αλλεπάλληλες αποτυχίες του, εντείνει (με τους συμβούλους του) τις προσπάθειες για απόσπαση και νέων βουλευτών του Κέντρου και δημιουργία τρίτης αυλικής κυβέρνησης. Έτσι (με τη συνεχιζόμενη διαρροή κεντρώων βουλευτών) προχωρά στις 18 Σεπτεμβρίου στην πρωθυπουργοποίηση του Σ. Στεφανόπουλου, ο οποίος (λίγες ημέρες πιο πριν) καταδίκαζε την αποστασία του Γ. Νόβα και του Η.Τσιριμώκου και καταψήφιζε τις κυβερνήσεις τους! Σημειώνεται ότι εκείνες της μέρες, πολλοί οπαδοί του Κέντρου θεώρησαν «ύποπτο» για φιλοβασιλισμό το «Συγκρότημα Λαμπράκη» (που τελικά έμεινε πιστό στον Γ. Παπανδρέου) και έκαψαν δημόσια φύλλα των εφημερίδων «Τα Νέα» και «Το Βήμα».
Η νέα κυβέρνηση θα εμφανιστεί στη βουλή και στις 24 Σεπτεμβρίου θα πάρει την ποθούμενη ψήφο εμπιστοσύνης, με 152 θετικές ψήφους. Κατά τους μήνες που ακολουθούν, τα πρώην στελέχη του Κέντρου που είχαν συμπράξει με τ' ανάκτορα, προχωρούν στη δημιουργία δικού τους κόμματος (φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κέντρο), το οποίο δεν θα κατορθώσει ποτέ ν' αποκτήσει έστω και στοιχειώδη λαϊκή βάση. Αντίθετα, η κυβέρνηση Στεφανόπουλου θα στηριχτεί απόλυτα στην ΕΡΕ (τη μεγάλη χαμένη των τελευταίων εκλογών του 1964), η οποία μάλιστα θ' αντιπροσωπευτεί σε κυβερνητικό επίπεδο μ' έναν υπουργό-τοποτηρητή.
Η κυβέρνηση Στεφανόπουλου θα παραμείνει στην εξουσία μέχρι το Δεκέμβριο του 1966 και επί των ημερών της θα μεθοδευτούν οι δίκες για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ και την υπόθεση της δολοφονίας Λαμπράκη (που θα πείσουν ελάχιστα για την αντικειμενικότητα τους). Τελικά, θα ανατραπεί από την ΕΡΕ και θ' ακολουθήσουν οι κρίσιμες πολιτικές εξελίξεις που οδήγησαν στη δικτατορία της 21 ης Απριλίου 1967.
Εξοργισμένοι διαδηλωτές δηλώνουν την υποστήριξη τους
στον Γ.Παπανδρέου και καταγγέλουν τους "αποστάτες"
Τα «Ιουλιανά» του 1965 αποτέλεσαν τη μεγαλύτερη πολιτική κρίση της μεταπολεμικής περιόδου και άνοιξαν το δρόμο για την υπονόμευση του δημοκρατικού πολιτεύματος και την τελική κατάρρευση του, το 1967. Παράλληλα, αποτέλεσαν την αρχή του τέλους για το μοναρχικό θεσμό, με ευθύνη του ίδιου του Κωνσταντίνου και των συμβούλων του. Κατά τους κρίσιμους εκείνους μήνες, ο βασιλιάς -επικαλούμενος τις συνταγματικές εξουσίες του- κατηγορήθηκε ότι συμπεριφέρθηκε με κριτήρια κομματάρχη και ήλθε επανειλημμένα σε ευθεία σύγκρουση με την αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας, που αποτελεί την πεμπτουσία του Συντάγματος. Δεν είναι τυχαίο ότι τότε ακούστηκαν και ορισμένα, ελάχιστα ευγενικά, συνθήματα κατά της βασιλικής οικογένειας. Μ' αυτά, υποδηλωνόταν και η ευθεία αντίθεση ενός τεράστιου μέρους των πολιτών εναντίον όχι μόνον του Κωνσταντίνου, αλλά και εναντίον του αυλικού του περιβάλλοντος, στο οποίο εμφανιζόταν να κανοναρχεί η βασίλισσα Φρειδερίκη, γνωστή και από παλιά για τις συνεχείς παρεμβάσεις της στα πολιτικά δρώμενα.
Καινούργια υπηρεσιακή κυβέρνηση
Η κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου (που ανέλαβε την εξουσία το Σεπτέμβριο του 1965) παραμένει στην εξουσία περισσότερο από ένα χρόνο, με την κοινοβουλευτική υποστήριξη της ΕΡΕ (της «χαμένης» των τελευταίων εκλογών του 1964). Κατά την περίοδο αυτή κατασιγάζονται σημαντικά τα έντονα πολιτικά πάθη και γίνεται κοινή συνείδηση στις ηγεσίες των δυο μεγαλύτερων κομμάτων (της Ένωσης Κέντρου και της ΕΡΕ) η ανάγκη της προσφυγής στις κάλπες. Στα μέσα Δεκεμβρίου επιτυγχάνεται σχετική συμφωνία μεταξύ Γ. Παπανδρέου - Π. Κανελλόπουλου (με τη σύμφωνη γνώμη και του Κωνσταντίνου) και στις 20 του ίδιου μήνα η ΕΡΕ ανακοινώνει ότι αποσύρει την εμπιστοσύνη της από την κυβέρνηση. Την επομένη ο Στεφανόπουλος παραιτείται, κλείνοντας με την ενέργεια του αυτή τη θλιβερή περίοδο των «Ιουλιανών». Ακολουθεί ο σχηματισμός μεταβατικής - υπηρεσιακής κυβέρνησης υπό τον Ιωάννη Παρασκευόπουλο (τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό που είχε ενεργήσει τις εκλογές και του 1964), επιφορτισμένη να προετοιμάσει το δρόμο προς τη νέα και αποφασιστική εκλογική αναμέτρηση του Μαΐου 1967. Σημειώνεται ότι ο βασιλιάς δεν περιορίζεται στο να εγκρίνει τον κατάλογο των υποψήφιων υπηρεσιακών υπουργών (που όφειλε να του προτείνει ο νέος πρωθυπουργός) αλλά (κατά παράβαση κάθε συνταγματικής αρχής) τους επιλέγει ο ίδιος!
Ο Κων/νος Μητσοτάκης,
που κατηγορήθηκε ως
"εγκέφαλος"
της αποστασίας του
1965-1966
Η λύση Παρασκευόπουλου γίνεται και επίσημα αποδεκτή από τις ηγεσίες της ΕΡΕ και της Ένωσης Κέντρου, όχι όμως χωρίς προβλήματα. Πολλοί βουλευτές της ΕΡΕ εμφανίζονται να διαφωνούν με την επιλογή του Π. Κανελλόπουλου, ενόψει βέβαια και της διαφαινόμενης ήττας του κόμματος τους στις προσεχείς εκλογές. Σοβαρότερες είναι οι αντιδράσεις στους κόλπους της Ένωσης Κέντρου, όπου ο ηγέτης της κεντροαριστερής πτέρυγας Ανδρέας Παπανδρέου (γιος του ηγέτη του κόμματος) εκφράζει ανοιχτά τη δυσφορία του για το συμβιβασμό με την ΕΡΕ και το παλάτι και ζητά να καταγγελθεί η νέα κυβέρνηση και να αποδοκιμαστεί στη Βουλή. Η «ακραία» εκείνη πολιτική στάση του βρίσκει σύμφωνους δεκάδες βουλευτές της Ένωσης Κέντρου (περίπου 30-40), καθώς και μεγάλο μέρος των οπαδών του κόμματος.
Ο Γ. Παπανδρέου θα αντιδράσει δυναμικά στην «αριστερή εξέγερση» του γιου του και θα κάνει σαφές ότι όσοι καταψηφίσουν την κυβέρνηση του I. Παρασκευόπουλου, «θα θέσουν εαυτούς εκτός κόμματος». Με τη στάση του εκείνη υποχρεώνει τον Ανδρέα και τους πιστούς του βουλευτές να υποχωρήσουν και στις 13 Ιανουαρίου 1967 η κυβέρνηση Παρασκευόπουλου παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης, με 215 «ναι», επί 276 παρόντων (δεν ψήφισαν υπέρ της οι βουλευτές της ΕΔΑ και οι «αποστάτες»).
Η κυβέρνηση αυτή θα παραμείνει στην εξουσία μέχρι τις 30 Μαρτίου 1967.
Πηγές: