Ελληνισμός Και Έλληνες

Η Αντίστροφη Μέτρηση Ξεκίνησε: Χρεοκοπία – Εξέγερση – Πτώση της Χούντας του Μνημονίου

2012-02-23T09:41:00.000-08:00

Εργαζόμενοι και άνεργοι, μικρομεσαίοι, νεολαία και κάθε είδους κινήματα αντίστασης, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να ανατρέψουμε την κυβέρνηση και το Μνημόνιο

Το Σύνταγμα έδειξε ότι τεράστια κομμάτια του λαού είναι έτοιμα να
κινητοποιηθούν.
Οι προϋποθέσεις για ένα Μέτωπο Σωτηρίας του ελληνικού λαού υπάρχουν

Η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού δέχεται πρωτοφανή επίθεση από τους Έλληνες και ξένους τοκογλύφους, καθώς και από τους μεγαλοεργοδότες και μεγαλοκεφαλαιούχους, που θέλουν μέσα σε μια νύχτα να μας μεταλλάξουν σε εξαθλιωμένους, πάμφθηνους και πειθήνιους δούλους.

Οι αρρωστημένοι εγκέφαλοι που σχεδίασαν την πολιτική αυτή υπολόγισαν κάπως έτσι για τον ελληνικό λαό: ή θα δεχτεί μια μίζερη και αφόρητη ζωή, χειρότερη από αυτή που ζούσαν οι πρόγονοι μας στις φτωχές αγροτικές κοινότητες του 19ου αιώνα, ή θα αναζητήσει το δρόμο της μετανάστευσης. Οπότε μετά θα είναι ορθάνοιχτος ο δρόμος για την αλλαγή του πληθυσμού της χώρας μέσω της μαζικής εγκατάστασης Αφροασιατών.

Όμως, υπολόγισαν λάθος! Ο λαός μας δεν είναι δυνατόν από τη μια μέρα στην άλλη να γυρίσει στα σπήλαια, ούτε έχει δρόμο διαφυγής στο εξωτερικό, αφού κι εκεί η καπιταλιστική κρίση έχει μειώσει δραματικά τις θέσεις εργασίας.

Αναπόφευκτα λοιπόν, δεν μένει άλλη οδός εκτός από αυτή της αντίστασης. Μιας αντίστασης καθολικής και λυσσαλέας, που θα συσπειρώνει όσο το δυνατόν περισσότερα κοινωνικά στρώματα και όσο το δυνατόν περισσότερες συλλογικότητες.

Αλλά για να μη μιλάμε στη σφαίρα της θεωρίας, ας δούμε τα πράγματα συγκεκριμένα: Κατά τη διάρκεια των δύο ετών του μνημονίου, εκατομμύρια Έλληνες έχουν βγει στους δρόμους. Το πλατύ, αυθόρμητο και ανεξάρτητο κίνημα του Συντάγματος έχει αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του. Άνθρωποι που ποτέ τους δεν συζητούσαν πολιτικά, έχουν προβληματιστεί και ενεργοποιηθεί. Έχουν δημιουργηθεί πάρα πολλές νέες συλλογικότητες, όπως για την άρνηση πληρωμής χαρατσιών, για την προσπάθεια δημιουργίας νέων πολιτικών φορέων, επιτροπές ανέργων, τοπικές συνελεύσεις κ.λπ. Σωματεία νεκρά ή ελεγχόμενα από τους γραφειοκράτες ζωντάνεψαν κάτω από την πίεση της βάσης. Δημόσιοι και δημοτικοί υπάλληλοι, συμβασιούχοι, ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες, γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, φαρμακοποιοί βγήκαν για πρώτη φορά στο πεζοδρόμιο και πάλεψαν. Βιομηχανικοί εργάτες, όπως οι χαλυβουργοί, έχουν πάρει τη σκυτάλη σε έναν πεισματικό αγώνα. Εργαζόμενοι στα μέσα ενημέρωσης έχουν προχωρήσει σε απεργίες, καταλήψεις και δικές τους εκπομπές, τις πρώτες στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης που λένε την αλήθεια, όπως οι απεργοί του Αλτερ.

Όλες αυτές οι ζωντανές δυνάμεις, που ήδη έχουν μια πείρα δύο τουλάχιστον ετών σκληρών αγώνων, μπορούν να συγκλίνουν πάνω σε ορισμένους κοινούς άξονες και να ηγηθούν ενός ακόμα πλατύτερου κινήματος, που θα τραβήξει μαζί του την πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Οι άξονες αυτοί πρέπει να είναι οι εξής:

1) Κατάργηση όλων των μέχρι τώρα Μνημονίων και όλων των αντεργατικών νόμων.

2) Άρνηση πληρωμής του «χρέους», τόσο του «παλιού» όσο και των δανείων που πάρθηκαν για την εξόφληση του.

3) Παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, υπό τον έλεγχο και για τις ανάγκες του εργαζόμενου λαού.

Τα μέσα διεκδίκησης πρέπει να είναι τα εξής:

1)Μαζικές διαδηλώσεις στο Σύνταγμα και περικύκλωση της Βουλής.

2) Απεργίες σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα ενάντια στην πολιτική αυτή.

3) Κατάληψη υπουργείων και δημοσίων κτιρίων.

4) Απεργιακές φρουρές και ομάδες περιφρούρησης διαδηλώσεων.

5) Δημιουργία μέσου μαζικής ενημέρωσης απ' όπου να ακούγεται η φωνή των αγωνιζόμενων.

6) Μαζική άρνηση πληρωμής όλων των χαρατσιών.

Και προσοχή: Το μέτωπο αυτό πρέπει να μείνει τελείως ανεξάρτητο από κάθε προσπάθεια καπελώματος των ηγεσιών της λεγόμενης «αριστεράς» και κυρίως του ΚΚΕ, του ΣΥΝ και της ΔΗΜΑΡ, γιατί οι ηγεσίες αυτές αποτελούν γρανάζια του συστήματος.

Αν καταφέρουμε και φτιάξουμε αυτό το Μέτωπο Σωτηρίας του Ελληνικού Λαού, να είμαστε σίγουροι ότι τους δυνάστες μας θα μπορέσουμε να τους τσακίσουμε. Γιατί στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο αδύναμοι από μας: είναι τόσο απαξιωμένοι και απομονωμένοι, που έχουν χάσει πια όλα τους τα κοινωνικά στηρίγματα. Αρκεί ο λαός να πιστέψει στον εαυτό του και να τους ανατρέψει.

Βασίλης Παπανικολάου

Η αντίσταση μέσα από πρωτοβουλίες, κινήματα και μέτωπα ακομμάτιστων πολιτών

2012-02-22T00:59:00.000-08:00

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Η αρχική φάση της παγκόσμιας αφύπνισης που φοβόταν ο Μπρεζίνσκι έχει ήδη ξεκινήσει. Οι επαναστάσεις-ντόμινο στη Μέση Ανατολή, ο κοινωνικός αναβρασμός σε πολλές χώρες της Ε.Ε., αλλά και στις ΗΠΑ, είναι τα πρώτα επεισόδια. Οι ελίτ της παγκοσμιοποίησης, τοπικές και υπερεθνικές, απαξιώνονται και αμφισβητούνται έντονα από τη διογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια, που μετατρέπεται σιγά-σιγά σε μαζική ανυπακοή και αντίσταση.

Γι' αυτό επιτίθενται σκληρά με τους πανίσχυρους διαβρωτικούς μηχανισμούς που διαθέτουν (ΜΜΕ, Μυστικές Υπηρεσίες, πολιτικά «μαγαζιά», ενσωματωμένη διανόηση), αλλά και με την ωμή βία των κατασταλτικών και πολεμικών δυνάμεων τους. Προσπαθούν να επιβάλουν με τον φόβο την παθητικοποίηση, τη διάσπαση, την απογοήτευση και, εν τέλει, τη δική τους «λύση» της αναδιάρθρωσης των κοινωνιών.

Οι συνθήκες που βιώνουμε σήμερα είναι πρωτόγνωρες και οι όροι της ζωής όλων μας θα αναθεωρηθούν εκ βάθρων, είτε προς μια νέα απελευθερωτική προοπτική, εφ' όσον αντισταθούμε, είτε προς τη χειρότερη οργουελική, τεχνομεσαιωνική δουλοκρατία που γνώρισε ποτέ η Ιστορία.

Οι Έλληνες βρισκόμαστε στην πιο κρίσιμη αναμέτρηση της σύγχρονης ιστορίας μας -αν όχι όλης της νεότερης περιόδου, μετά το '21. Είτε θα αποφασίσουμε να αντισταθούμε και να αγωνιστούμε για να πάρουμε πίσω την πατρίδα μας, είτε θα χαθούμε ως ελεύθερο έθνος και θα αφομοιωθούμε ξανά για αιώνες στους υπερκρατικους νεοταξικους μηχανισμούς (ή στην αυτοκρατορία του νεο-οθωμανισμού).

Αυτό-οργάνωση έξω από τα Κόμματα

Η αίσθηση ότι όλο το πολιτικό κατεστημένο γνώριζε πως η χώρα επρόκειτο να ξεπουληθεί με τους όρους του Μνημονίου διευρύνεται καθημερινά σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας. Κοινή ομολογία τείνει να γίνει το γεγονός ότι, ενώ (από τα 350 περίπου δισ. ευρώ του δημοσίου χρέους- το συντριπτικό ποσοστό είναι «απεχθές» και γι' αυτό ήταν «μη διεκδικήσιμο», τώρα με το δάνειο της Τρόικας γίνεται «τοξικό» και έχει εμπράγματες εξασφαλίσεις επί της πάσης μορφής και είδους κρατικής περιουσίας. Γίνεται, δηλαδή, κατανοητό ότι εξαρχής οδηγούμασταν σε ένα παγκοσμίου πρωτοτυπίας καθεστώς δουλοπαροικίας και απεμπόλησης των εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Με δεδομένο ότι η χώρα χρειάζεται συνεχώς νέα δάνεια για την αποπληρωμή παλαιών, το οικονομικό κλίμα επιβαρύνεται συνεχώς, το χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο, οι προσδοκώμενες εισπράξεις από τη φοροεπιδρομή έχουν αποτύχει παταγωδώς και η καταστροφή θα ολοκληρωθεί εάν δεν ξεσηκωθούμε.

Ο μόνος αξιοπρεπής και σωτήριος δρόμος, αν και ανηφορικός, είναι η Σεισάχθεια (δηλαδή η μη αναγνώριση και διαγραφή του «απεχθούς» χρέους), και η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, ώστε να αποκτηθούν τα βασικά μακροοικονομικά εργαλεία για την αντιμετώπιση της κρίσης. Οι πολίτες, επίσης, έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι, για να ληφθούν ρηξικέλευθες αποφάσεις που θα κατοχυρώσουν εξαρχής την εθνική ανεξαρτησία και τη λαϊκή κυριαρχία, βασική προϋπόθεση είναι η αυτο-οργάνωση του ίδιου του λαού.

Η παρούσα Βουλή δεν νομιμοποιείται πλέον στη συνείδηση του ελληνικού λαού, είτε με την υπογραφή του Μνημονίου από τους βουλευτές, είτε με την άρνηση των υπολοίπων να παρατηθούν και να φύγουν με το κεφάλι ψηλά.

Η βάση και η αρχή για ένα νέο ξεκίνημα, με προοπτική ρήξης και επανάκτησης της πατρίδας, είναι το ξεπέρασμα του κλίματος ατομικοποίησης και πολιτικού μηδενισμού, και η ανάδειξη των καινούργιων μορφών αυτο-οργάνωσης, με τις οποίες εκφράζεται η νέα γενιά ακτιβιστικών κινημάτων σ' όλο τον κόσμο. Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται να ξεπεραστούν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, οι σποραδικές αντιδράσεις με τις απεργίες - περατζάδες, οι διαχωρισμοί σε δεξιά και αριστερά μέτωπα.

Όσο η σημερινή Αριστερά συνεχίζει να παίζει τον ρόλο που της έχει διανεμηθεί μέσα στο σύστημα, να μη σκέπτεται και μη διακινδυνεύει ένα βήμα παραπέρα, μιλώντας μόνο για «αριστερή ενότητα», τότε αναπόφευκτα αυτός που πρέπει να οργανώσει ένα πανεθνικό μέτωπο σωτηρίας και αναγέννησης της χώρας είναι ο ίδιος ο λαός.

Στις σημερινές συνθήκες δεν υπάρχουν περιθώρια για ατέλειωτες ιδεολογικές συζητήσεις, σκληρές διαχωριστικές γραμμές ή να απαιτούμε να... διαφωτισθεί πλήρως ο ελληνικός λαός για να ξεσηκωθεί. Το ζήτημα είναι πώς θα γλυτώσει χώρα και ο λαός από την καταστροφή. Και η μόνη σωστή πολιτική είναι η συσπείρωση του λαού και το τέλος των διαχωρισμών που θα τον κάνει να φύγει από την απογοήτευση για να παλέψει μαζικά κατά του Μνημονίου και της κατοχής.

Ήδη έχουν δημιουργηθεί σημαντικά κινήματα βάσης και άμεσης δημοκρατίας, όπως: Σεισάχθεια, Πρωτοβουλία Πολιτών , «Stop Cartel» «Δεν Πληρώνω», Σπίθα, Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών, Ακρίβεια STOP - Επιτροπές Ενάντια στην Ακρίβεια, Επιβάτες Θεσσαλονίκης, Η Δύναμη του Πολίτη, Ανοιχτή Συνέλευση Πλατείας Συντάγματος, Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου για το Δημόσιο Χρέος, Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων, Μηνυτήριος Αναφορά κατά των Κερδοσκόπων , Μήνυση κατά των Βουλευτών (Δ. Αντωνίου), Λαυρετωτική εν δράσει, Από την Κερατέα για την Κερατέα , Ο σπόρος, Εναλλακτική κοινότητα «Πελίτι», Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Περιφερειακής Ανάπτυξης (Κ.Α.Π.Α), Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας

Το κίνημα της Κερατέας μπόρεσε
να εκφράσει τη γενικευμένη κρυφή
οργή της ελληνικής κοινωνίας,
με δυναμικές και ευρηματικές
μορφές πάλης

Το Κίνημα της Κερατέας

Είναι εκπληκτικό αυτό που συμβαίνει στον Δήμο Κερατέας. Η θηριωδία της κυβέρνησης και της αστυνομίας μετέτρεψε την περιοχή σε ένα αιματοβαμμένο πεδίο μάχης, στην προσπάθεια να επιβάλει τις αποφάσεις των εργολάβων. Απέναντι σε αυτό τον μηχανισμό, ορθώνεται η τοπική κοινωνία που διαφωνεί και αγωνίζεται δυναμικά και με φαντασία.

Το πιο σημαντικό στον αγώνα της Κερατέας είναι ότι κατάφερε να συσπειρώσει τους πάντες, εκφράζοντας τη γενικευμένη κρυφή οργή της ελληνικής κοινωνίας για τα όσα της συμβαίνουν. Διαδηλώσεις οργανώνονται με συμπαραστάτες από άλλα μέρη, εθελοντές έρχονται για να βοηθήσουν, οργανώσεις όπως ο Ερυθρός Σταυρός και γιατροί προσφέρονται να συνδράμουν τους τραυματίες, καλλιτέχνες οργανώνουν λαϊκές συναυλίες, άλλοι πολίτες αναλαμβάνουν την επιμελητεία και την υποστήριξη. Κατά δεκάδες έρχονται τα ψηφίσματα συμπαράστασης από οργανώσεις, κινήματα, συλλόγους απ' όλη την Ελλάδα. Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, κ. Νικόλαος, χαρακτηρίζει τον αγώνα ιερό. «Δεν είναι ότι θα σας φέρουν τα σκουπίδια, το χειρότερο είναι ότι σας φέρονται σαν σκουπίδια», τονίζει.

Η αντίσταση και οι αντιδράσεις των κατοίκων της Κερατέας και της Λαυρεωτικής είναι όντως ένα σημαντικό κοινωνικό και πολιτικό κίνημα, στις τρέχουσες συνθήκες. Οι δυνάμεις καταστολής των εργολάβων έχουν στήσει ένα μηχανισμό βίας που απαγορεύει με το «έτσι θέλω» στους κατοίκους να χρησιμοποιούν τους αγροτικούς δρόμους και τη λεωφόρο Λαυρίου, να πηγαίνουν στα κτήματα τους και στις ιδιοκτησίες τους. Οι συνεχείς συγκρούσεις, τα δακρυγόνα, οι πλαστικές σφαίρες και οι αύρες νερού αποκρούονταν καθημερινά από τις πέτρες και τις μολότωφ των κατοίκων, που αντιτίθενταν στην εμμονή ενός διαπλεκόμενου κρατικού μηχανισμού να καταστρέψει τις περιουσίες, την ιστορική μνήμη και τον πολιτισμό τους.

Όλα ξεκίνησαν στις 21 Δεκεμβρίου 2010 όταν, στις 3:30 το πρωί, δυνάμεις των ΜΑΤ εισέβαλαν στον χώρο που έχει αποφασιστεί ότι θα κατασκευαστεί ο ένας από τους τρεις ΧΥΤΑ της Αττικής. «Ενώ ο Δήμος και η επιτροπή κατοίκων της περιοχής είχαν προσβάλει τη διαδικασία στο ΣτΕ και εκκρεμούσαν δίκες, 22 διμοιρίες, 700 περίπου πάνοπλοι αστυνομικοί, κουβαλώντας 4 μηχανήματα (χωρίς πινακίδες) της κοινοπραξίας η οποία πήρε την ανάθεση του έργου, εισβάλλουν και τα εγκαθιστούν στο χώρο.» (tvxs.gr)

Η πηγή του προβλήματος είναι ότι « η χωροθέτηοη αυτή έγινε χωρίς να έχει προηγηθεί σοβαρή επιστημονική μελέτη, επαρκής τεκμηρίωση και εξέταση εναλλακτικών θέσεων και, κυρίως, χωρίς να έχει προηγηθεί ειλικρινής διαβούλευση με τις τοπικές κοινωνίες και τους φορείς τους», όπως λέει ο συνταγματολόγος Απόστολος Παπακωνσταντίνου. «Ουδείς δικαιούται να καταστρέφει την πολιτιστική κληρονομιά μιας κοινωνίας, ούτε να διακόπτει την ιστορική συνέχεια και την ιστορική μνήμη χιλιάδων ετών. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να το κάνει χωρίς την τήρηση των νομίμων προϋποθέσεων και με τη βία.» (portoraftinews.gr, 27/02/11)

Εκείνες τις ημέρες οι κάτοικοι της Κερατέας έδειξαν πώς μια τοπική κοινωνία μπορεί να μην υποκύψει στη ληστοκρατία, να αυτο-οργανωθεί και να ανακτήσει την αισιοδοξία της μέσα από συλλογικές μορφές αντίστασης, διδάσκοντας τους τρόπους αυτούς και στην υπόλοιπη ελληνική κοινωνία.

Το Κίνημα «Δεν Πληρώνω»

Το κίνημα «Δεν Πληρώνω» είναι ένα αυθεντικό μαζικό λαϊκό κίνημα ανυπακοής, που ολοένα δυναμώνει και συμβάλλει στην υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας ενάντια στην εκποίηση της από την κυβέρνηση, κατ’ απαίτηση της Τρόικας.

Οι Επιτροπές Αγώνα «Δεν Πληρώνω» συγκροτούνται από ελεύθερα συνευρισκόμενους πολίτες σε αμεσοδημοκρατική βάση, συναγωνιστές σε κοινές δράσεις. Δεν εκπροσωπούνται από κανένα κοινοβουλευτικό σχηματισμό, δεν αναγνωρίζουν κανένα διαμεσολαβητή, δεν διαπραγματεύονται το δίκιο του αγώνα και το διεκδικούν στους δρόμους. Το «Δεν Πληρώνω» αναφέρεται δημόσια μόνο από τους ανθρώπους που το αποτελούν και τις Επιτροπές Αγώνα τους. Γι' αυτό το κίνημα μεγαλώνει συνέχεια και γίνεται πολιτικά επικίνδυνο, γιατί συνδυάζει τη μάχη για τα δικαιώματα και τις ανάγκες μας με την αμεσοδημοκρατική αυτενέργεια των ανθρώπων.

Τέτοιου είδους κινήματα άρνησης πληρωμής έχουν ξαναϋπάρξει ιστορικά σε άλλες χώρες και, μάλιστα, με αρκετή επιτυχία. Το μεγαλύτερο είναι το κίνημα ενάντια στον κεφαλικό φόρο που επέβαλε η κυβέρνηση Θάτσερ στη Βρετανία. Τότε, 18 εκατομμύρια Βρετανών αρνήθηκαν να πληρώσουν αυτό τον φόρο, ενώ τα δικαστήρια χρησιμοποιήθηκαν για να στείλουν στη φυλακή αγωνιστές του κινήματος και απλούς πολίτες. Όμως οι αντιδράσεις ήταν τόσο μαζικές, που ανάγκασαν την κυβέρνηση Θάτσερ να υποχωρήσει!

Άλλα παραδείγματα έχουμε από την Ιρλανδία, όπου ο κόσμος οργανωμένα αρνήθηκε να πληρώσει τους νέους αυξημένους λογαριασμούς νερού, έπειτα από ιδιωτικοποίηση της εταιρίας ύδρευσης. Και οι αυξήσεις τελικά δεν πέρασαν, παρόλο που άρχισαν να κόβουν τις παροχές νερού στα σπίτια και παρά τις απειλές για εισαγγελικές διώξεις. Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα, όπως ο αγώνας ενάντια στον φόρο στα σκουπίδια στην Ιρλανδία, καθώς και παρόμοιοι αγώνες άρνησης πληρωμής σε Γαλλία και Ιταλία.

Το κίνημα «Δεν Πληρώνω» ολοένα και δυναμώνει στη χώρα μας, είτε αφορά τα διόδια, είτε αφορά τα εισιτήρια στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Αυτό φαίνεται από την πολύ θετική ανταπόκριση του κόσμου, αλλά και την επιθετική στάση κατασκευαστικών εταιριών, των μεγάλων συγκροτημάτων ΜΜΕ και της κυβέρνησης.

Κινήσεις και επιτροπές αγώνα έχουν δημιουργηθεί από την Πελοπόννησο μέχρι τη Μακεδονία και την Κύπρο. Ανάμεσα τους: 1. Εθελοντική ομάδα δράσης Ν. Πιερίας, 2. Επιτροπή Αγώνα Πιερίας, 3. Επιτροπή Αγώνα Πολιτών Δυτικής Μακεδονίας και Ημαθίας ενάντια στα διόδια, 4. Επιτροπή Ακρίβεια-STOP Αθήνας, 5. Επιτροπή Ακρίβεια-STOP Δυτικής Αθήνας, 6. Επιτροπή Κατοίκων και Φορέων Λαμίας ενάντια στα διόδια, 7. Επιτροπή πολιτών «Για μια γέφυρα που ενώνει «Δεν Πληρώνω», 9. Κίνημα Καρδίτσας κατά των διοδίων, 10. Κίνηση Τρικάλων κατά των διοδίων, 11. Μέλη της Πρωτοβουλίας Λάρισας ενάντια στα διόδια, 12. Νομική Αλληλεγγύη Θεσσαλονίκης, 13. Πρωτοβουλία Επιτροπών, Φορέων και Κατοίκων Θεσσαλονίκης ενάντια στα διόδια, 14. Πρωτοβουλία πολιτών «Για ελεύθερους δρόμους» - Γιάννενα, 15. Συντονιστική Επιτροπή Φορέων και Κατοίκων Β.Α. Αττικής ενάντια στα διόδια, 16. Επιτροπή Ακρίβεια-Διόδια STOP Καβάλας, 17. Επιτροπή Κατοίκων Θήβας ενάντια στα διόδια, 18. Κίνηση Hasta La Victoria Siempre (επιτροπή αλληλεγγύης στο κίνημα των διοδίων), 19. Κίνηση Πολιτών Ξάνθης ενάντια στα Διόδια της Εγνατίας, 20. Κίνηση Συντονισμού Πολιτών Πελοποννήσου «Κοινή Δράση», 21. Πολίτες Βόλου ενάντια στα Διόδια.

Πρωτοβουλίες Νομικού Ακτιβισμού

Ο προπαγανδιστικός μηχανισμός του συστήματος προσπαθεί να πείσει ότι στην Αττική Οδό πρέπει να πληρώνουμε τα διόδια, γιατί τα χρήματα για την κατασκευή τα έχουν βάλει ιδιώτες επενδυτές, οι οποίοι, όλως τυχαίως, είναι και καναλάρχες. Πόσο, όμως, κόστισε αληθινά όλο το έργο και ποια είναι τελικά η περιβόητη συμμετοχή των ιδιωτών;

Με βάση στοιχεία και καταγγελίες που αναφέρουν (και) επίσημες πηγές στην Ε.Ε., όλα τα έργα έχουν υπερκοστολογηθεί μέχρι και 6 φορές στην Ελλάδα από τους εργολάβους. Η Αττική Οδός φέρεται να έχει υπερκοστολογηθεί τουλάχιστον 3 φορές παραπάνω. Κατασκευάστηκε, δηλαδή, με μόνη τη συμμετοχή του Ελληνικού Δημόσιου, δηλαδή μόνο με χρήματα των πολιτών (epitropesdiodiastop.bIogspot).

Η Αττική Οδός κόστισε περίπου 1,3 δισ. ευρώ. Από αυτά:

α) Το 32% (420 εκατ. ευρώ) κατέβαλε το Δημόσιο μαζί με τη συγχρηματοδότηση της Ε.Ε. (δηλαδή είναι λεφτά Ελλήνων και ξένων φορολογουμένων που πάνε στα χέρια λίγων κροίσων, μέσω της αποκλειστικής εκμετάλλευσης των δρόμων).

β) Το 52% (γύρω στα 675 εκατ. ευρώ) ήταν τα δάνεια που σύναψε η κοινοπραξία με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου. Δηλαδή, αν στραβώσει η δουλειά και δεν πληρωθούν αυτά τα δάνεια από τους εργολάβους, η τράπεζα θα πάρει τα λεφτά της από το Δημόσιο, δηλαδή από εμάς. Αν δεν στραβώσει, θα τα πάρει από τα διόδια, δηλαδή πάλι από εμάς.

γ) Μόνο το 13% (περίπου 175 εκατ. ευρώ) ήταν η ίδια συμμετοχή της Κοινοπραξίας. Για να εγκαταλείψει η Κοινοπραξία την εκμετάλλευση, θα έπρεπε να της επιστραφούν τα ίδια κεφάλαια με μια μέση απόδοση 11,6%, δηλαδή να πάρουν 20,30 εκατ. ευρώ παραπάνω.

Από τις κινητοποιήσεις των πολιτών
στην Αττική Οδό

Τα συνολικά έσοδα μέχρι τώρα, στα 8 χρόνια λειτουργίας της Αττικής Οδού, υπολογίζεται ότι έχουν ξεπεράσει όχι μόνο το ύψος των δανείων και των ιδίων κεφαλαίων, αλλά και το συνολικό κόστος του έργου! Ως τον Οκτώβριο του 2024, οπότε λήγει η περίοδος παραχώρησης, το συνολικό όφελος για τους μετόχους ανέρχεται στα 1,064 δισ. ευρώ και μάλιστα σε τιμές του Ιουνίου του 2010, που σημαίνει ότι σε επικαιροποιημένες τιμές, το τελικό ποσό θα είναι μεγαλύτερο.

Τα αναμενόμενα έσοδα προκύπτουν από την έκθεση της Διεύθυνσης μεγάλων έργων της Εθνικής Τράπεζας, που εκπονήθηκε έπειτα από εντολή της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Υποδομών. Έκθεση της Εθνικής Τράπεζας αποδέχεται την άποψη ότι η περίοδος παραχώρησης του έργου δεν θα λήξει νωρίτερα, όπως άλλωστε επιδιώκουν και οι εργολάβοι. Μπορεί το υπουργείο Υποδομών να ευελπιστεί ότι το αργότερο μέχρι τον Απρίλιο θα έχει βρει τη χρυσή τομή στο θέμα των μεγάλων οδικών έργων παραχώρησης και της μείωσης των διοδίων, ωστόσο η άλλη πλευρά, αυτή των εργολάβων και των τραπεζών, θεωρεί ότι η επαναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων θα τραβήξει σε μάκρος και ενδεχομένως να διαρκέσει αρκετούς μήνες ακόμη (Free Sunday, g 19/03/11)

Από την πλευρά τους, οι εκπρόσωποι του κινήματος «Δεν Πληρώνω» υποστηρίζουν ότι «η τιτλοποίηση εισπράξεων διοδίων είναι αντίθετη με την ευρωπαϊκή νομοθεσία, που προβλέπει ότι ο χρήστης πληρώνει διόδια για την υποδομή που χρησιμοποιεί και ότι τα τέλη δεν μπορούν να αφορούν κάποιον άλλο σκοπό, πέρα από τη συντήρηση και την κατασκευή του δρόμου». Αν και ο νομικός ακτιβισμός δεν είναι ανεπτυγμένος στην Ελλάδα, λόγω των θεσμικών προσκομμάτων στη λειτουργία της ελληνικής δικαιοσύνης που την έχει απαξιώσει στις μεγάλες λαϊκές μάζες, το κίνημα προτείνει σε όσους το έχουν αποφασίσει να κινηθούν δικαστικά με αγωγές κατά των εταιριών διαχείρισης των εθνικών οδών και να απαιτήσουν αποζημιώσεις. Για τον καλύτερο συντονισμό και για οικονομικούς λόγους, πρέπει να επιλέξουν την κατάθεση ομαδικής αγωγής, που προτίθεται να αναλάβει το νομικό τμήμα των Επιτροπών Αγώνα «Δεν Πληρώνω».

Παράλληλα, και άλλα ακτιβιστικά κινήματα, μεμονωμένοι πολίτες ή επιτροπές πολιτών καταφεύγουν σε μηνύσεις και αγωγές κατά των υπευθύνων για την υποθήκευση της χώρας, των νομοσχεδίων για την «εχθροπάθεια» και την «κάρτα του πολίτη», των τραπεζικών αυθαιρεσιών εις βάρος των ανυποψίαστων πελατών και όλων αυτών των καταστάσεων που μας έχουν κάνει πειραματόζωα της Νέας Τάξης.

Το Κίνημα για την Σωτηρία των Μικρών Σχολείων

Η κυβέρνηση της Τρόικας αποφάσισε να ξεκινήσει τη διαδικασία συγχώνευσης-κατάργησης 1.933 σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, προκαλώντας ένα τσουνάμι αντιδράσεων εκπαιδευτικών, γονέων και μαθητών.

Στην περιφέρεια οργανώνονται λαϊκές συνελεύσεις, μαζικές «εισβολές» στις κατά τόπους Διευθύνσεις, ενώ άρχισαν και οι πρώτες μαθητικές καταλήψεις. Στην Αττική, γονείς και εκπαιδευτικοί ανεβάζουν μαύρες σημαίες στα απειλούμενα σχολεία, καταγγέλλοντας τις εκτεταμένες συγχωνεύσεις, ενώ φουντώνει το μέτωπο των αντιδράσεων από τις ομοσπονδίες, που αποφάσισαν τις πρώτες απεργιακές κινητοποιήσεις.

Με τον τίτλο «Ηρώδης στα μικρά σχολεία», το ηλεκτρονικό Παγκόσμιο Δίκτυο Ελλήνων Εκπαιδευτικών, Νέων, Γονέων και Πολιτών καλεί σε συστράτευση «για να αποτρέψει το μεγαλύτερο εθνικό έγκλημα που, με εντολές της Τρόικας, εκτελεί η παρούσα κυβέρνηση» (www.noiazomai.net). Με την ίδια λογική είχε κλείσει η Τουρκία και τα ελληνικά σχολειά σε Ίμβρο και Τένεδο, εξαναγκάζοντας σε ερήμωση τα ελληνικά χωριά... Έτσι, σήμερα, τα ερειπωμένα σχολειά των δύο νήσων «κραυγάζουν» στο Υπουργείο Παιδείας και στο Γραφείο του Πρωθυπουργού: «Μη μετατρέψετε τα ελλαδικά χωριά σε Ίμβρο και Τένεδο! Μη μας ερημώνετε!» Και όλο αυτό, για να εξοικονομηθούν (από τη μια πλευρά) μόλις 4.000.000 ευρώ, όσο περίπου υπολογίζεται ότι κοστίζουν τα έξοδα λειτουργίας 1.000 μονοθέσιων σχολείων, συμπεριλαμβανομένων των αμοιβών των καθαριστριών! Όσα ακριβώς χρειάζονται, ίσως και περισσότερα, για τη μετακίνηση αυτών των μαθητών προς μακρινότερα σχολεία! Αν δεχτούν να αναλάβουν κάποιοι και τη μετακίνηση τους...

Το ποσό τελικά αυτό είναι ελάχιστο μπροστά στη χρηματοδότηση, π.χ., των κομμάτων, όταν μόνο το κυβερνών κόμμα λαμβάνει ετησίως 25.000.000 ευρώ -ποσό εξαπλάσιο από αυτό που απαιτείται για τη λειτουργία των μικρών σχολειών! Και όταν μόνο για τις «κουρτίνες» του Υπουργείου Παιδείας απαιτήθηκαν 200.000 ευρώ, όσα δηλαδή για την ετήσια λειτουργία 50 μονοθέσιων σχολείων!

Από την άλλη, η συρρίκνωση-συγχώνευση των Σχολείων, δεν οδηγεί σε «καλύτερη παιδεία», όπως προσπαθεί να πείσει το Υπουργείο, αλλά σε υποβαθμισμένη παιδεία. Η δε υπερσυγκέντρωση μαθητών σε μεγαλύτερα σχολεία και τα απαράδεκτα τμήματα 20, 23, 25 ή και 30 παιδιών δημιουργούν συνθήκες κορεσμού, άγχους, ξύλινων παιδαγωγικών σχέσεων και σαφέστατης δυσκολίας παράδοσης, κατανόησης και εμπέδωσης του μαθήματος.

Κινήματα Πολιτών και Άμεση Δημοκρατία

Είναι φανερό ότι έχει σημάνει ένας γενικός ξεσηκωμός χιλιάδων πολιτών που θέλουν να αγωνιστούν ενάντια στην οικονομικο-πολιτική κατοχή, με προϋποθέσεις «δημοκρατικής αυτονομίας», μέσα από ανοικτές αυτό-οργανωμένες διαδικασίες. Ο περισσότερος κόσμος, και ιδίως η νεολαία, δεν θέλει κανένα κομματικό «καπέλωμα» και οποιονδήποτε προκαταβολικό αποκλεισμό, αντίθετα απαιτεί τη λήψη αποφάσεων μέσα σε πλαίσια που σέβονται την αρχή της άμεσης δημοκρατίας και της ανακλητότητας.

Πολύ σημαντικά είναι τα κινήματα κοινωνικής δικτύωσης που αναπτύσσονται και ενεργοποιούν τους πολίτες, ώστε να βρίσκονται σε κατάσταση διαρκούς επαγρύπνησης και συνεχούς συμμετοχής. Στην Αίγυπτο είδαμε μια μικρή ομάδα ακτιβιστών και χρηστών του Διαδικτύου να συμβάλλουν σε αυτή τη μοναδική παλλαϊκή εξέγερση. Η αποδοχή αυτών των μεθοδεύσεων, παρά τους κινδύνους χειραγώγησης που υπάρχουν, είναι εξ ορισμού δεδομένη στο σημερινό τεχνολογικό περιβάλλον.

Το ζήτημα με την ελληνική πραγματικότητα είναι ότι υπάρχει έλλειμμα ανάλογης θεωρητικής έρευνας και ανταλλαγής απόψεων γι' αυτά τα θέματα και πρέπει μέσα σε λίγο χρόνο να περάσουμε σε φάσεις συλλογικής δράσης, οργάνωσης και αγώνα. Ένα άλλο εμπόδιο είναι ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε σε σύντομο χρονικό διάστημα μεγάλης τάξης και μεγέθους ζητήματα, χωρίς διαμορφωμένη ιδεολογική στρατηγική, απέναντι σε ένα κοινωνικό ακροατήριο ποικίλων προελεύσεων και αποκλίσεων. Είμαστε, όμως, υποχρεωμένοι να προχωρήσουμε.

Το σύστημα, μπροστά στην πολιτική απαξίωση που δέχεται, προετοιμάζεται για δριμεία καταστολή. Αυτό το σχέδιο είναι παγκόσμιο και ολοκληρωτικό. Αυτό που φοβάται το σύστημα τώρα είναι η έκρηξη της μεσαίας τάξης που έρχεται. Ο ίδιος ο Μπρεζίνσκι έχει ομολογήσει ότι το κομμάτι των «βολεμένων», που μέχρι τώρα παρακολουθούσαν τις εξελίξεις χωρίς να συμμετέχουν, θα πληγεί ανεπανόρθωτα.

Η πολιτική του Μνημονίου αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά της ελληνικής μεσαίας τάξης και η μεγάλη πλειοψηφία των μικρομεσαίων επαγγελματικών και κοινωνικών στρωμάτων θα οδηγηθεί στο περιθώριο. Αυτή είναι η κρίσιμη κοινωνική ομάδα, το «νέο προλεταριάτο» κατά τον Μπρεζίνσκι, που, μόλις κινητοποιηθεί, θα κάνει την απόλυτη διαφορά σε σχέση με οτιδήποτε έχουμε δει μέχρι σήμερα. Οι αυριανές στρατιές ανέργων και οφειλετών, που δεν θα υπακούουν σε οργανωμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, είναι δυνητικά ανεξέλεγκτες.

Αυτή τη στιγμή χρειάζεται να χτίσουμε συλλογικές αρνήσεις απέναντι στην ατομική φτώχεια, την ενοχοποίηση και τη μοιρολατρία. Συλλογικές απαντήσεις στην κατασταλτική βία, κοινωνικές υποδομές (ιατρεία, σχολεία) και χώρους εργασίας βασισμένους στην εθελοντική δράση. Χρειάζεται να σπάσουμε τον φόβο και τη μιζέρια, να ανακαλύψουμε ξανά λέξεις όπως συντροφικότητα, συλλογικότητα, αλληλοβοήθεια, συμπατριωτισμός. Η αντίσταση αυτή τη στιγμή έχει ξεκινήσει «από κάτω» και δεν γυρίζει πίσω.

ΠΗΓΕΣ:

«Όλη η αλήθεια για το ΧΥΤΑ Κερατέας», Συνέντευξη του συνταγματολόγου Δρ. Απόστολου Παπακωνσταντίνου στον Απόστολο Ρόσσιο, 27/02/11

Εκδήλωση στην Θεσσαλονίκη «Κινήματα Δεν Πληρώνω: η εμπειρία από άλλες χώρες & το κίνημα στην Ελλάδα», 16/02/11,

Δεν Πληρώνουμε - Πώς Περνάμε μετά τη δημοσίευση της τροπολογίας σε ΦΕΚ, 27/02/2011

Επιτροπές αγώνα «Δεν Πληρώνω», 17/2/11,

Κερατέα: Ρεπορτάζ, video και φωτογραφίες από το tvxs.grΚινήματα Πολιτών και Αμεση Δημοκρατία,

15χρονη έστειλε τους ελεγκτές στο τμήμα

Η κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων

2012-02-21T10:32:00.000-08:00

Ενώ ο ελληνικός λαός υποφέρει, το κόμματα,
ακόμα και τα αριστερά,
επιμένουν να χρηματοδοτούνται από τη φορολογία μας.
Τους τα χρωστάμε;

Την ίδια στιγμή που εμείς οι εργαζόμενοι είμαστε καταδικασμένοι στην ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση, που μας έχουν πετσοκόψει μισθούς και συντάξεις, που μας ζητάνε νέες θυσίες, γιατί τα λεφτά «δεν βγαίνουν», την ίδια αυτή στιγμή ΟΛΑ τα κόμματα της Βουλής τάσσονται υπέρ της συνέχισης της χρηματοδότησης τους από τον κρατικό προϋπολογισμό! Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, μάλιστα, απαιτούν να μη μειωθεί καθόλου η χρηματοδότηση τους και να ρυθμιστούν ευνοϊκά οι υπέρογκες οφειλές τους (άνω των 200 δισ. ευρώ) προς τις τράπεζες, ενώ τα υπόλοιπα κόμματα ζητούν την «υπό όρους» μείωση της χρηματοδότησης... Δηλαδή, για να το πούμε απλά, ΕΜΕΙΣ διαμέσου της φορολογίας μας πληρώνουμε τη λειτουργία όλων των κομμάτων της Βουλής, και βέβαια και αυτών που παίρνουν τα πιο βάρβαρα μέτρα εναντίον μας!

Αυτό το αίσχος της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων πρέπει εδώ και τώρα να καταργηθεί. Είναι αδιανόητο το οποιοδήποτε κόμμα να χρηματοδοτείται υποχρεωτικά από όλο τον ελληνικό λαό και χωρίς μάλιστα να τον ρωτήσουν! Είναι όμως δύο φορές αίσχος τα κόμματα της λεγόμενης αριστεράς (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ), που υποτίθεται ότι παλεύουν για την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό, να τα πιάνουν από το αστικό κράτος, δηλαδή, το κράτος των καπιταλιστών-εργοδοτών. Ας μη μας λένε λοιπόν ότι μάχονται εναντίον του συστήματος, γιατί κανείς δεν δαγκώνει το χέρι που τον ταΐζει.

Όσο για το ΚΚΕ, η υποκρισία του ξεπερνάει κάθε όριο. Φτάνει μέχρι του σημείου να καταγγέλλει ότι δεν σκέφτεται το λαό όποιος απαιτεί την κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων (ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου 12/01/12)! Αλλά τι να περιμένει κανείς από ένα κόμμα που απολύει εργαζομένους στις κομματικές του επιχειρήσεις (902, Τυποεκδοτική); Που καταφεύγει στον άθλιο αστικό νόμο, το άρθρο 99 (που το ίδιο καταγγέλλει ως αντεργατικό!), για να σώσει από τα χρέη την Τυποεκδοτική του, εις βάρος φυσικά των εργαζομένων, μια καπιταλιστική επιχείρηση η οποία τύπωνε και κρατικά έντυπα με... απευθείας αναθέσεις και έπαιρνε και επιδότηση από το κράτος.

«Όλοι τους είναι ίδιοι»: αυτό λέει καθημερινά ο λαός μας και δεν έχει καθόλου άδικο.

Μάριος Σάκος

Η διάλυση του δημοσίου θα κάνει την Ελλάδα τριτοκοσμική χώρα

2012-02-21T00:18:00.000-08:00

Οι σχεδιαζόμενες ιδιωτικοποιήσεις δεν θα είναι τίποτε περισσότερο από μια τεράστια «αρπαχτή» εις βάρος του δημόσιου πλούτου

Μέσω του λιμανιού του Πειραιά, η COSCO έχει πνίξει την Ελλάδα στα
κινέζικα προϊόντα, σκοτώνοντας την εγχώρια βιομηχανία και βιοτεχνία
ενώ το εργασιακό καθεστώς που έχει επιβάλει είναι μεσαιωνικό.
Τέτοιες και χειρότερες θα είναι οι νέες ιδιωτικοποιήσεις
που σχεδιάζονται

Η μεγαλοαστική συμμορία που κυβερνάει τη χωρα επιμένει στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, παρά το μέχρι τώρα ναυάγιο των περιώνυμων «ιδιωτικοποιήσεων». Από τα 50 δισ. ευρώ που προσδοκούσαν άμεσα από τα ξεπουλήματα των δημόσιων οργανισμών, έπεσαν στα 15, μετά στα 9 και τώρα στα 4.7 δισ. ευρώ. Το σκηνικό που έχουν στήσει για δήθεν «επέλαση» ξένων επενδυτών είναι απάτη. Πέρα απ' το ότι δεν έχει έρθει ούτε μισός τέτοιος, οι υποψήφιοι άρπαγες είναι οι γνωστές εγχώριες συμμορίες, που θέλουν να λεηλατήσουν τις δημόσιες επιχειρήσεις με την υποστήριξη ή την κάλυψη ισχυρών ξένων κεφαλαίων. Οι υποψήφιοι αυτοί είναι: στον ΟΠΑΠ η ΙΝΤΡΑΚΟΜ του Κόκκαλη, που όμως είναι σε μεγάλη κρίση, στις ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΟ ο ΑΚΤΩΡ του Μπόμπολα, σε συνεργασία με γαλλική εταιρεία ύδρευσης, στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης οι Κινέζοι σταλινοκοπιταλιστές, οι σύμμαχοι των εφοπλιστών, στο φυσικό αέριο οι εταιρείες του Κοπελούζου, ενώ η ΔΕΗ λεηλατείται ήδη μέσω των εταιρειών των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας.

Το βάλτωμα των ιδιωτικοποιήσεων δείχνει το αδιέξοδο που έχει περιέλθει ο ελληνικός καπιταλισμός, κάτω απ' το βάρος της αρπακτικής και τυχοδιωκτικής πολιτικής του. Ενώ κανείς δεν επενδύει σε μια υπό κατάρρευση οικονομία, αυτοί επιμένουν στη λεηλασία του δημόσιου πλούτου και του κρατικού τομέα της οικονομίας, η οποία, φυσικά, φέρνει ακόμα πιο κοντά τη χρεοκοπία.

Στην περίπτωση των δύο ιδιωτικών εταιρειών του ηλεκτρισμού, φαίνεται ο παρασιτικός και τυχοδιωκτικός χαρακτήρας των Ελλήνων καπιταλιστών. Με ανύπαρκτη υποδομή, πουλούσαν ρεύμα που έπαιρναν φτηνά από τη ΔΕΗ, ζημιώνοντας τη, και όταν το σκανδαλώδες αυτό καθεστώς σταμάτησε γιατί η ΔΕΗ θα βούλιαζε, άφησαν χρέη εκατομμυρίων, πήραν ακόμα και τα λεφτά των 200.000 πελατών τους απ' το γνωστό χαράτσι και επιχείρησαν να διαφύγουν, πουλώντας τις εταιρείες σε μια απίθανη ρωσο-αραβική εταιρεία. Όσο για την «επένδυση» για την οποία επαίρονται οι καπιταλίστες, αυτή της κινέζικης COSCO στο λιμάνι του Πειραιά, αυτή δεν ήταν μία κίνηση στο πλαίσιο του «ελεύθερου ανταγωνισμού», αλλά παράδοση του εμπορικού λιμανιού σε ένα κρατικό μονοπώλιο, το οποίο είχε έτοιμη για εισαγωγή την πλημμυρίδα των άθλιων προϊόντων του που διαλύουν την εγχώρια βιοτεχνία, εμπόριο και βιομηχανία. Ήταν μια στημένη φάμπρικα των εφοπλιστών και των συμμάχων τους Κινέζων ιμπεριαλιστών για την πολύπλευρη «κινεζοποίηση» του ελληνικού λάου. Γι αυτό που πραγματικά επαίρονται οι καπιταλιστές είναι οι κινέζικες συνθήκες εργασίας που έχουν επιβάλει σε ένα τμήμα των Ελλήνων λιμενεργατών. 700 ευρώ μισθός το μήνα για σκληρή εξειδικευμένη εργασία, απλήρωτες υπερωρίες, σταλινοκαπιταλιστική δικτατορία και τρομοκρατία και απαγόρευση όχι απλά οργάνωσης αλλά ακόμα και απλής διαμαρτυρίας.

Ένα τέτοιο καθεστώς ονειρεύονται οι εγκληματίες καπιταλιστές για όλο τον ελληνικό λαό. Ο πραγματικός στόχος τους είναι να κάνουν τη χώρα ασιατικό γκέτο, αβίωτη για τον ιστορικό λαό της, για να υποχρεωθεί ή να την εγκαταλείψει ή να εξαφανιστεί. Γι αυτό διαλύουν και κάθε δικαίωμα στην υγεία και περίθαλψη, καθιστώντας τα βιβλιάρια υγείας σχεδόν άχρηστα και τα νοσοκομεία ανίκανα να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε σοβαρή περίπτωση. Ο ελληνικός λαός απειλείται πραγματικά με εξαφάνιση. Δεν έχουμε άλλα περιθώρια. Να ρίξουμε εμείς τους εγκληματίες καπιταλιστές στο λάκκο που μας σκάβουν! Με μαζικό και οργανωμένο αγώνα, να ματαιώσουμε όλα τα σχέδια ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και να ανοίξουμε το δρόμο για να γίνει ο εργαζόμενος λαός ο πραγματικός κυρίαρχος στη χώρα. Αυτός είναι και ο μοναδικός δρόμος για τη σωτηρία μας.

Σωτήρης Κρόκος

ΛΕΥΤΕΡΙΑ

2012-02-20T06:01:00.000-08:00

"...Εκεί που πριν υπήρχε μια σημαία, σήμερα υπάρχει ένα εμπορικό κέντρο.
Εκεί που υπήρχε μια ιστορία, σήμερα υπάρχει ένα ταχυφαγείο.
Εκεί που άνθιζαν λουλούδια, σήμερα υπάρχει ένας έρημος τόπος.
Εκεί που υπήρχε μνήμη, σήμερα υπάρχει λήθη.
Στη θέση της δικαιοσύνης, ελεημοσύνη...
...
Στη θέση της Πατρίδας, ένας σωρός ερείπια.
Στη θέση της μνήμης, το άμεσο και το εφήμερο.
Στη θέση της ελευθερίας, ένας τάφος.
Στη θέση της δημοκρατίας, ένα διαφημιστικό σποτ.
Στη θέση της πραγματικότητας, οι αριθμοί..."

ΛΕΟΝΤΑΣ ΤΡΟΤΣΚΥ για την Επαναστατική Εξέγερση

2012-02-17T14:24:00.000-08:00

Παρουσιάζουμε ορισμένα αποσπάσματα του Λέοντα Τρότσκυ, από το τεράστιο συγγραφικό έργο του πάνω στο θέμα της σοσιαλιστικής επανάστασης του προλεταριάτου.

Τα αποσπάσματα αυτά επιλέχθηκαν επί τη βάσει: Της ιστορικής αναγκαιότητας και των ηθικών μέσων της, της πολιτικής και δυναμικής προετοιμασίας της ταξικής σύγκρουσης, της ιστορικής ψυχικής σύνθεσης της ανθρώπινης κοινωνίας και του ρόλου της ηγεσίας των επαναστατημένων μαζών, καθώς και των γενικών όρων που καθορίζουν τη νικηφόρο κατάληξη της επαναστατικής εξέγερσης του προλεταριάτου.

ΕΦΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΡΟΤΣΚΥ

1. Διαλεκτική αλληλεξάρτηση σκοπού και μέσων

Ένα μέσο μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο με το σκοπό του. Μα ο σκοπός πρέπει με τη σειρά του να δικαιολογηθεί και αυτός. Από την άποψη του Μαρξισμού, που εκφράζει τα ιστορικά συμφέροντα του προλεταριάτου, ο σκοπός δικαιολογείται όταν οδηγεί στην αύξηση της κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω στη φύση και στην κατάργηση της εξουσίας ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο.

«Μ’ αυτό θέλετε να πείτε πως στην επιδίωξη αυτού του σκοπού το κάθε τι επιτρέπεται;», ρωτάει σαρκαστικά ο φιλισταίος αποδείχνοντας πως τίποτα δεν κατάλαβε. Εκείνο μόνο επιτρέπεται, απαντούμε, που πραγματικά οδηγεί στην απελευθέρωση του ανθρώπου. Κι αφού αυτός ο σκοπός μόνο με την επανάσταση μπορεί να πραγματοποιηθεί, η απελευθερωτική ηθική του προλεταριάτου έχει αναγκαστικά επαναστατικό χαρακτήρα.

Αντιτίθεται ασυμφιλίωτα όχι μονάχα στο θρησκευτικό δόγμα αλλά και στα κάθε λογής ιδεολογικά φετίχ, αυτούς τους φιλοσοφικούς χωροφυλακές της άρχουσας τάξης. Βγάζει τον κανόνα της συμπεριφοράς της από τους νόμους της ανάπτυξης της κοινωνίας, και πρωταρχικά από την πάλη των τάξεων που είναι ο νόμος όλων των νόμων.

«Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ Η ΗΘΙΚΗ ΜΑΣ», 1939

2. «Η Ιστορία στα είκοσι τελευταία χρόνια αποδεικνύει με τρόπο πολύ ξεκάθαρο ότι τα βασικά προβλήματα στις σχέσεις ανάμεσα στις τάξεις, καθώς κι ανάμεσα στα έθνη, λύνονται με τη φυσική βία. Οι ειρηνόφιλοι ελπίσανε πολλά χρόνια πως με την ανάπτυξη της τεχνικής του πολέμου κανένας πόλεμος δε θα μπορούσε να γίνει πια. Οι φιλισταίοι πολλές δεκαετίες ίσαμε τώρα μας ξανάλεγαν κι αυτοί πως με την ανάπτυξη της τεχνικής του πολέμου καμία επανάσταση δε θα μπορούσε να γίνει πια. Μολοταύτα οι πόλεμοι και οι επαναστάσεις δεν σταματήσανε»

«ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΕΙ Η ΓΑΛΛΙΑ», 1934

3. Δύο τάξεις αποφασίζουν για την τύχη της σύγχρονης κοινωνίας: η ιμπεριαλιστική μπουρζουαζία και το προλεταριάτο. Το τελευταίο καταφύγιο της μπουρζουαζίας είναι ο φασισμός, που αντικαθιστά τα κοινωνικά και ιστορικά κριτήρια με βιολογικά και ζωολογικά μέτρα και σταθμά, έτσι που να ελευθερώνει τον εαυτό του από κάθε περιορισμό στον αγώνα του για την καπιταλιστική ιδιοκτησία. Ο πολιτισμός δεν μπορεί να σωθεί παρά μόνο με τη σοσιαλιστική επανάσταση. Για να πετύχει την ανατροπή το προλεταριάτο χρειάζεται όλη του τη δύναμη, όλη του την αποφασιστικότητα, όλη του την τόλμη, πάθος και σκληρότητα. Πρώτ’ απ’ όλα πρέπει να απελευθερωθεί ολότελα από τις αυταπάτες της θρησκείας, της «δημοκρατίας» και της υπεράνω των κοινωνικών τάξεων ηθικής – τις πνευματικές αυτές αλυσίδες που έφτιαξε ο εχθρός για να το δαμάσει και να το κρατάει δέσμιο. Μόνο εκείνο που προετοιμάζει την πλήρη και οριστική ανατροπή της ιμπεριαλιστικής κτηνωδίας είναι ηθικό και τίποτ’ άλλο. Η νίκη της επανάστασης – να ο υπέρτατος νόμος!»

«ΟΙ ΗΘΙΚΟΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ, ΣΤΟ ΜΑΡΞΙΣΜΟ», 1939

4. Ο εμφύλιος πόλεμος, είπαμε σύμφωνα με τον κλαούζεβιτς, είναι η εξακολούθηση της πολιτικής, αλλά με άλλα μέσα. Αυτό σημαίνει: το αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου εξαρτιέται μόνο στο 1/4 , για να μην πούμε στο 1/10, από την πορεία του ίδιου του εμφυλίου πολέμου, από τα τεχνικά του μέσα, από την καθαρά στρατιωτική του διεύθυνση, και στα 3/4, αν όχι στα 9/10, από την πολιτική προετοιμασία. Τι είναι αυτή η πολιτική προετοιμασία; Η επαναστατική συνοχή των μαζών, η χειραφέτηση από τις δουλικές ελπίδες στην επιείκεια, στη μεγαλοκαρδία, στην ευθύτητα των «δημοκρατικών» αφεντάδων, η διαπαιδαγώγηση των επαναστατικών στελεχών έτσι που να μπορούνε ν’ αψηφάνε την επίσημη κοινή γνώμη και να ‘ναι ικανά να δείξουν απέναντι στην μπουρζουαζία έστω το 1/10 της σκληρότητας που η μπουρζουαζία δείχνει απέναντι στους εργαζόμενους. Δίχως μια τέτοια προετοιμασία, ο εμφύλιος πόλεμος, όταν θα τον επιβάλλουν οι συνθήκες – και στο τέλος πάντοτε το επιβάλλουν – θα γίνει κάτω από τις πιο δυσμενείς συνθήκες για το προλεταριάτο, θα εξαρτηθεί από πολλά τυχαία περιστατικά, και ύστερα, ακόμα και σε περίπτωση νίκης στρατιωτικής, η εξουσία μπορεί να ξεφύγει από τα χέρια του προλεταριάτου. Όποιος δεν βλέπει ότι η πάλη των τάξεων οδηγάει δίχως άλλο σε μια ένοπλη σύγκρουση, είναι τυφλός. Μα δεν είναι λιγότερο τυφλός εκείνος που πίσω από την ένοπλη σύγκρουση και την έκβασή της δε βλέπει όλη την προηγούμενη πολιτική των τάξεων που αγωνίζονται.

«ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΕΙ Η ΓΑΛΛΙΑ», 1934

5. Για ένα κόμμα επαναστατικό το καθήκον του είναι να προβλέπει ότι είναι αναπόφευκτη η μετατροπή της πολιτικής σε ανοιχτή ένοπλη σύγκρουση και να προετοιμάζεται με όλα τα μέσα για τη στιγμή αυτή, όπως προετοιμάζονται γι’ αυτήν τη στιγμή και οι κυρίαρχες τάξεις.

«ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΕΙ Η ΓΑΛΛΙΑ», 1934

6. Σε μια επαναστατημένη κοινωνία, οι τάξεις βρίσκονται σε διαπάλη. Είναι ωστόσο ολοφάνερο ότι οι μεταβολές που παρουσιάζονται ανάμεσα στην αρχή και στο τέλος της επανάστασης, στις οικονομικές βάσεις της κοινωνίας και στην κοινωνική υπόσταση [substratum] των τάξεων, δεν αρκούν καθόλου να εξηγήσουν την πορεία της ίδιας της επανάστασης, που μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα ρίχνει κάτω προαιώνιους θεσμούς, δημιουργεί καινούριους για να τους ανατρέψει και πάλι. Η δυναμική των επαναστατικών γεγονότων καθορίζεται άμεσα από γοργές μεταλλαγές, έντονες και παθητικές, στην ψυχολογία των τάξεων που έχουν συγκροτηθεί πριν από την επανάσταση.

Πραγματικά, η κοινωνία δεν αλλάζει τους θεσμούς της ανάλογα με τις ανάγκες της, όπως ο τεχνίτης ανανεώνει τα εργαλεία του. Το αντίθετο: πρακτικά η κοινωνία θεωρεί τους θεσμούς που βαραίνουν πάνω της σαν κάτι θεμελιωμένο γι απάντα. Για δεκαετίες, η αντιπολιτευτική κριτική δε χρησιμεύει παρά σαν ασφαλιστική δικλείδα στη δυσαρέσκεια των μαζών και είναι όρος για τη σταθερότητα του κοινωνικού συστήματος: λ.χ. τέτοια είναι κατ’ αρχήν η αξία της σοσιαλδημοκρατικής κριτικής. Χρειάζονται περιστάσεις ολότελα εξαιρετικές, ανεξάρτητες από τη θέληση των ατόμων και των κομμάτων, για να απαλλαγούν οι δυσαρεστημένοι από τα δεσμά του συντηρητικού πνεύματος και να οδηγηθούν οι μάζες στην εξέγερση.

Κατά συνέπεια, οι γοργές μεταβολές στη γνώμη και στο θυμικό των μαζών, σε καιρό επανάστασης, δεν προέρχονται από την ευλυγισία και την ευκινησία της ανθρώπινης ψυχής, μα από το βαθύ συντηρητισμό της. Οι ιδέες και οι κοινωνικές σχέσεις βρίσκονται σε χρόνια καθυστέρηση απέναντι στις καινούριες αντικειμενικές συνθήκες, ως τη στιγμή που σωριάζονται σαν κατακλυσμό, κι απ’ αυτό προκύπτουν, σε καιρό επανάστασης, ανατινάγματα ιδεών και παθών που οι αστυνομικοί εγκέφαλοι τα φαντάζονται απλούστατα σαν έργο των «δημαγωγών».

Οι μάζες δεν ρίχνονται στην επανάσταση με ένα ολοέτοιμο σχέδιο κοινωνικής αλλαγής, μα με το στυφό αίσθημα ότι δεν μπορούν πια να υποφέρουν άλλο το παλιό καθεστώς. Μόνον ο διευθυντικός κύκλος της τάξης τους (το κόμμα) κατέχει ένα πολιτικό πρόγραμμα, που χρειάζεται ωστόσο να επαληθευτεί από τα γεγονότα και να επιδοκιμαστεί στις μάζες.

Χωρίς διευθυντική οργάνωση (χωρίς το επαναστατικό κόμμα) η ενέργεια των μαζών θα διασκορπιζόταν όπως ο ατμός που δεν είναι κλεισμένος μέσα σ’ ένα κύλινδρο με έμβολο. Ωστόσο η κίνηση δεν προέρχεται ούτε από τον κύλινδρο ούτε από το έμβολο, μα από τον ατμό.

Από τον πρόλογο της «ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ», 1930

7. Οι βασικοί όροι για τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης έχουν εγκαθιδρυθεί από την ιστορική πείρα και έχουν ξεκαθαριστεί θεωρητικά:

1) Το αστικό αδιέξοδο και η επακόλουθη σύγχυση της άρχουσας τάξης.

2) Η οξεία δυσαρέσκεια και η πάλη για αποφασιστικές αλλαγές στις γραμμές της μικροαστικής τάξης, που δίχως την υποστήριξή της η μεγαλοαστική τάξη δεν μπορεί να διατηρηθεί μόνη της.

3) Η συνειδητοποίηση της ανυπόφορης κατάστασης και η ετοιμότητα για επαναστατικούς αγώνες στις γραμμές του προλεταριάτου.

4) Ένα καθαρό πρόγραμμα και μια σταθερή ηγεσία της προλεταριακής πρωτοπορίας.

Αυτοί είναι οι τέσσερις όροι για τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης.

Ένας βασικός λόγος για τις ήττες πολλών επαναστάσεων οφείλεται στο γεγονός ότι αυτοί οι τέσσερις όροι δε φθάνουν πάντα ταυτόχρονα στον αναγκαίο βαθμό ωριμότητας.

«Μανιφέστο της 4^ης Διεθνούς για τον Πόλεμο», Μάιος 1940. (Αυτά γράφτηκαν ακριβώς τρεις μήνες πριν από την τελευταία και αποτελεσματική απόπειρα δολοφονίας του από τον Στάλιν, τον Αύγουστο του 1940).

Επιμέλεια: Γιάννης Βερούχης

Αθήνα, 21 Ιουνίου 1999

Ποιός πιστεύει σε αυτό το πολιτικό επιτελείο;

2012-02-16T12:47:00.000-08:00

Ας θέσουμε δύο απλά ερωτήματα στους εαυτούς μας και τον περίγυρο μας:

α) Οι Έλληνες πολιτικοί μπορούν να τα βγάλουν πέρα στις σημερινές εποχές;

β) Αν είχαμε 100.000 ευρώ (υπέροχο αστείο,... αλλά λέμε), τι σόι επένδυση θα κάναμε;

Τι επιχείρηση θα ανοίγαμε;

Αυτό είναι το δράμα των δραμάτων που περνάει η χώρα. Από τη μια, ένα τσούρμο πολιτικοί πραγματικά χαμηλότατης στάθμης, μαζεμένοι από τα αποστειρωμένα πανεπιστήμια της αλλοδαπής. Και από την άλλη, ένα πραγματικό κενό σε σκέψεις, ιδέες, για το πώς θα φτιάξεις μια καπιταλιστική επιχείρηση...

Είναι η πρώτη περίοδος που ειλικρινά μέσα στο αλαλούμ ακούς από παντού: Αει σιχτίρ, ας έλθουν οι ξένοι να μας διοικήσουν... Τι σημαίνει τούτο σε απλά ελληνικά; Ότι όλο το πολιτικό προσωπικό (έτσι τους λένε οι καπιταλιστές...) είναι ένα τσούρμο κλαψιάρικα ανθρωπάκια, ανίκανα να πραγματώσουν ένα απλό ορθολογικό σχέδιο. Ένα απλό σχεδιάκι, που ένας πολιτικός νους του χτες σε ένα δευτερόλεπτο θα το πραγμάτωνε.

Είναι πρωτόγνωρο, επίσης, ότι τα σεντούκια των καπιταλιστών δεν τοποθετούνται σε μια παραγωγική διαδικασία, έστω κρατικοδίαιτη, έστω στυλ λαμογιάς... Κάτι βρε αδελφέ, που να δώσει μια ελπίδα στον εαυτό τους.

Αυτά δεν είναι κοινωνιολογία και παραφιλολογία καφενείου... Οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες που έχει στη διάθεση της η αστική τάξη είναι ικανές μόνο στο να αρπάζουν τις συντάξεις των ηλικιωμένων. Κατά τα άλλα, είναι ανίκανες να έχουν το παραμικρό αναπτυξιακό και παραγωγικό σχέδιο για τη χώρα...

Δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωση να επενδύσουν οι καπιταλιστές κάτω από αυτή την πολιτική ηγεσία. Και οι πολιτικοί, επειδή το γνωρίζουν αυτό, τόσο περισσότερο αρπάζονται από το μισθουλάκο τους. Αυτός είναι ένας υπέροχος χορός. Αυτό που λείπει στο... λάγνο ζευγαράκι, είναι η πολιτική εκπροσώπηση του λαού, που με το νυχάκι της θα σπρώξει τους ερωτευμένους στο χάος της ιστορίας.

Αριστείδης Λάμπρου

Οι έμποροι της υγείας καραδοκούν

2012-02-16T10:16:00.000-08:00

Σαν πεινασμένες ύαινες που ορμούν στο θήραμα, οι διάφοροι κλινικάρχες έχουν βάλει τις αστικές φυλλάδες τους να διατυμπανίζουν πως το μόνο μέλλον για τα νοσοκομεία είναι η ιδιωτικοποίηση τους. Όσο για τον, κατά τα άλλα λαλίστατο, Λοβέρδο, αυτός έχει λουφάξει, αλλά την ίδια στιγμή προωθεί νομοσχέδια προς την κατεύθυνση αυτή.

Μετά το Ερρίκος Ντυνάν, υπάρχει άμεσως κίνδυνος να χαθούν
κι άλλα νοσοκομεία για το λαό, όπως το
τμήμα Κυστικής Ίνωσης
του Νοσοκομείου Παίδων "Η Αγία Σοφία"

Συγχωνεύουν λοιπόν νοσοκομεία, με αποτέλεσμα τη μείωση των κρεβατιών από 46.000 σε 32.000 (μείον 30% περίπου), τη στιγμή που οι ανάγκες είναι πολλαπλάσιες και σε κάθε γενική εφημερία ράντζα βγαίνουν στους διαδρόμους των νοσοκομείων. Επιπλέον, φροντίζει να μην αυξηθεί το ελάχιστο προσωπικό, το οποίο εργάζεται σε συνθήκες γαλέρας, με εξευτελιστικούς μισθούς, αυξημένο φόρτο και αβέβαιες συμβάσεις. Τέλος, μειώνουν στο ελάχιστο και τα έξοδα για υλικά, δημιουργώντας αλλού ελλείψεις και αλλού φέρνοντας επικίνδυνα κινέζικα υλικά. Κοντολογίς, αντί να ενισχύσουν το ΕΣΥ και να προσφέρουν στο σκληρά εργαζόμενο ελληνικό λαό, σε τελευταία ανάλυση από τον ιδρώτα του, ένα πραγματικά ελεύθερης πρόσβασης, υψηλού επιπέδου, αποκλειστικά δημόσιο σύστημα υγείας, φροντίζουν να το διαλύσουν και να το προετοιμάσουν έτσι, ώστε τα αφεντικά να παραλάβουν σαν «Μεσσίες» ένα οικονομικό φιλέτο με ελάχιστα λειτουργικά έξοδα.

Προσπαθώντας λοιπόν να καλύψουν το αποτυχημένο πείραμα της μαιευτικής κλινικής του Ερρίκος Ντυνάν, που μόνο προβλήματα δημιούργησε, οι μεγαλοκαρχαρίες του Ιατρικού Κέντρου μας παρουσιάζουν το άσπρο μαύρο και μιλούν, ως μωρές παρθένες, για «πόλεμο συμφερόντων», ενώ δεν διστάζουν να προκρίνουν και ανοιχτά ως μόνη λύση για το ΕΣΥ τη σταδιακή ιδιωτικοποίηση των νοσοκομείων. Επιπλέον, αυτό-προτείνονται και ως σύμβουλοι του υπουργείου Υγείας για την αναμόρφωση του ΕΣΥ. Όπως λέει και ο σοφός λαός μας, «βάλε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα».

Η ηγεσία του υπουργείου παίζει το ρόλο της Πυθίας στις δημόσιες δηλώσεις, αλλά τα έργα μιλούν από μόνα τους. Το θέμα αυτό είναι εξαιρετικά κρίσιμο όχι μόνο για τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία αλλά για τον ελληνικό λαό γενικότερα. Καμία εμπιστοσύνη στις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και να είμαστε έτοιμοι για μαζική και δυναμική απάντηση σε κάθε νέο μέτρο.

Νικόλας Δημητροκάλλης

Ο Άνταμ Σμιθ και οι ψευτο-φιλελεύθεροι

2012-02-16T09:33:00.000-08:00

Οι σημερινοί σούπερ αντιδραστικοί
"νεοφιλελεύθεροι"
επικαλούνται τον Άνταμ Σμιθ,
αλλά μάλλον δεν έχουν διαβάσει ούτε
μια αράδα απ' τα έργα του..

Οι καπιταλιστές-εκμεταλλευτές και τα διάφορα φερέφωνα τους, για τα φρικαλέα μέτρα που επιβάλλουν σήμερα εις βάρος των εργαζόμενων, επικαλούνται τις ιδέες του φιλελευθερισμού, όπως για παράδειγμα το «δικαίωμα» των ανθρώπων (δηλαδή, των καπιταλιστών) να δραστηριοποιούνται οικονομικά κατά όποιον τρόπο επιθυμούν (ακόμη κι αν αυτός ζημιώνει το κοινωνικό σύνολο), την κατάργηση κάθε εμποδίου στον «ελεύθερο ανταγωνισμό» κτλ

Καταρχάς, ο κλασσικός φιλελευθερισμός, της εποχής της ανόδου τις αστικής τάξης, έπαιξε ιστορικά έναν προοδευτικό ρόλο, συμβάλλοντας στην απαλλαγή της ανθρωπότητας και των παραγωγικών της δυνάμεων από τα δεσμά του μεσαιωνικού φεουδαρχισμού. Επίσης, διακήρυξε ότι στόχος της οικονομικής ανάπτυξης θα πρέπει να είναι η ευημερία όλο και περισσότερων ανθρώπων. Εκείνος όμως ο φιλελευθερισμός αντιστοιχούσε στον καπιταλισμό του ελεύθερου συναγωνισμού, ο οποίος έπαψε οριστικά να υπάρχει από το τέλος του 19ου αιώνα, όταν ο καπιταλισμός μπήκε στο ιμπεριαλιστικό-μονοπωλιακό του στάδιο. Σήμερα, η «ελευθερία των αγορών» είναι ουσιαστικά η ελευθερία ελάχιστων μεγάλων μονοπωλίων να εκμεταλλεύονται όλο και πιο εντατικά την εργατική τάξη, να συντρίβουν τους μικροαστούς, πετώντας τους έξω από την αγορά, και να διαλύουν χώρες ολόκληρες μέσω της τραπεζικής τοκογλυφίας και της «αξιοποίησης» του δημόσιου χρέους.

Αφιερώνουμε λοιπόν σε όλους τους σημερινούς ψευτοφιλελεύθερους δύο αποσπάσματα από το κορυφαίο έργο «Ο Πλούτος των Εθνών» (1776) του μέγιστου αστού οικονομολόγου και πατέρα του φιλελευθερισμού Άνταμ Σμιθ: «Οι έμποροι και οι διευθυντές στις μανιφακτούρες (σ.σ. εργοστάσια της εποχής) παραπονούνται πολύ για τις άσχημες επιπτώσεις των υψηλών μισθών στην αύξηση των τιμών και κατά συνέπεια, τη μείωση των πωλήσεων των αγαθών τους τόσο στην εγχώρια αγορά όσο και στο εξωτερικό. Δεν λένε όμως. τίποτα σχετικά με τις άσχημες συνέπειες των υψηλών κερδών. Σιωπούν σε σχέση με τις ολέθριες συνέπειες των δικών τους απολαβών»…

«Η πρόταση κάθε νέου νόμου ή ρύθμισης που προέρχεται από αυτή την τάξη (σ.σ. τους επιχειρηματίες) θα πρέπει πάντα να ακούγεται με επιφύλαξη,...με την επίδειξη της μέγιστης σχολαστικότητας αλλά και της μέγιστης καχυποψίας. Οι προτάσεις αυτές έρχονται από μια τάξη ανθρώπων των οποίων τα συμφέροντα δεν ταυτίζονται ποτέ με τη χώρα, οι οποίοι έχουν γενικά συμφέρον να εξαπατούν και να καταπιέζουν τη χώρα».

Πάρις Δάγλας

Το σχέδιο κατεδάφισης της δημόσιας εκπαίδευσης

2012-02-15T15:11:00.000-08:00

Μεγαλοαστική τάξη και κυβέρνηση θέλουν μια παιδεία κατάλληλη μόνο για μια ασιατική χώρα φτηνών εργατικών χεριών

Ο νόμος για τα πανεπιστήμια που ψήφισε τον Αύγουστο η κυβέρνηση μαζί με τη ΝΔ, το ΛΑΟΣ και τη Δημοκρατική Συμμαχία, γκρεμίζει ολοκληρωτικά τη δημόσια και δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση. Είναι ένας νόμος-έκτρωμα που χτυπάει καίρια την ίδια την έννοια του πανεπιστημίου, τη γνώση και την έρευνα, το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του, την ακαδημαϊκή και επιστημονική ελευθερία, τα δικαιώματα φοιτητών και καθηγητών. Είναι ένας νόμος-έκτρωμα, άμεσα συνδεδεμένος με το καπιταλιστικό μοντέλο που ετοιμάζει για τη χώρα μας η μεγαλοαστική τάξη και η κυβέρνηση της, δηλαδή τη μετατροπή της σε μια ασιατική χώρα φτηνών εργατικών χεριών. Σε ένα τέτοιο μοντέλο η υψηλού επιπέδου έρευνα, επιστήμη, μόρφωση και η ειδικευόμενη εργασία δε χρειάζονται. Αυτό που χρειάζεται είναι η γνώση στοιχειωδών δεξιοτήτων, η «κατάρτιση», εργαζόμενοι μισο-ειδικευμένοι, χωρίς δικαιώματα, φτηνοί και υποτακτικοί.

Σύμφωνα με αυτό το νέο νόμο-πλαίσιο και παρά το «στρογγύλεμά» του:

Υποβαθμίζονται οι σπουδές, καθώς γίνονται μονοετείς, διετείς και τριετείς και οδηγούν σε αντίστοιχης αξίας τίτλους που μετρώνται με πιστωτικές μονάδες. Οι σπουδές από επιστημονικές μετατρέπονται σε σπουδές φαστ-φουντ παροχής δεξιοτήτων. Το πτυχίο ουσιαστικά καταργείται, αφού αντικαθίσταται από ατομικό φάκελο προσόντων. Εφαρμόζεται το μοντέλο σπουδών της Μπολόνια (3 χρόνια προπτυχιακές σπουδές - 2 χρόνια μεταπτυχιακά - 3 χρόνια διδακτορικό), το οποίο έχει αποτύχει στην Ευρώπη και ήδη έχει αρχίσει να αναθεωρείται.

Τα προγράμματα σπουδών και τα γνωστικά αντικείμενα των σχολών θα τα καθορίζουν πλέον όχι οι κοινωνικές και επιστημονικές ανάγκες, αλλά οι νόμοι της αγοράς και οι επιχειρήσεις. Γι' αυτό και στο βασικότερο όργανο διοίκησης του πανεπιστημίου (το Συμβούλιο) θα συμμετέχουν εξωπανεπιστημιακοί, δηλαδή εφοπλιστές, τραπεζίτες, βιομήχανοι κ.ά. Γι' αυτό και η κρατική χρηματοδότηση θα συνδυαστεί άμεσα με την αξιολόγηση, δηλαδή με ότι ορίζουν οι νόμοι της αγοράς. Γι' αυτό και το πανεπιστήμιο θα επιτρέπεται να αναζητά πόρους από ιδιώτες και χορηγούς. Θα διδάσκεται μόνο ότι «μετριέται» και προσφέρει άμεσα κέρδη. Κοινωνικές και ανθρωπιστικές σπουδές, όπως κοινωνιολογία, φιλοσοφία, ψυχολογία κ.λπ. που δεν «αποδίδουν» οικονομικά, θα συρρικνωθούν.

Το πανεπιστήμιο θα λειτουργεί σαν ιδιωτική επιχείρηση, καθώς ιδρύεται Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου που θα εμπορεύεται την περιουσία του, τα αποτελέσματα των ερευνών του, θα παράγει και θα διαθέτει στην αγορά προϊόντα, θα ιδρύει τεχνολογικές εταιρείες, θα συμμετέχει σε επιχειρήσεις κ.ά.

Τα δικαιώματα των φοιτητών χτυπιούνται. Νομιμοποιούνται τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, οι σπουδές εντατικοποιούνται, φοιτητές θα διαγράφονται, η σίτιση και η στέγαση περνάει πλέον στα ίδια τα πανεπιστήμια και, αναλόγως των οικονομικών τους, θα περιοριστούν ή θα καταργηθούν εντελώς.

Επιβάλλεται ένα άκρως αντιδημοκρατικό καθεστώς λειτουργίας. Το αυτοδιοίκητο καταργείται, ο φοιτητικός συνδικαλισμός χτυπιέται, οι καταλήψεις ουσιαστικά απαγορεύονται, η ακαδημαϊκή και ερευνητική ελευθερία περιορίζεται, το εκπαιδευτικό προσωπικό θα αξιολογείται συνεχώς, προκειμένου να χειραγωγείται, το άσυλο καταργείται.

Αυτός ο νόμος-έκτρωμα δεν πλήττει μόνο τους φοιτητές και τους καθηγητές. Πλήττει ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και πρέπει εδώ και τώρα να καταργηθεί. Βάζοντας ταφόπλακα στο δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο, βάζουν ταφόπλακα σε οποιαδήποτε προοπτική παραγωγικής ανάπτυξης της χώρας. Όσοι ψήφισαν αυτό το νόμο και όσοι τον υποστηρίζουν, δεν είναι παρά οι σύγχρονοι δήμιοι του ελληνικού λαού, που καταδικάζουν τη χώρα του στην οικονομική και πνευματική παρακμή, και τη φοιτητική νεολαία του στην ημιμάθεια και την ανεργία.

Μπράβο στους φοιτητές που έχουν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και έχουν προχωρήσει σε μαζικές συνελεύσεις, καταλήψεις και διαδηλώσεις. Ο μαχητικός αγώνας τους, που βρίσκεται ακόμα στην αρχή του, είναι αγώνας όλου του εργαζόμενου ελληνικού λαού, είναι αγώνας όλων μας. Η διάλυση του δημόσιου πανεπιστημίου ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!

Μάριος Σάκος

Να πάρουμε πίσω τα κλεμμένα

2012-02-15T13:41:00.000-08:00

Σε αυτές τις θυρίδες στην Ελβετία βρίσκετε ο
κλεμμένος ελληνικός πλούτος του ελληνικού λαού

Εξακόσια δισεκατομμύρια ευρώ καταθέσεις έχει αυτή τη στιγμή στις ελβετικές τράπεζες η ελληνική αστική τάξη. Το μυθώδες αυτό ποσό πρέπει να επιστραφεί στους Έλληνες εργαζόμενους, γιατί αποτελεί την κλεμμένη υπεραξία από τον ιδρώτα τους. Αποτελεί τον καρπό της εκμετάλλευσης τους επί ολόκληρες δεκαετίες. Και εν μέρει προέρχεται από τις χαριστικές επιδοτήσεις που έδινε το κράτος στους αστούς, από χρήματα κάθε φορολογούμενου. Το ποσό αυτό είναι υπεραρκετό για να ξεπεράσει η χώρα μας την κρίση, αφού με αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να εξοφληθεί ολόκληρο το χρέος και επιπλέον να γίνουν παραγωγικές επενδύσεις που θα ανορθώσουν την οικονομία.

Το ελληνικό κράτος μπορεί να πάρει πίσω τα χρήματα αυτά ή ένα σημαντικό μέρος τους, αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση. Παράδειγμα, η περίπτωση της Γερμανίας, που πριν μερικά χρόνια, μέσω των μυστικών υπηρεσιών της, κατάφερε να αποκτήσει ηλεκτρονικά δεδομένα με τα ονόματα χιλιάδων Γερμανών φοροφυγάδων που διατηρούσαν τραπεζικούς λογαριασμούς σε Ελβετία και Λιχτενστάιν. Απλώς και μόνο με την απειλή κυρώσεων, εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ επέστρεψαν στη Γερμανία από τους φοβισμένους φοροφυγάδες. Επιπλέον, τα 203 δισεκατομμύρια ευρώ που παρέμειναν στις ελβετικές τράπεζες συμφωνήθηκε μεταξύ Γερμανίας και Ελβετίας να φορολογούνται με 19% έως 34%, ανάλογα με το πόσο διάστημα βρίσκονται στην Ελβετία. Ποσοστό που, σύμφωνα με την Ένωση Γερμανών Φορολογουμένων, θα έπρεπε να είναι ακόμη υψηλότερο.

Μπροστά στα ζωντανά αυτά παραδείγματα, η μόνιμη αδράνεια των ελληνικών κυβερνήσεων αποδεικνύει ότι αποτελούν φτηνά υποχείρια μιας αρπακτικής μεγαλοαστικής κλίκας, που, προκειμένου να παραμείνει εντελώς αφορολόγητη, δεν διστάζει να οδηγήσει τη χώρα στο γκρεμό. Η ελληνική μεγαλοαστική τάξη είναι απολύτως ανθελληνική. Λεηλατεί τη χώρα χωρίς να επανεπενδύει σε αυτή και, αφού την ξεζουμίσει, την εγκαταλείπει ημιθανή. Γι' αυτό και, όσο μένει στο απυρόβλητο, τόσο θα οδεύουμε προς την εξαθλίωση. Ο ελληνικός λαός, λοιπόν, με τους αγώνες του, πρέπει να διεκδικήσει την επιστροφή των κλεμμένων. Τα 600 αυτά δισεκατομμύρια αποτελούν δική μας περιουσία.

Βασίλης Παπανικολάου

Ελλάδα - Κύπρος - Τουρκία και Ανατολική Μεσόγειος

2012-02-15T12:23:00.000-08:00

Απέναντι στις νεο-οθωμανικές βλέψεις του ισλαμιστή Ερντογάν, η ελληνική κυβέρνηση προσεγγίζει το Ισραήλ. Όμως, η μέχρι τώρα ανοιχτά φιλοτουρκική πολιτική της ελληνικής μεγαλοαστικής τάξης είναι συνυπεύθυνη για τις απειλές πολέμου στην Ανατολική Μεσόγειο.

Κλιμακώνει την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο ο Ερντογάν, αποθρασυμένος
και από τη χρόνια φιλοτουρκική πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων και
των Ελλήνων εφοπλιστών, μεγαλοκατασκευαστών
και τραπεζιτών

Οι επεκτατικές τάσεις του ισλαμιστή Ερντογάν και του τουρκικού καπιταλισμού είναι γνωστές. Αποκτούν άλλη σημασία, όμως, όταν τα τελευταία χρόνια διεκδικεί την ηγεσία όλων των ισλαμιστών. Στη διεκδίκηση αυτή, είναι υποχρεωμένος να συγκρουστεί με τους παραδοσιακούς εταίρους της Τουρκίας, Ισραήλ και ΗΠΑ, εξαιτίας των αντίθετων συμφερόντων των τελευταίων με τα μουσουλμανικά κράτη. Σε αυτήν ακριβώς την πορεία, για να προωθήσει τις ηγετικές του βλέψεις, στήριξε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αρνήθηκε τη διέλευση και στάθμευση των αμερικανικών στρατευμάτων στον πόλεμο του Ιράκ, σήκωσε τους τόνους εναντίον του Ισραήλ, για να στηρίξει δήθεν την ανεξαρτησία της Παλαιστίνης, και φυσικά έσπασε τους δεσμούς του με τους παραδοσιακούς του συμμάχους, ΗΠΑ και Ισραήλ.

Συγχρόνως, το τουρκικό καθεστώς προώθησε και προωθεί χιλιάδες μετανάστες μουσουλμάνους διαμέσου της Ελλάδας σε όλη την Ευρώπη, για να δημιουργεί μειονότητες που χρησιμεύουν ως μοχλός πίεσης πάνω στα ευρωπαϊκά κράτη. Επεμβαίνει στην Αλβανία, χρηματοδοτώντας έργα, με αντάλλαγμα το σπάσιμο της συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας για την υφαλοκρηπίδα και τον ελλιμενισμό πολεμικών πλοίων της Τουρκίας, απειλώντας με θράσος την Ελλάδα με περικύκλωση. Επεμβαίνει στα εσωτερικά άλλων κρατών, όπως στη Γερμανία σε ζητήματα διαπαιδαγώγησης των μουσουλμανοπαίδων, ή στην Ελλάδα, όπου τουρκικά κυβερνητικά στελέχη αλωνίζουν τη Θράκη, βγάζοντας προκλητικούς λόγους για ανεξαρτησία της δυτικής Θράκης και, τελευταία, για μουσουλμανική μειονότητα στη Ρόδο και την Κω.

Οι τελευταίες κινήσεις του τουρκικού καθεστώτος, άκρως προκλητικές, απειλούν με πόλεμο σε περίπτωση που Κύπρος, Ισραήλ ή Ελλάδα προσπαθήσουν να εξορύξουν πετρέλαιο ή φυσικό αέριο στην Ανατολική Μεσόγειο, αμφισβητώντας επί της ουσίας τα κυριαρχικά τους δικαιώματα.

Σε αυτή την πορεία του καθεστώτος Ερντογάν, σοβαρό ρόλο έπαιξε η στάση των τελευταίων ελληνικών κυβερνήσεων. Εξυπηρετώντας τα οικονομικά συμφέροντα εφοπλιστών, μεγαλοκατασκευαστών και τραπεζιτών, που ήθελαν και θέλουν την αντικατάσταση της ελληνικής εργατικής τάξης και την καθιέρωση εργασιακών σχέσεων μεσαίωνα, προώθησαν τα σχέδια του Ερντογάν, ανοίγοντας τις πύλες της Ευρώπης για την εισαγωγή εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών. Σιώπησαν μπροστά σε όλες τις προκλήσεις αμφισβήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων στη Θράκη και στο Αιγαίο, ανοίγοντας την όρεξη των νεοοθωμανών ισλαμιστών για περισσότερες κατακτήσεις, αναπολώντας πάντα την άλλοτε κραταιά Οθωμανική αυτοκρατορία. Γι’ αυτό και οι ευθύνες της ελληνικής μεγαλοαστικής τάξης και των κυβερνήσεων της είναι πολύ μεγάλες για οτιδήποτε συμβεί στην περιοχή.

Η ασιατοποίηση της Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης, που προωθείται από μια ισλαμική Τουρκία, είναι ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής μας τάξης και στη σοσιαλιστική προοπτική της κοινωνίας.

Ένας άξονας Κύπρου-Ισραήλ-ΗΠΑ και άλλων δυτικών χωρών αντικειμενικά δυσκολεύει την πορεία των ισλαμικών σχεδίων και θα βάλει ένα τέλος στις νέο-οθωμανικές βλέψεις του ισλαμιστή Ερντογάν.

Η ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ενεργειακή απεξάρτηση και παραγωγική ανάπτυξη της χώρας και είναι αναφαίρετο δικαίωμα του ελληνικού λαού.

Αλλά οι μόνες δυνάμεις που μπορούν να σταματήσουν πραγματικά και ολοκληρωτικά όλες αυτές τις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις είναι οι δυνάμεις της εργατικής τάξης. Τα συμφέροντα της είναι ενάντια σε οποιοδήποτε σχέδιο ασιατοποίησης και επιστροφής σε ένα εργασιακό μεσαίωνα και ακόμη περισσότερο ενάντια σε όλα τα θεοκρατικά μεσαιωνικά καθεστώτα, που μοναδικό σκοπό έχουν να καθυποτάξουν τους λαούς της περιοχής και να τους φέρουν σε μια κατάσταση δουλείας. Είναι άμεσο καθήκον όλων μας η οργάνωση της εργατικής μας τάξης, για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων που μας έχουν αφαιρεθεί, με τελικό στόχο την ανατροπή αυτής της άδικης κοινωνίας, που γεννά πολέμους, φτώχεια και δυστυχία, για να ζουν πλουσιοπάροχα οι λίγοι.

Χρήστος Χατζής

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ

2012-02-14T12:32:00.000-08:00

ΑΝΤΙ ΑΡΘΡΟΥ..

Λογοτέχνες...
Ο λογοτέχνης Οδυσσέας Ελύτης, γιος βιομήχανου σαπουνιών, έζησε μέχρι το θάνατό του σε νοικιασμένο διαμέρισμα μικρότερο των 50 τετραγωνικών.

Ο λογοτέχνης Νίκος Παπανδρέου, γιος πρωθυπουργού, ζει σε νοικιασμένη έπαυλη μεγαλύτερη των 500 τετραγωνικών.

Δεδομένης της διαφοράς μεγέθους των δύο λογοτεχνών η διαφορά επιπέδου διαβίωσης είναι ευεξήγητη.

Mεταδώστε το μας κάνει καλό !!!!

Μήνυμα μόνον για Έλληνες και όχι κάθε λογής ελλαδίτη η άλλους

Οι Έλληνες, δεν «έκυπτον», ούτε και όταν προσευχόταν. Είναι γνωστό ότι επικαλούντε τους επουράνιους θεούς δι’ απλής ανατάσεως των χεριών, «άρσεως», εξ ου αρα = προσευχή, αράομαι = προσεύχομαι. «Η προσκύνησις ανθρώπου από άνθρωπο αντιμετωπίζετο και ώς μεγάλη βλακεία και αφέλεια».
Γράφει ο Φιλόστρατος, στον βίο Απολλωνίου του Τυανέως Κέφ. XXVII
Και φυσικά οι Έλληνες ήταν φίλοι και όχι δούλοι των Θεών τους. «Ω φίλε ΠΑΝ, και σεις άλλοι θεοί…»
έλεγε ο Σωκράτης…
Δούλοι, του η των Θεών είναι αυτοί που έρποντε και σύροντε με την κοιλιά τους και δεν σέβονται την γυναίκα , και θέλουν δούλους τους, τούς Ανθρώπους , επιλέξτε Δούλοι στο Θεό τους η Άνθρωποι απέναντι στους Έλληνες Θεούς.

Άρθρο α) ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ (STATE OF NECESSITY): ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ "ΟΠΛΟ" ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ!

Διαβάστε προσεκτικά το παρακάτω άρθρο του Μιχάλη Βάρδα οικονομολόγου και παραγκωνισμένου (γιατί άραγε;) στελέχους του Λάος. Περιγράφει με απόλυτη σαφήνεια τι θα έκαναν οι πολιτικοί που «διαπραγματεύονται» ΑΝ ΗΤΑΝ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ:

Το Αγγλικό Δίκαιο και τα Ελληνικά Ομόλογα, η Στάση Πληρωμών και η Κατάσταση (έκτακτης) Ανάγκης (State of Necessity)

Με τις επερχόμενες δανειακές συμβάσεις (παλαιά και νέα), η Ελλάδα καλείται να παραδώσει το Όπλα της !

Αυτά είναι το Ελληνικό Δίκαιο που διέπει την έκδοση και διαχείριση των Ελληνικών Ομολόγων και η Στάση Πληρωμών.

Αν η Ελλάδα υποκύψει τώρα ένεκα της ολιγωρίας των αδυνάμων πολιτικών ηγεσιών της, θα εξαθλιωθεί , θα καταστραφεί και, τελικά, θα υποδουλωθεί στους νέους δυνάστες της οριστικά και αμετάκλητα !!!

Πέρα από την τρομοκρατία που ασκείται στους Έλληνες για το ενδεχόμενο «χρεωκοπίας» της Ελλάδας, επιστροφής στη δραχμή κλπ., η ουσία είναι ότι ενώ η στάση πληρωμών αποτελεί πλέον ρεαλιστικό ενδεχόμενο, δεν φαίνεται να υπάρχει καμιά σοβαρή προετοιμασία της Ελλάδας για να την αντιμετωπίσει, εάν χρειασθεί (δημιουργία αποθεμάτων τροφίμων, καυσίμων, φαρμάκων , πολεμοφοδίων κλπ). Η γενική παραπληροφόρηση (τηλεοπτική και μη) συσκοτίζει την κατάσταση ακόμη περισσότερο. Ο κόσμος ακούει «στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» και πανικοβάλλεται .

Η αλήθεια είναι όμως, ότι ακόμη και εάν ένα κράτος κηρύξει στάση πληρωμών προς τους δανειστές του (αυτό εννοεί ο όρος «χρεωκοπία» κράτους), το κράτος εξακολουθεί να έχει στη διάθεσή του χρήματα από φόρους για πληρωμές των βασικών του λειτουργιών. «Στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» κράτους στο διεθνές οικονομικό λεξιλόγιο δεν σημαίνει ότι το κράτος δεν έχει καθόλου χρήματα, αλλά ότι το κράτος παύει να εξυπηρετεί τα δάνειά του. Άσχετα από το επιθυμητό ή μη μίας στάσης πληρωμών των ελληνικών δανείων, η Ελλάδα πρέπει να προετοιμασθεί για μία τέτοια περίπτωση, για τον πολύ απλό λόγο ότι το ενδεχόμενο αυτό γίνεται όλο και πιό πιθανό.

Πως όμως θα πρέπει να χειρισθεί μια τέτοια κατάσταση;

Αυτό που δεν μας λένε: Κατάσταση (έκτακτης) Ανάγκης ή State of Necessity

Επιμελώς αποκρύπτεται στην Ελλάδα από όλους ότι το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει σε ένα κράτος που βρίσκεται σε κατάσταση δημοσιονομικής αδυναμίας (αγγλ.: State of Necessity) το δικαίωμα να αναστείλει την πληρωμή των δανείων του. Αυτό αποτελεί κοινό τόπο για όσους ασχολούνται με το διεθνές δίκαιο, έχει δε αυτή κωδικοποιηθεί από την Διεθνή Νομική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών (International Law Commission) από εφαρμογή αυτού του κανόνα για πάνω από έναν αιώνα στο διεθνές δίκαιο. Δείτε στο ILC-Yearbook του 1980 , πόσα ενδιαφέροντα επιχειρήματα μπορεί να χρησιμοποιήσει η Ελλάδα έναντι των δανειστών της (από τη σελίδα 14 και μετά, ειδικά από το σημείο 25 και έπειτα . Η Ελλάδα έχει στο χέρι της τη δυνατότητα να πει ένα νομιμότατο «ελάτε να πάρετε όταν έχουμε» στους δανειστές της !

Αυτό που αποκρύπτεται ακόμη πιο επιμελώς είναι ότι υπάρχει σήμερα όλο και πιο έντονη διεθνής αμφισβήτηση της δυνατότητας αναστολής των πληρωμών όταν τα δάνεια οφείλονται σε ιδιώτες δανειστές (όχι κράτη) και υπάγονται σε αλλοδαπό δίκαιο. Η σημαντικότερη αμφισβήτηση αυτού του είδους τα τελευταία χρόνια προήλθε από το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο το 2007, σε σχέση με τα χρέη της Αργεντινής, τη στιγμή που άλλα ανώτατα δικαστήρια (όπως της Ιταλίας το 2005) είχαν αναγνωρίσει ότι η Αργεντινή δικαιούται να αναστείλει τις πληρωμές των δανείων προς ιδιώτες πιστωτές, ακόμη και εάν αυτά υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο.

Αυτός είναι λοιπόν ο λόγος, για τον οποίο υπάρχει τέτοια πίεση για το αγγλικό δίκαιο και ταυτόχρονα (κάτι που καθόλου δεν λέγεται δημοσίως) για το δικαστήριο που θα κρίνει α) αν η Ελλάδα είναι πράγματι σε state of necessity και β) αν δικαιούται να αναστείλει τις πληρωμές προς ιδιώτες. Είναι η μόνη ελπίδα που έχουν σήμερα οι ιδιώτες πιστωτές να ξεπεράσουν το σημαντικότατο νομικό εμπόδιο της State of Necessity.

Οι δυνατότητες της Ελλάδας σε καθεστώς State of Necessity

Η δυνατότητα να επικαλεσθεί η Ελλάδα State of Necessity σε περίπτωση χρηματοδοτικού αδιεξόδου είναι το βασικό της όπλο, που κινδυνεύει με το αγγλικό δίκαιο. Το ελληνικό δίκαιο (άρθρο 31 ν. 1914/1990) προβλέπει ότι οι όροι των ομολόγων (επιτόκιο, χρόνος αποπληρωμής κλπ.) ρυθμίζονται με απλές υπουργικές αποφάσεις. Αυτό σημαίνει ότι, όταν η Ελλάδα επικαλεσθεί State of Necessity, μπορεί την άλλη στιγμή με μια απλή υπουργική απόφαση να σταματήσει την τοκογονία των ομολόγων (0% επιτόκιο) και να αναστείλει την πληρωμή τους για όσο διαρκεί η State of Necessity. Με τον τρόπο αυτό, ρίχνει το έλλειμμά της κατά 6% ή περισσότερο (όσο είναι η δαπάνη των τόκων ως ποσοστό του ΑΕΠ) και σταματάει να έχει την πίεση της αποπληρωμής του χρέους.

Το σημαντικότερο :

Η νομιμότητα μίας τέτοιας ενέργειας θα κριθεί (πλην περιπτώσεων όπου ενεργοποιούνται ρήτρες διεθνούς διαιτησίας) από τα ελληνικά δικαστήρια αποκλειστικά!

Το ίδιο ακριβώς μπορεί να κάνει και με τα δάνεια του Μνημονίου, με τη διαφορά ότι εδώ θα χρειαστεί νέος νόμος της Βουλής και όχι απλή υπουργική απόφαση. Εδώ η επίκληση της State of Necessity θα είναι όμως πιο ασφαλής, διότι η εφαρμογή της State of Necessity δεν αμφισβητείται έναντι άλλων κρατών ή διεθνών οργανισμών – ασχέτως του ότι η δανειακή σύμβαση του Μνημονίου προβλέπει παραίτηση της Ελλάδας από ασυλίες εθνικής κυριαρχίας: Αυτά δεν ισχύουν όταν υπάρχει State of Necessity, που αποτελεί Αναγκαστικό Διεθνές Δίκαιο! Εδώ η νομιμότητα της State of Necessity θα κριθεί από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που πολύ δύσκολα θα αρνηθεί ότι η Ελλάδα βρίσκεται πράγματι σε State of Necessity.

Σε απλή αριθμητική, η επίκληση της State of Necessity σημαίνει για την Ελλάδα αυτόματη μείωση του ελλείμματός της στο 3-4%, το οποίο μπορεί να καλυφθεί (εντός του ευρώ και χωρίς καμία ανάγκη για μετάβαση στη δραχμή) είτε με εσωτερικό δανεισμό, είτε με στοχευμένες περικοπές δαπανών, είτε με δανεισμό από τρίτα κράτη, που θα είχαν ενδιαφέρον ή συμφέρον να δανείσουν την Ελλάδα. Για τους δανειστές της Ελλάδας σημαίνει ότι κρατούν όλο το κεφάλαιό τους, αλλά θα ξεκινήσουν ξανά να εισπράττουν τόκους και να μπορούν να ζητήσουν αποπληρωμή του κεφαλαίου τους, όταν η Ελλάδα δηλώσει ότι έχει ξεπεράσει τη State of Necessity. Αυτό θα συμβεί από τη στιγμή που θα επιτευχθούν τα πρώτα πλεονάσματα και βελτιωθεί η διεθνής χρηματοπιστωτική εικόνα της Ελλάδας, ώστε να μπορεί να απευθυνθεί ξανά στις αγορές χρήματος.

Θεωρίες συνωμοσίας.

Εδώ τίθεται το ερώτημα:Αν είναι τόσο απλό και τόσο εύκολο, γιατί δεν θέλουν όλοι να ακολουθήσει η Ελλάδα αυτή την λύση, που αφήνει ευχαριστημένους και την Ελλάδα, που θα ξεφύγει από το Μνημόνιο, και τους δανειστές, που δεν θα πρέπει να υποστούν κανένα haircut;

Πρώτον, διότι από τον Οκτώβριο του 2009 και μετά η ηγεσία της Ελλάδας υπηρετεί οποιαδήποτε άλλα συμφέροντα, εκτός από τα ελληνικά.

Δεύτερον, διότι η ελληνική κρίση προκλήθηκε στα πλαίσια ευρύτερου νομισματικού πολέμου και συντηρείται στα πλαίσια του ίδιου νομισματικού πολέμου.

Τρίτον, διότι η ελληνική κρίση είναι μια μοναδική ευκαιρία για την λεηλασία της ελληνικής δημόσιας περιουσίας και του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος και αυτοί που κινούν τα νήματα δεν θέλουν να αφήσουν τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη.

Αυτά όλα μπορούν να ακούγονται σαν θεωρίες συνωμοσίας, όμως είναι και η μόνη λογική εξήγηση για το γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν έχει διερευνηθεί η προφανής (και νόμιμη) λύση για την Ελλάδα, που είναι η, σε διαπραγμάτευση με τους εταίρους, κήρυξη της Ελλάδας σε προσωρινή State of Necessity (δημοσιονομική αδυναμία), ζητώντας από τους πιστωτές να μην χάσουν κεφάλαιο (όπως θα συμβεί αν τελικά συμφωνηθεί το PSI), αλλά μόνον τόκους για κάποιο χρονικό διάστημα, μέχρι να βελτιώσει η Ελλάδα τα οικονομικά της.

Δεδομένα πάντως είναι ότι α) η State of Necessity ως κανόνας του διεθνούς δικαίου είναι σήμερα σε ισχύ και ήταν σε ισχύ και πριν το 2009 και β) κανείς δεν μιλάει για αυτή την πολύ ρεαλιστική εκδοχή, ενώ διαδεδομένες είναι οι πολύ λιγότερο ρεαλιστικές συζητήσεις για λογιστικό έλεγχο του χρέους κλπ.

Αν αυτά από μόνα τους δεν μας υποψιάζουν ότι οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν κάποια βάση, ας δούμε τουλάχιστον θετικά την πραγματικότητα μίας ενδεχόμενης ελληνικής Στάσης Πληρωμών : Η Ελλάδα πρέπει επειγόντως να σχεδιάσει την διαχείριση μίας τέτοιας κατάστασης προς το συμφέρον της. Και το καθαρό συμφέρον της είναι, αν χρειασθεί, να επικαλεσθεί State of Necessity, όπως είναι όλο και πιθανότερο, να το κάνει αυτό με τα ελληνικά ομόλογα υπό το υπάρχον σημερινό καθεστώς τους , εκείνο του Ελληνικού Δικαίου , σε καμία δε περίπτωση του Αγγλικού!

ΠΗΓΗ: http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/02/state-of-necessity.html#ixzz1loIdAPpt

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο , έχει πολλά σημαντικά!

Άρθρο β) Δείτε και αναγνώστε τον Εφαρμοστικό Νόμο..

Στο επισυναπτόμενο αρχείο Efarmostikos_nomos_sxolia1.pdf (714 KB) σε pdf μορφή 73 σελίδες στα Ελληνικά.

Μία πολύ καλή προσπάθεια κάποιου, με τις κατάλληλες σημειώσεις και επεξηγήσεις, χρόνο να έχεις και μεράκι ,να μάθεις . Τώρα δεν έχεις δικαιολογία έχεις το Νόμο έτοιμο και επεξεργασμένο.

Ανοιξε το και καλή μελέτη και δυνατό στομάχι!

Άρθρο γ) Το πρώην (;) στέλεχος του ΔΝΤ, ο διευθυντής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, Ανδρέας Γεωργίου

Το Άρθρο αυτό δεν έχει αρθρογράφο , το οποίο σημαίνει ότι έχει πηγή προέλευσης , αλλά δεν υπάρχει πατρότητα , και αυτό σημαίνει ότι η αναπαραγωγή γίνετε με επιφύλαξη, για την γνησιότητα των πληροφοριών, ίσως να είναι Άρθρο κάποιας εφημερίδας, ίσως από κάποιο κοινωνικό δίκτυο, ίσως πολιτικοί αντίπαλοι να θέλουν να κάνουν θέμα κοινώς λάσπη, ίσως να θέλουν να τρωγόμαστε, κρίνετε, και εάν γνωρίζετε περισσότερα, παρακαλώ στείλετε περισσότερα για να προωθηθούν.

Ο Διευθυντής της Ελληνικής
Στατιστικής Αρχής
Ανδρέας Γεωγίου,
είναι πρώην στέλεχος του ΔΝΤ
και ανθρωπος των αγορών

Το πρώην (;) στέλεχος του ΔΝΤ, ο διευθυντής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, Ανδρέας Γεωργίου ο οποίος σύμφωνα με καταγγελίες των πρώην υφισταμένων του διόγκωσε επίτηδες του έλλειμμα του δημοσίου με αποτέλεσμα να επιβληθούν τα οικονομικά μέτρα εξαθλίωσης, απολογείται στις 12 Δεκεμβρίου με την κατηγορία της παραποίησης στοιχείων!

Ο Ανδρέας Γεωργίου, οποίος καταγγέλθηκε από την πρώην υπάλληλο της ΕΛΣΤΑΤ Ζωή Γεωργαντά για σκοπούμενη διόγκωση του αναθεωρημένου ελλείμματος του 2009 από13,4% σε 15,8% του ΑΕΠ, με στόχο να γίνει επιτακτική η υιοθέτηση επώδυνων μέτρων λιτότητας θα έρθει για πρώτη φορά αντιμέτωπος με την Δικαιοσύνη.

Τις πρώτες καταγγελίες σε βάρος του τις έκανε η καθηγήτρια Οικονομετρίας Ζωή Γεωργαντά, ένα από τα 5 μέλη της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής που εξαναγκάστηκαν σε παραίτηση από το Βενιζέλο. «Δεν υπήρχε θέμα χρεοκοπίας. Το μεθόδευσαν για να μπούμε στο Μνημόνιο και να πάρουν όλα τα μέτρα που φορτώθηκε άδικα ο ελληνικός λαός» είπε στις πρώτες της καταγγελίες.

Η οποία μάλιστα προχώρησε σε ανατριχιαστικές αποκαλύψεις:

- Δεν υπάρχει καμία Ελληνική Στατιστική Αρχή.

- Δεν συνεδρίασε ποτέ για την έκδοση στοιχείων, τα οποία έρχονταν έτοιμα-μαγειρεμένα.

- Αποκορύφωμα όλων ήταν το έλλειμμα του 2009 που σε μία νύχτα γιγαντώθηκε από τους Γερμανούς της Eurostat, με την ανοχή του τότε υπουργού Γιώργου Παπακωνσταντίνου.

- Αποτέλεσμα ήταν να ξεκινήσουν τα σενάρια περί ενδεχόμενης ελληνικής χρεοκοπίας και έτσι μπήκαμε στο Μνημόνιο, και έτσι »πέρασαν» και »περνάνε» τα άδικα μέτρα λιτότητας κατά του ελληνικού λαού.

- Καμία ανεξαρτησία, μία σφραγίδα και μόνο η Στατιστική Αρχή. Εδώ και ένα χρόνο δεν έχουμε συνεδριάσει!

- Για τα μάτια η περίφημη διαδικασία opengov. Μας επέλεξαν όλους επειδή είμαστε ΠΑΣΟΚ.

Κατά την κ. Γεωργαντά, φούσκωσαν σε μία νύχτα το έλλειμμα του 2009

«Το έλλειμμα για το 2009 έβγαινε γύρω στο 12%, έτσι ασκήθηκαν πιέσεις από την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία και τον πρόεδρό της κ. Βάλντερ Ραντερμάχερ, ο οποίος ήθελε να μπουν μέσα στο έλλειμμα και οι δαπάνες των δημοσίων επιχειρήσεων και των ΔΕΚΟ».

«Για την αύξηση του ελλείμματος του 2009 στο 15,4% ελήφθησαν υπ' όψιν μόνο οι δαπάνες των ΔΕΚΟ».

«Εν μία νυκτί η Eurostat αποφάσισε ότι ορισμένες ΔΕΚΟ πρέπει να ενταχθούν στο έλλειμμα».

Τους ισχυρισμούς της επιβεβαίωσε και ο πρώην αντιπρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ, Νίκος Λογοθέτης κατέθεσε χθες το πρωί ενώπιον εισαγγελέα και επιβεβαίωσε, σύμφωνα με πληροφορίες, τους ισχυρισμούς του πρώην μέλους του Δ.Σ. της ΕΛΣΤΑΤ, Ζωής Γεωργαντά για τεχνητή διόγκωση του ελλείμματος του 2009.

Πρόκειται για ένα φοβερό σκάνδαλο που αν επιβεβαιωθεί θα ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία που βέβαια δεν θα έχει συντελεστεί χωρίς να κάλυψη της προηγούμενης κυβέρνησης...

Ο μάρτυρας, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, προσπάθησε να ενισχύσει με επιπλέον στοιχεία όσα είχε πει στην 6ωρη κατάθεσή της η καθηγήτρια οικονομετρίας σύμφωνα με τα οποία «σκοπίμως και εν μέσω πιέσεων, της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Αρχής, η ΕΛΣΤΑΤ με μη επιστημονικές μεθόδους διόγκωσε το αναθεωρημένο έλλειμμα του 2009 από περίπου 12-13% σε 15,4%, με στόχο να επιβληθούν στην χώρα περισσότερα και σκληρότερα δημοσιονομικά μέτρα».

Άλλωστε, ο ίδιος φέρεται να είχε προβεί σε καταγγελία ενώπιον των εισαγγελικών αρχών πως τα στοιχεία της Υπηρεσίας έδειχναν το έλλειμμα στο επίπεδο του 15,5% και ουσιαστικά έβαζαν τη χώρα στη δίνη σειράς σκληρών οικονομικών μέτρων.

Οι σχολιασμοί που ακολουθούν προφανώς δεν είναι από τον δημιουργό του κειμένου.

Μπράβο στην πρώτη ελληνιδα που δεν φοβηθηκε και μιλησε!!!!

Επιτελους καποιοι μιλησαν ΔΗΜΟΣΙΑ και με στοιχεια!!!

Τωρα εμεις που το μαθαμε.... τι κανουμε αληθεια???

Συνεχιζουμε και κοιμομαστε???

Παιζουμε τους αγανακτισμενους???

Ενδιδουμε στο ..."πεπρωμενο" και τρωμε την ταπεινωση, την προδοσια και την αδικια χωρις διαμαρτυρια, αντιδραση, η επανασταση, ???

χωρις διεκδικηση της δικαιοσυνης και αποκατασταση της αληθειας???

τουλαχιστον ας μην τους αφησουμε να το κουκουλωσουν !!!

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΠΑΝΤΟΥ!!!

Όταν γνωρίζεις , είσαι υπεύθυνος της πράξης η της απραξίας σου

Όχι άλλο Πόντιοι Πιλάτοι...!

Αφορά την ζωή μας, την πατρίδα μας, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας και των παιδιών μας!!!!

Ας πάρουμε την ζωή μας στα χέρια μας κι ας δράσουμε!!! μην περιμένουμε ... να το κάνει κάποιος άλλος.

Πηγή 1 Πηγή 2 Πηγή 3

ΜΕΤΩΠΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

2012-02-14T09:35:00.000-08:00

Εργάτες, υπάλληλοι, μικρομεσαίοι, αυτοαπασχολούμενοι, άνεργοι, νεολαία: Να συντονίσουμε τώρα τις αντιδράσεις μας, πάνω σε ορισμένα βασικά και αποδεκτά από όλους αιτήματα, και να ανατρέψουμε τη χούντα του Μνημονίου!

Ταξιτζήδες και οδηγοί λεωφορείων έφτασαν να απεργούν την ίδια μέρα, κάτι που κάποτε φάνταζε αδιανόητο. Αυτό που έγινε αυθόρμητα, να γίνει συνειδητά παντού. Όλοι ενωμένοι ενάντια στον κοινό εχθρό.

Τους τελευταίους μήνες, η βάρβαρη κυβερνητική πολιτική έχει οδηγήσει στο δρόμο του αγώνα διάφορες κοινωνικές ομάδες: ελεύθεροι επαγγελματίες, όπως ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες, φαρμακοποιοί, δικηγόροι κ.λπ., παλεύουν ενάντια στην εξαφάνιση τους. Εργαζόμενοι του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα παλεύουν ενάντια σε μειώσεις μισθών και απολύσεις, φοιτητές και μαθητές παλεύουν ενάντια στην κατάργηση της δημόσιας δωρεάν παιδείας. Άνεργοι φτιάχνουν επιτροπές και διεκδικούν επιδόματα και δουλειές.

Η αγριότητα των μέτρων έχει ανατρέψει νοοτροπίες συντηρητισμού και «νομιμοφροσύνης» και έχει οδηγήσει σε πρωτοφανείς μορφές αγώνα, αντίστασης και ανυπακοής: Δημόσιοι υπάλληλοι καταλαμβάνουν τα ίδια τα υπουργεία όπου δουλεύουν ή συμπαρίστανται ενεργά και ανοιχτά σε άλλους καταληψίες. Εφοριακοί συντάσσουν και διακινούν δηλώσεις μη πληρωμής των κεφαλικών φόρων. Το συνδικάτο των ταξί καλεί επίσημα τα μέλη του να μην πληρώνουν τα χαράτσια. Υπάλληλοι της ΔΕΗ δηλώνουν ότι θα εμποδίσουν έμπρακτα την επιβολή του νέου φόρου στα ακίνητα. Ένα ευρύτερο κίνημα κατά της πληρωμής άδικων εισφορών συσπειρώνει ανθρώπους διαφόρων κατηγοριών.

Τέλος, έχει αρχίσει και κάνει την εμφάνιση του ένας συντονισμός δράσης ανάμεσα σε στρώματα που μέχρι τώρα δεν είχαν καμία επαφή μεταξύ τους, όπως π.χ. ανάμεσα στους ιδιοκτήτες ταξί και τους οδηγούς των μέσων μαζικής μεταφοράς.

Είναι λοιπόν φανερό πια ότι υπάρχουν τόσο οι προϋποθέσεις όσο και η αναγκαιότητα για τη δημιουργία ενός ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ, όπου θα οργανώνεται η συντονισμένη δράση όλων όσων αντιστέκονται, πάνω στη βάση των κοινών τους συμφερόντων.

Το Μέτωπο αυτό δεν πρέπει να μένει στο επίπεδο των διακηρύξεων, αλλά πρέπει να παίρνει πρακτικά μέτρα παρεμπόδισης της κυβερνητικής επίθεσης. Για παράδειγμα, πρέπει να υλοποιήσει στην πράξη την άρνηση πληρωμής των χαρατσιών: Οι ηγεσίες των συνδικάτων πρέπει πρώτες οι ίδιες να μην πληρώνουν και να παροτρύνουν τα μέλη τους να κάνουν το ίδιο. Οι εφοριακοί να δέχονται την άρνηση αυτή ως έγκυρη, να μην εκδίδουν τα αντίστοιχα εκκαθαριστικά και να μην κινούν διαδικασία αναγκαστικής είσπραξης. Οι σύλλογοι δικηγόρων και λογιστών να προσφέρουν δωρεών υπηρεσίες στον τομέα αυτό. Οι υπάλληλοι της ΔΕΗ να αρνούνται την ενσωμάτωση του φόρου ακινήτων στους λογαριασμούς και τη διακοπή του ρεύματος. Οι ένοικοι κάθε πολυκατοικίας να εμποδίζουν όλοι μαζί τη διακοπή του ρεύματος. Να δημιουργούνται ομάδες άτυπης επανασύνδεσης του ρεύματος, όπως αυτή που εμφανίσθηκε πρόσφατα στη Βέροια.

Παράλληλα, θα πρέπει να οργανώνονται κοινές απεργίες, διαδηλώσεις και καταλήψεις, με γενικό σημείο αναφοράς το Σύνταγμα, που πλέον έχει καθιερωθεί ως ο χώρος διαμαρτυρίας όλων όσων αντιστέκονται στο Μνημόνιο χωρίς κομματικά καπελώματα.

Το Μέτωπο αυτό δεν πρέπει να έχει καμία σχέση με τη φιλολογία περί «μετώπου» στην οποία επιδίδονται τα διάφορα κόμματα της «αριστεράς», έχοντας μοναδικό σκοπό να καπελώσουν τα ζωντανά κινήματα και να μαζέψουν ψήφους. Άλλωστε, εξ ορισμού, η έννοια «αριστερό μέτωπο», που κάποιοι από αυτούς χρησιμοποιούν, σημαίνει συνεργασία όλων αυτών των νεκρών κομματικών ηγεσιών, που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στον ελληνικό λαό.

Αντίθετα, δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά ένα Μέτωπο όλων των ζωντανών κοινωνικών δυνάμεων, που αυθόρμητα παλεύουν και αντιστέκονται με έμπρακτο τρόπο. Και η πράξη έχει αποδείξει ότι ζωντανές δυνάμεις δεν είναι αναγκαστικά αυτές που φέρουν «αριστερή» ταμπέλα. Αντίθετα, είναι πλέον γνωστό ότι τα λεγόμενα «αριστερά» συνδικάτα είναι νεκρά και αναποτελεσματικά. Το Κοινωνικό Μέτωπο αυτό είναι η μεγαλύτερη εγγύηση όχι μόνο για να ρίξουμε την κυβέρνηση των δημίων αλλά για να υποχρεώσουμε την όποια κυβέρνηση να πάρει πίσω όλα αυτά τα μέτρα, που έχουν πλέον σφίξει σαν βρόγχος το λαιμό του ελληνικού λαού και τον οδηγούν στο θάνατο.

Βασίλης Παπανικολάου

Τα ναρκωτικά η Ατομικοποίηση και η Υποταγή

2012-02-13T11:41:00.000-08:00

Να πια προοπτική προσφέρει το σύστημα στην άνεργη νεολαία
Θέλουν τη νεολαία μαστουρωμένη γιατί τη φοβούνται

Η πρόθεση της κυβέρνησης Παπανδρέου να αποποινικοποιήσει τα λεγόμενα «μαλακά» ναρκωτικά, ανεξαρτήτως του ποιες θα είναι οι τελικές αποφάσεις, δεν έπεσε τυχαία στο τραπέζι πρόσφατα. Στην πραγματικότητα, είναι ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα της γενικευμένης επίθεσης κατά του ελληνικού λαού. Πρόκειται για μια εντελώς συνειδητή, μεθοδευμένη, ύπουλη προσπάθεια των μεγαλοκαπιταλιστικών επιτελείων να χτυπήσουν και να αδρανοποιήσουν την ελληνική νεολαία, καθιστώντας την ακίνδυνη για το σύστημα. Και, ταυτόχρονα, να καλύψουν τις εφιαλτικές διαστάσεις που έχει πάρει το πρόβλημα της ανεργίας στη νεολαία, να χτυπήσουν κάθε έννοια συλλογικότητας και κοινωνικής ευθύνης και να προωθήσουν σε όλη την κοινωνία τις βρομερές ιδέες της ατομικοποίησης και της ιδιώτευσης.

Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο ότι το θέμα ανακινείται σε μια περίοδο που οι μεγαλοκαπιταλιστικές συμμορίες και η αδίστακτη κυβέρνηση τους έχουν εξαπολύσει όλη αυτή την επίθεση ενάντια στον ελληνικό λαό. Είναι εντελώς φυσικό μέσα σε αυτή την κατάσταση να φοβούνται ότι η νεολαία, με τον αυθορμητισμό της και την τόλμη της, θα αντιδράσει δυναμικά στο ζοφερό μέλλον που της ετοιμάζουν. Επίσης, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει εκφραστεί υπέρ της ελεύθερης κατ' οίκον καλλιέργειας χασισόδεντρων και ότι μια σειρά «φιλελεύθερα» στελέχη του συστήματος προπαγάνδιζαν εδώ και χρόνια την απελευθέρωση των ναρκωτικών.

Θα πουν πολλοί: Και, δηλαδή, τι πρέπει να γίνει; Να πηγαίνουν οι χρήστες φυλακή; Όχι, να μην πηγαίνουν οι απλοί χρήστες φυλακή. Αλλά αυτό δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι είμαστε υπέρ της αποποινικοποίησης. Οι νόμοι, είτε μας αρέσει είτε όχι, επηρεάζουν τη διαμόρφωση των αντιλήψεων μιας κοινωνίας. Ετσι, αποποινικοποίηση των ναρκωτικών σημαίνει πολύ απλά απενοχοποίησή τους, σημαίνει προώθηση της ναρκοκουλτούρας. Επίσης, δεν έχει κανένα νόημα η διάκριση ανάμεσα σε «μαλακά» και «σκληρά». Τα «μαλακά» είναι ο προθάλαμος για τα «σκληρά» και, επίσης, τόσο στα «μαλακά» όσο και στα «σκληρά», η χειρότερη εξάρτηση δεν είναι η σωματική, αλλά η ψυχοκοινωνική, η εξάρτηση από το «κύκλωμα». Επιπλέον, η θυματοποίηση του χρήστη δεν βοηθάει καθόλου στην αντιμετώπιση του προβλήματος.

Ο χρήστης δεν είναι μόνο «θύμα», είναι και υπόλογος έναντι της κοινωνίας. Οι άνθρωποι δεν είναι λύκοι. Ζουν σε οργανωμένη κοινωνία, απέναντι στην οποία έχουν υποχρεώσεις, όπως έχουν (και πρέπει να έχουν) και απαιτήσεις από αυτή. Είναι χίλιες φορές καλύτερη αντιμετώπιση του χρήστη από την πολιτεία να τον «καταδικάσει» συμβολικά στο να προσφέρει μία ώρα κοινωνική εργασία, παρά να του πει «δεν τρέχει τίποτε, είναι δικαίωμα σου να σκοτώνεις τον εαυτό σου».

Είναι λογικό οι μεγαλοκαπιταλιστές και οι διάφοροι υπηρέτες τους να είναι υπέρ των ναρκωτικών. Η κοινωνία που γουστάρουν είναι μια κοινωνία ατομικοποιημένων και ελεγχόμενων ατόμων, που αναζητούν μόνο ατομικές λύσεις στα προβλήματα, είναι θεωρητικά «ελεύθεροι», ελεύθεροι όμως να καταστρέφουν τον εαυτό τους ή να εκμεταλλεύονται άλλους ανθρώπους, όχι ελεύθεροι να αμφισβητούν το σύστημα, να υπηρετούν ανώτερες ιδέες, να αγωνίζονται για μια καλύτερη κοινωνία. Η μόνη λύση για να αντέξει λίγο ακόμη το παρηκμασμένο κοινωνικό τους σύστημα είναι να διαιρέσουν την κοινωνία σε «μειονότητες» (εξαρτημένοι, γκέι, μετανάστες κτλ.), μειονότητες που δεν θα έχουν τίποτε το κοινό μεταξύ τους και έτσι θα τις ελέγχουν πανεύκολα.

Αυτοί είναι οπαδοί του θανάτου, εφόσον εκπροσωπούν ένα βάρβαρο και εκμεταλλευτικό κοινωνικό σύστημα. Εμείς, όμως, είμαστε οπαδοί της ζωής. Εμείς, όλοι οι πρωτοπόροι και συνειδητοί εργάτες, εκπροσωπούμε το μέλλον της ανθρωπότητας, ένα μέλλον πραγματικής ισότητας και απελευθέρωσης όλων των δυνατοτήτων που έχει μέσα του ο άνθρωπος. Ένα μέλλον στο οποίο δεν θα υπάρχει καμιά ανάγκη για μαστούρωμα, προσωρινές «φυγές», εξαρτήσεις, γιατί όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι θα έχουν τις υλικές προϋποθέσεις να απολαύσουν τη ζωή σε όλες της τις διαστάσεις.

Πάρις Δάγλας

Τα άμεσα ζητήματα της επιβίωσης μας

2012-02-12T05:44:00.000-08:00

Αναδημοσιεύουμε παλιό κομμάτι (που διατηρεί όλη του την επικαιρότητα και την πολιτική σημασία), από την στήλη που έγραφε η Γιάννης Βερούχης στην εφημερίδα Σοσιαλιστική Προοπτική τον Απρίλιο του 2006.

Αυτό το μικρό μας κείμενο, δεν είναι ένα κείμενο προτάσεων για το πώς θα κατακτηθούν όλα αυτά, που άλλωστε όλοι μας ξέρουμε ότι τίποτα δεν χαρίζεται και ότι όλα κατακτώνται. Αλλά είναι ένα κείμενο μιας συντομότατης γενικής καταγραφής των ζητημάτων της επιβίωσης μας.

Τα δύο πρώτα άμεσα προβλήματα της εργατικής τάξης μας και του εργαζόμενου λαού, είναι η ακρίβεια και η ανεργία. Αλλά και τα υπόλοιπα όμως, είναι σημαντικά.

Για την ακρίβεια: Το μοναδικό μέτρο αντιμετώπισης της είναι η αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή των μισθών και των συντάξεων. Δηλαδή κάθε μήνα να προστίθεται στο μισθό ή τη σύνταξη, το ποσοστό της αύξησης του κόστους ζωής (της ακρίβειας), έστω αυτό της "εθνικής στατιστικής υπηρεσίας".

Για την ανεργία: Το μοναδικό μέτρο αντιμετώπισης της είναι η μείωση του χρόνου εργασίας, ώστε να υπάρχει δουλειά και για τους παλαιούς και τους νέους ανέργους.

Αυτό όμως το μοναδικό μέτρο κατά της ανεργίας προϋποθέτει εξάπαντος ένα σταθερό πληθυσμό της χώρας.

Ένα παράδειγμα. Εάν η εργατική τάξη είχε καταφέρει να επιβάλει την 35ωρη εργασία για το χτύπημα της ανεργίας, και οι καπιταλιστές ήταν ελεύθεροι ν' ανοίξουν τα σύνορα και να φέρουν (όπως ήδη το έκαναν) κανά δυο εκατομμύρια υποτακτικούς φτηνούς και ανασφάλιστους ξένους εργάτες, τότε το μέτρο της μείωσης του χρόνου εργασίας για την καταπολέμηση της ανεργίας, θα στερείτο κάθε ουσιαστικής σημασίας.

Γι' αυτό το λόγο, άμεσο μέτρο για το χτύπημα της σημερινής φοβερής μάστιγας της ανεργίας, πρέπει να είναι η αυστηρή απαγόρευση της εισόδου των ξένων εργατών και η δραστική μείωση του αριθμού αυτών που ήδη εισήχθησαν.

Στους συνταξιούχους: Οι καπιταλιστές έχουν επιβάλει τον πιο κανιβαλικό και ανθρωποφάγο νόμο που μπορεί να υπάρχει, που συνοψίζεται στο σύνθημα: «Από τη δουλειά στο νεκροταφείο»... Γι' αυτό πρέπει να αλλάξει ολόκληρο το σύστημα της οικονομικής και ιατροφαρμακευτικής συντήρησης των απομάχων της εργασίας, των συνταξιούχων μας.

Οι μεγαλοτραπεζίτες: Παγίδευσαν τους εργαζόμενους και τους μικροεπιχειρηματίες που επιχείρησαν να βγουν από τα οικονομικά τους αδιέξοδα διαμέσου των τραπεζιτικών δανείων. Διότι ήταν τόσο ληστρικά τοκογλυφικοί οι όροι αυτών των δανείων, που τους μετέβαλαν σε υποχείρια των τραπεζιτών. Διαμέσου αυτών των δανείων οι μεγαλοτραπεζίτες αύξησαν τα κέρδη τους, κατά 100% το χρόνο η πρώτη σε μέγεθος τράπεζα, και κατά 120% η δεύτερη. Εδώ πρόκειται περί μιας καθαρής ληστείας, οπότε η παραγραφή των τραπεζιτικών χρεών, πρέπει να γίνει βασικό σύνθημα των εκμεταλλευομένων του ελληνικού καπιταλισμού.

Τα εισαγόμενα προϊόντα: Που έχουν παραχθεί κάτω από κτηνώδεις μεσαιωνικές συνθήκες πείνας και ωραρίων (όπως είναι τα κινεζικά) δημιούργησαν και θα δημιουργήσουν ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα στον εργαζόμενο ελληνικό λαό. Γι' αυτό και η απαγόρευση της εισαγωγής αυτών των προϊόντων, πρέπει να γίνει βασικό σύνθημα ολόκληρου του εργαζόμενου ελληνικού λαού.

Η εκπαίδευση: Είναι το σύνολο των αναγκαίων γνώσεων της νέας γενεάς, για τη μελλοντική επαγγελματική της απασχόληση.

Πάνω σ' αυτό το σημείο γίνεται σήμερα η επέμβαση της μεγαλοαστικής τάξης (διαμέσου της κυβέρνησης της) για ν' αλλάξει τις δομές και κατευθύνσεις της εκπαίδευσης, που θα της εξασφαλίσει μελλοντικά μεγαλύτερα οικονομικά κέρδη και ασφάλεια του κοινωνικού της συστήματος.

Απόδειξη αυτών που λέμε είναι, ότι οι σημερινές αλλαγές που προωθεί η κυβέρνηση, έχουν προταθεί από συγκεκριμένους μεγαλοτραπεζίτες και μεγαλοβιομήχανους.

Οπότε ο εργαζόμενος ελληνικός λαός ..οφείλει να αντιληφθεί, ότι πρέπει να συστρατευθεί με τη νεολαία του που αποτελεί τη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής νεολαίας, και να υποστηρίξει δυναμικά όλες τις προτάσεις της, εναντίον της μεγαλοκαπιταλιστικής επέμβασης.

Η μάστιγα των εφοπλιστών

2012-02-11T13:38:00.000-08:00

Όλα δείχνουν ότι διαμορφώνεται μια συμφωνία (άτυπη ακόμα) μεταξύ του ελληνικού και κινεζικού καπιταλισμού κατά την οποία: Τα κινέζικα προϊόντα θα μπαίνουν ανεξέλεγκτα στην Ελλάδα, με αντάλλαγμα από την πλευρά της Κίνας, την προτίμηση των πλοίων των Ελλήνων εφοπλιστών για τις θαλάσσιες μεταφορές της.

Οι συνέπειες αυτής της συμφωνίας ήδη εμφανίστηκαν στην Ελλάδα και είναι η χρεοκοπία της μεγάλης και παραδοσιακής κλωστοϋφαντουργίας, και γενικότερα της βιοτεχνίας, με μοναδικό αντάλλαγμα την αύξηση των τεραστίων κερδών του ελληνικού εφοπλιστικού χουντικού και εγκληματικού κεφαλαίου.

Μια παρόμοια συμφωνία για την προνομιακή προτίμηση των ελλήνων εφοπλιστών από την Κίνα, είχε υπογραφεί την εποχή της Χούντας (την οποία ουσιαστικά στήριξε και διεύθυνε το εφοπλιστικό κεφάλαιο) που επισημοποιήθηκε τότε κατά το ειδικό ταξίδι του Μακαρέζου στο Πεκίνο.

Και τώρα το εφοπλιστικό χουντικό κεφάλαιο προετοιμάζει συστηματικά την επιστροφή του στην παλιά χουντική του δόξα, διαμέσου της πολιτικής στήριξης της σημερινής κυβέρνησης, πάνω στην οποία η ασφυκτική του πίεση μεγαλώνει καθημερινά.

Γι' αυτό και ελπίζει ότι θα επιστρέψει στον παλιό χουντικό εγκληματικό του ρόλο, κάτω από ένα ιδιόμορφο βουλευτικό περικάλυμμα.

Το έγκλημα των ιδιωτικοποιήσεων

2012-02-11T13:07:00.000-08:00

Το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων
και των απολύσεων στο δημόσιο είναι υπόθεση όλου
του ελληνικού λαού

Η κυβέρνηση, οι μεγαλοκαπιταλιστές και τα αστικά μέσα ενημέρωσης μας λένε ότι πρέπει οπωσδήποτε να «μειωθεί το σπάταλο κράτος», με ιδιωτικοποιήσεις και ακόμα και με απολύσεις στο δημόσιο, γιατί μόνο έτσι θα μειωθεί το χρέος. Πρόκειται για τεράστιο ψέμα και πρωτοφανές έγκλημα!

Όσον αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις, πέρα από το γεγονός ότι παραδίδονται στρατηγικοί τομείς της οικονομίας σε ιδιώτες που βλέπουν μόνο το κέρδος και σαμποτάρεται κάθε αναπτυξιακή προοπτική για τη χώρα, από αυτές το δημόσιο ταμείο όχι μόνο δεν θα επωφεληθεί αλλά θα ζημιωθεί κιόλας! Κατ' αρχάς, ότι πουληθεί, θα πουληθεί κοψοχρονιά. Δεύτερον, τυχόν απαλλοτριώσεις και άλλα έξοδα που θα χρειαστούν, σύμφωνα με το Μεσοπρόθεσμο, επιβαρύνουν το δημόσιο. Τρίτον, οι νέοι ιδιοκτήτες όχι μόνο δεν θα αυξήσουν, αλλά θα μειώσουν το προσωπικό (βλ. Ολυμπιακή, ΟΤΕ, λιμάνι Πειραιά κι λ.). Και αν κάνουν κάποιες προσλήψεις, θα είναι με όρους Κίνας. Τέταρτον, για ότι «επενδύσουν», θα δικαιούνται επιδότησης από το κράτος (βλ. «αναπτυξιακοί» νόμοι). Πέμπτον, τα δημόσια αγαθά που τώρα προσφέρονται σε σχετικά χαμηλές τιμές (νερό, ρεύμα κτλ.), αυτοί θα τα προσφέρουν πανάκριβα, άρα ζημιά για τους καταναλωτές αλλά και για όλη την οικονομία. Και έκτον, το δημόσιο θα χάσει σε πολλές περιπτώσεις, όπως στον ΟΠΑΠ, ζεστό και άφθονο χρήμα.

Για τις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, πέρα από το γεγονός ότι είναι έγκλημα να αφήνεις χιλιάδες οικογένειες στο δρόμο, ειδικά όταν η ανεργία είναι υψηλά ποσοστά, είναι και εντελώς ηλίθιο. Αν το κράτος αύριο το πρωί απολύσει 150.000 εργαζόμενους στο δημόσιο, θα «εξοικονομήσει» το πολύ 4-5 δισ. (ίσον τίποτα σε σχέση με το χρέος) και θα χάσει: τις αποζημιώσεις και τα επιδόματα ανεργίας που θα πάρουν, τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές που θα κατέβαλαν, αλλά και την κατανάλωση τους (από την οποία θα εισέπραττε νέους φόρους κ.ο.κ.). Τέλος, από την έλλειψη προσωπικού στις δημόσιες υπηρεσίες, τους δήμους, την υγεία, τις ΔΕΚΟ, θα δημιουργηθούν «κενά», που θα σπεύσει να τα καλύψει ο ιδιωτικός τομέας, βάζοντας το χέρι του βαθιά στην τσέπη μας και, φυσικά, στο δημόσιο ταμείο.

Για όλους αυτούς τους λόγους, οι δύο αυτές αιχμές της αντιλαϊκής επίθεσης (ιδιωτικοποιήσεις-απολύσεις στο δημόσιο) πρέπει να αντιπαλευτούν ανυποχώρητα από όλο τον εργαζόμενο λαό.

Πάρις Δάγλας

ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΤΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

2012-02-11T12:04:00.000-08:00

Στην Πλατεία Συντάγματος, ο ελληνικός λαός απέδειξε και θα συνεχίσει να αποδεικνύει, ότι είναι αγωνιστικά ζωντανός και πολιτικά πολύ πιο μπροστά απ’ όλες τις «ηγεσίες» του

Παρά την ωμή βία του καθεστώτος
το κίνημα της πλατείας Συντάγματος
έκανε το πρώτο μεγάλο βήμα
αφύπνισης του ελληνικού λαού

Ο ελληνικός λαός, παρά την άνευ προηγουμένου τρομοκρατία που υφίσταται από όλες τις δυνάμεις του κεφαλαίου, τόσο του ελληνικού όσο και του ευρωπαϊκού, αρχίζει να σηκώνει κεφάλι και να θυμίζει σε όλους ότι αυτός ήταν που κάποτε ανέτρεψε τα σχέδια ολόκληρης της Ιεράς Συμμαχίας.

Από το τελευταίο καλοκαίρι εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες έχουν βγει στους δρόμους, δίνουν το πάρων μπροστά στη Βουλή με πρωτοποριακά συνθήματα ενάντια στο Μνημόνιο, τις τράπεζες, το ΔΝΤ, το κεφάλαιο, τα ΜΜΕ και το σάπιο κοινοβουλευτισμό, συζητούν ακατάπαυστα για την πολιτική κατάσταση και αναζητούν τρόπους για να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Το θαύμα της Πλατείας Συντάγματος δεν είναι έργο καμιάς «ηγεσίας» αλλά της μεγάλης ανώνυμης μάζας, που αποφάσισε να κινητοποιηθεί. Χάρη σ' αυτή την ανώνυμη μάζα γεννήθηκε, χάρη σ' αυτή γιγαντώθηκε και χάρη σ' αυτή θα μεγαλουργήσει ακόμη περισσότερο στο μέλλον.

Αντίθετα, οι λεγόμενες «αριστερές ηγεσίες» παίζουν μόνο αρνητικό ρόλο. Η ηγεσία του ΚΚΕ σνομπάρει και απαξιώνει σαν «πολιτικά ανώριμους», «μικροαστούς» και «ψηφοφόρους των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ» τους εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές, αποτρέποντας τους οπαδούς του από το καθημερινό κίνημα της πλατείας. Αθωώνει κατά 50% την κρατική καταστολή, αποσιωπώντας την απροκάλυπτη αστυνομική βία και λέγοντας ότι φταίνε εξίσου «κράτος και παρακράτος». Υπερασπίζεται τον κοινοβουλευτισμό, καλλιεργώντας φανταστικά σενάρια περί «πολιτικής εκτροπής».

Οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ, της «εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς» και των «αντιεξουσιαστών», το μόνο που προσπαθούν όλο αυτόν τον καιρό είναι να καπελώσουν την πλατεία και να επιβάλουν έναν ιδιότυπο φασισμό, ενάντια σε όποιον τολμά να αναφερθεί στο τεράστιο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης και ενάντια σε όλα τα ελληνικά αγωνιστικά σύμβολα, όπως η σημαία. Με τον τρόπο αυτό έχουν καταφέρει να διώξουν πάρα πολύ κόσμο από την πλατεία.

Τρομαγμένη από την πρωτοφανή διάρκεια του κινήματος, η χούντα εφοπλιστών-τραπεζιτών-μεγαλοεργολάβων που κυβερνά τη χώρα μέσω των ανδρείκελων του ΠΑΣΟΚ (και γενικότερα) έχει εγκαταλείψει τα δημοκρατικά προσχήματα και έχει περάσει στην εν ψυχρώ καταστολή. Το όργιο απρόκλητης αστυνομικής βίας της 28-29 Ιουνίου, που χτυπούσε κάθε μορφή συγκέντρωσης «άνω των τριών ατόμων» και επιδίωκε την οριστική εκκένωση της πλατείας, δείχνει ότι η άρχουσα τάξη της Ελλάδας δεν έχει εγκαταλείψει το εγκληματικό-δικτατορικό παρελθόν της. Όμως, το μόνο που κατάφεραν ήταν να βγάλουν βαθιά εκτεθειμένη την κυβέρνηση και την και την αστυνομία της και να πεισμώσουν ακόμα περισσότερο τους διαδηλωτές.

Για να εκκενώσουν την πλατεία εν μέσω καλοκαιριού, επιστράτευσαν από το Δήμαρχο Αθηναίων μέχρι τον υπουργό Δικαιοσύνης, επικαλούμενοι τη γνωστή καραμέλα του «τουρισμού», την ίδια στιγμή που αφήνουν τα ομορφότερα σημεία της πρωτεύουσας να μετατραπούν σε «γιουσουρούμ» από το παραεμπόριο των λαθρομεταναστών.

Όμως, ότι και να κάνουν, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Ο ελληνικός λαός είναι από τους πιο πολιτικοποιημένους και ηρωικούς του κόσμου. Παρά τις επίμονες προσπάθειες τους, δεν έχουν καταφέρει να σβήσουν τη βαριά ιστορική κληρονομιά του, που στις κρίσιμες στιγμές ξεπετάγεται ξανά και ξανά, και μετατρέπεται στον εφιάλτη κάθε δυνάστη.

Στις 15 Ιουνίου, το κίνημα της πλατείας έφερε την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μισό βήμα πριν από την κατάρρευση. Μέσα σε λίγο χρόνο της έδωσε τη χαριστική βολή. Αλλά ούτε κι εκεί θα σταματήσει. Οι μάζες αυτές που ανακάλυψαν μετά από δεκαετίες το δρόμο του αγώνα, δεν θα ξαναγυρίσουν σπίτια τους. Έχουν ακόμα πολλή δουλειά μπροστά τους: το Μνημόνιο, την ανέχεια, την ανεργία, την εκμετάλλευση, τους νέους φόρους, τις μειώσεις μισθών, τις απολύσεις.

Όπως επί τόσα χρόνια δεν διστάζαμε να εκφράσουμε τη βαθιά μας πίστη στις θαμμένες δυνάμεις του ελληνικού λαού, έτσι και τώρα δεν διστάζουμε να προβλέψουμε ότι δεν έχουμε δει παρά μόνο την αρχή. Το μέλλον επιφυλάσσει τεράστιες εκπλήξεις. Και τολμάμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός θα γράψει νέες ηρωικές σελίδες, που θα χαραχτούν για πάντα στην παγκόσμια ιστορία.

Βασίλης Παπανικολάου

Ο πρωτόγονος φόβος

2012-02-11T09:44:00.000-08:00

Σε κάθε κοινωνία χωρισμένη σε τάξεις, η εκμεταλλεύτρια κοινωνική τάξη επιβάλλει την κυριαρχία της πάνω στην υποταγμένη εκμεταλλευόμενη τάξη με τη φυσική βία. Την οποία όμως δεν είναι αναγκασμένη πάντοτε να ασκεί κάθε στιγμή, διότι της αρκεί η υπενθύμιση των συνεπειών της βίας δια του φόβου της βίας.

Όσο ο καθένας μένει μόνος του, το αφεντικό θα μας
χορεύει όλους μας

Οπότε ο φόβος είναι το βασικό ταξικό ψυχολογικό μέσο επιβολής και υποταγής. Έτσι κρατιόταν υποταγμένη η τάξη των δούλων, έτσι η τάξη των δουλοπάροικων, και έτσι κρατιέται και η εργατική τάξη μας στο σημερινό αστικό κοινωνικό σύστημα. Σε ολόκληρη την κοινωνία αυτό δεν φαίνεται αμέσως καθαρά. Όταν όμως αρχίσουμε να εξετάζουμε κάθε κύτταρο του κοινωνικού συστήματος χωριστά, π.χ. ένα εργοστάσιο ή κάθε ομαδικό χώρο εργασίας, τότε θα δούμε εκεί: Ότι το μέσο της επιβολής των συμφερόντων του εργοδότη είναι ο φόβος. Ο φανερός ή κρυφός φόβος, ο πρωτόγονος φόβος της απόλυσης, της δυσμένειας κ.λπ. κ.λπ.

Αυτό γινόταν από παλιά. Στην εποχή της δουλείας, ο δουλοκτήτης σκότωνε έναν δούλο για να φοβούνται και να δουλεύουν με ένταση οι υπόλοιποι. Στη φεουδαρχία έβαζε ο φεουδάρχης έναν δουλοπάροικο να πεθάνει μέσα σ' ένα κρεμασμένο σιδερένιο κλουβί, πάλι για να δουλεύουν με ένταση οι δουλοπάροικοι. Στη δική μας την «πολιτισμένη» αστική κοινωνία, ο σύγχρονος δουλοκτήτης ο καπιταλιστής-εργοδότης δεν σκοτώνει μεν, αλλά απολύει μερικούς (σύγχρονους δούλους του) εργάτες, για να τους βλέπουν οι υπόλοιποι εργάτες μέσα στην ανέχεια της ανεργίας και να υποτάσσονται φοβισμένοι στη θέληση του εργοδότη εκμεταλλευτή τους.

Οπότε ένα από τα βασικά καθήκοντα της συνειδητής πρωτοπορίας, στην πάλη της για την αφύπνιση της εργατικής τάξης, είναι να την πείσει να μην φοβάται. Αλλά για να μπορέσει όμως να την πείσει γι' αυτό, πρέπει πρώτα απ' όλα να μην φοβάται η ίδια. Η συνειδητή επαναστατική πρωτοπορία αποτελείτε από ένα οργανωμένο σύνολο εθελοντών μαχητών, που εκ των πραγμάτων διαδραματίζουν το ρόλο των μικρών ή μεγάλων στελεχών της εργατικής τάξης: Και σ' αυτούς εναπόκειται να μεταδώσουν στους εργάτες που επηρεάζουν τη νοοτροπία και τη λογική της καταπολέμησης του φόβου.

Ο φόβος είναι βασικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης, και δεν γεννιούνται άφοβοι άνθρωποι, αλλά διαμορφώνονται οι άνθρωποι πάνω στο αν ελέγχουν ή δεν ελέγχουν το φόβο τους.

Η καταπολέμηση του φόβου είναι κυρίως ζήτημα συνειδητού τρόπου σκέψης. Και έχει αποδειχθεί ότι η μεγαλύτερη σχολή συνειδητής καταπολέμησης του φόβου, είναι η πραγματική ταξική πάλη σε όλες τις μορφές της, αρχίζοντας από τους επιθετικούς ή αμυντικούς οικονομικούς αγώνες της εργατικής τάξης και τελειώνοντας στους πολιτικούς και ιδεολογικούς αγώνες.

Αυτό όμως που διαμορφώνει από την αρχή τον πρωτοπόρο μαχητή έναντι του φόβου, είναι ότι καταλαβαίνει καλά ότι πέρα από τα λόγια ο αποτελεσματικότερος τρόπος επηρεασμού και διδασκαλίας των εργατών είναι η προσωπική του παραδειγματική στάση: Όπως αργότερα καταλαβαίνει επίσης πολύ καλά, ότι οι ιδιότητες που ιδιαίτερα εκτιμούν οι εργάτες στους υποψήφιους ηγέτες τους, είναι η τιμιότητα, η σοβαρότητα, η ψυχραιμία και η τόλμη.

Έτσι καταλήγουμε: Ότι ο συνειδητός τρόπος σκέψης, η συμμετοχή στην ταξική πάλη, η κατανόηση της νοοτροπίας των εργατών, το πνεύμα της πολιτικής ευθύνης, και όλα αυτά μαζί που γίνονται τελικά συνήθεια, είναι αυτά που διαμορφώνουν τον τύπο του πρωτοπόρου μαχητή απέναντι στο φόβο.

Επίσης εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι ένα από τα μεγαλύτερα εργατικά συνθήματα του κόσμου, που βγήκε από τη μεγάλη απεργία των Άγγλων ανθρακωρύχων του 1926, είναι το: «Πολεμάμε το φόβο της ανεργίας και της πείνας».

Είναι εντελώς αναγκαίο όμως να το τονίσουμε, ότι δεν ταυτίζεται ποτέ η αφοβία με οποιαδήποτε μορφή προχειρότητας βιαστικότητας και απροσεξίας.

Στη σημερινή φάση που περνάει η εργατική τάξη, ο πρωτοπόρος μαχητής εργάτης αποφεύγει να εκτίθεται στην εξοντωτική διάθεση του κάθε εργοδότη πριν οργανώσει μια αξιόλογη εργατική βάση. Η υποτίμηση των προφυλακτικών μέτρων στην πορεία για τη συγκρότηση εργατικών βάσεων μέσα στους χώρους εργασίας, στο όνομα οποιασδήποτε αφοβίας, είναι ένα λάθος. Η αφοβία μας υπηρετεί συγκεκριμένους σκοπούς που έχουν σχέση με την προετοιμαζόμενη ενότητα των εργατών, και ουδέποτε με το συναισθηματισμό της στιγμής.

Και τώρα είναι πια η ώρα να μιλήσουμε για τον αδαμάντινο νόμο της σχέσης δύναμης και φόβου. Ποιοι φοβούνται; Οι αδύναμοι. Ποιοι δεν φοβούνται; Οι δυνατοί. Φοβάται ο ατομικοποιημένος εργάτης γιατί αισθάνεται αδύναμος. Όπως δεν φοβούνται οι ενωμένοι εργάτες γιατί αισθάνονται δυνατοί. Οπότε το σύνθημα μας ολοκληρώνεται: Καλλιεργούμε την αντίσταση στο φόβο και ταυτόχρονα σφυρηλατούμε την ενότητα των εργατών. Αρχίζοντας πάντα από την οργάνωση μιας ομάδας εκ των πλέον συνειδητών εργατών.

Όσο για τον καπιταλιστή-εργοδότη αυτός πάντα θέλει του εργάτες τους ατομικοποιημένους, για να αισθάνονται αδύναμοι, να φοβούνται και να υποτάσσονται.

Κρίση και ψυχική υγεία του πληθυσμού

2012-02-09T22:45:00.000-08:00

Δεν ωφελεί να προσπαθείς να το
περάσεις μόνος σου.
Η διέξοδος είναι
στην συλλογικότητα,
την αλληλεγγύη και την αντίσταση

Η οικονομική κρίση και η επίθεση του κεφαλαίου στα δικαιώματα της εργατικής τάξης έχει δημιουργήσει στρατιές ανέργων, φτωχών, κατεστραμμένων μικροαστών, ανθρώπων που δεν μπορούν να επιβιώσουν στην καθημερινότητα. Η κατάσταση αυτή, όπως είναι φυσικό, έχει αρνητικές συνέπειες στον ψυχισμό των ανθρώπων. Από ιατρικές έρευνες που δημοσιεύονται τελευταία, διαπιστώνεται ότι σε εταιρείες που έγιναν περικοπές μισθών ή απολύσεις, διπλασιάστηκαν τα συμπτώματα κατάθλιψης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, καταγράφηκαν πιο έντονα συμπτώματα σε αυτούς που ζούσαν υπό την απειλή της απόλυσης παρά σε όσους πραγματικά απολύθηκαν.

Στη νέα αυτή οικονομική τάξη πραγμάτων, όλο και περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να διαχειριστούν τις αλλαγές που επιφέρουν τα οικονομικά μέτρα και χάνουν την εμπιστοσύνη τους, την αίσθηση σταθερότητας και ασφάλειας. Υπολογίζεται πως τον τελευταίο χρόνο έχει υπάρξει, λόγω της οικονομικής κρίσης, μια αύξηση των κρουσμάτων των αγχωδών διαταραχών (γενικευμένη αγχώδης διαταραχή, κρίσεις πανικού, φοβίες) της τάξεως του 15%.

Είναι συχνό φαινόμενο ο άνθρωπος να νιώθει πως δεν μπορεί να αντιδράσει σε καταστάσεις που είναι εκτός του ελέγχου του. Η μάχη για επιβίωση σταδιακά εξασθενεί, οδηγώντας τον σε παθητικότητα, δυσθυμία, αίσθηση ματαιότητας και ανικανότητας, πράγμα που οδηγεί σε υψηλά ποσοστά κατάθλιψης και απόσυρσης.

Δεν πρέπει όμως να παραλείψουμε να αναφέρουμε ότι όλο αυτό το σκηνικό φόβου και ανασφάλειας μεγαλοποιείται εντέχνως και σκοπίμως από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ακριβώς για τη δημιουργία κλίματος φόβου και ανασφάλειας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, επίσης, ότι αυτά τα συμπτώματα οφείλονται και σε όλη την ατομικοποίηση που είχε κυριαρχήσει το προηγούμενο διάστημα. Γιατί είναι δεδομένο ότι παίζει πολύ μεγάλο ρόλο η κοινωνική στάση που είχαμε σαν πολίτες και πριν από την κρίση.

Η συμμετοχή στα κινήματα και τους αγώνες για ένα καλύτερο αύριο βοηθάει συνειδητά τα άτομα να έχουν εμπιστοσύνη και στον εαυτό τους και στο μέλλον. Να μη νιώθουν μόνοι και αβοήθητοι σε αυτή την κατάσταση. Ο αγώνας για τα ιδανικά και τα οράματα μας για μια καλύτερη κοινωνία βάζει τον καθένα από εμάς σε μια διαδικασία κοινωνικότητας και εγρήγορσης. Γιατί είναι καθαρό ότι μέσα από μια τέτοια διαδικασία θα μπορέσουμε να έχουμε νικηφόρους αγώνες και ότι μέσα από παθητικότητα και φόβο ποτέ δεν κατακτήθηκε τίποτε.

Ματίνα Χελιδώνη

Τα εμβάσματα των μεταναστών

2012-02-08T12:48:00.000-08:00

Στα 1,45 δισεκατομμύρια ευρώ έφτασαν τα εμβάσματα στο εξωτερικό από τους αλλοδαπούς εργαζόμενους το 2010, σημειώνοντας μάλιστα αύξηση. Τα στοιχεία αυτά καταρρίπτουν τους μύθους για «συνεισφορά των αλλοδαπών στην οικονομία της χώρας», ή για αποχώρηση τους λόγω κρίσης και ανεργίας. Ενώ τον ελληνικό λαό τον τσακίζει η ανεργία (η επίσημη διπλασιάστηκε από 450.000 σε 900.000 άτομα τα δύο τελευταία χρόνια), οι περισσότεροι μετανάστες έχουν δουλειά, γιατί δουλεύουν με όρους χειρότερους και απ' αυτούς που επέβαλαν στους Έλληνες εργαζόμενους τα εγκληματικά μέτρα των δύο τελευταίων χρόνων, ενώ δουλεύουν χωρίς χαρτιά ακόμα και σε εξειδικευμένες θέσεις. Την κατάσταση αυτή δημιούργησε η εγκληματική απληστία του ελληνικού καπιταλισμού για τον ολοκληρωτικό αφανισμό της ελληνικής εργατικής τάξης.

Το μόνο μέσο σωτηρίας που έχει ο ελληνικός λαός είναι η πάλη για τα παρακάτω μέτρα:

άμεση αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης,

απαγόρευση προσλήψεων με όρους κατώτερους από τους θεσμοθετημένους και χωρίς τα νόμιμα χαρτιά,

αυστηρή τιμωρία όσων εργοδοτών παραβιάζουν αυτά τα μέτρα,

δημόσια έργα με προτεραιότητα στην πρόσληψη Ελλήνων ανέργων.

Επίσης, μεγάλη πληγή για τα ταμεία μας, είναι οι χιλιάδες Βούλγαροι και Ρουμάνοι, καθώς, επειδή ανήκουν στην Ε.Ε., με ένσημα ενάμιση χρόνου, συντάξιμη ηλικία και με πλαστό χαρτί μόνιμης κατοικίας στην Ελλάδα, λαμβάνουν την κατώτερη σύνταξη από την Ελλάδα και όχι από τη Βουλγαρία και Ρουμανία. Μαζί με το ΕΚΑΣ, η σύνταξη φτάνει τα 700 ευρώ, ενώ στις χώρες τους η σύνταξη δεν ξεπερνάει τα 100 ευρώ. Η κυβέρνηση άλλαξε λοιπόν το νόμο και πρόσθεσε την προϋπόθεση της 5ετούς παραμονής στη χώρα.

Ποιος πιστεύει ότι θα αλλάξει κάτι, όταν ένα διαβατήριο αγοράζεται με 500 ευρώ και μια σφραγίδα εισόδου ή εξόδου κοστίζει 300 ευρώ; Άλλωστε, αυτό είναι μέσα στα πλαίσια των σχεδίων τους, δηλαδή, της διάλυσης των ασφαλιστικών ταμείων σαν δώρο στους εργοδότες.

Χρήστος Χατζής

Κι οι ανάπηροι στο στόχαστρο

2012-02-08T09:04:00.000-08:00

Οι άνθρωποι με αναπηρίες και σοβαρές παθήσεις
είναι από τα μεγάλα θύματα του Μνημονίου

Η «νέα Ελλάδα» που ανατέλλει, δηλαδή, η χώρα της φτώχειας, της ανημπόριας, των μυριόστομων οδυρμών, κτυπά και τους ανάπηρους ανθρώπους. Ασθενείς με αιματολογικά προβλήματα, νεφροπαθείς, τυφλοί, με προβλήματα ακοής, βρίσκονται στο στόχαστρο του «νοικοκυρέματος».

Δεν μπορεί κανείς να μην πει ότι υπήρχαν χιλιάδες «μαϊμού» ανάπηροι που έμπαιναν υγιείς στα βουλευτικά γραφεία και ανακηρύσσονταν ανάπηροι. Ο καπιταλιστικός άνθρωπος είναι διαμορφωμένος στη μίζα, την απατεωνιά, την αρπαχτή, τη λαμογιά. Ωστόσο, εμείς που κυκλοφορούμε στα νοσοκομεία, στα γραφεία πρόνοιας δηλαδή, στα μέρη που αγωνίζονται να ζήσουν χιλιάδες συνάνθρωποι μας, γνωρίζουμε τον πόνο τους. Ξέρουμε καλά τι σημαίνει ανημπόρια, αγώνας για το αυριανό πρωινό, δηλαδή, αγώνας για επιβίωση. Κι αν οι «μαϊμού» ανάπηροι ήταν μια αλήθεια, η μεγαλύτερη αλήθεια είναι οι πραγματικοί, αξιοπρεπείς ανάπηροι. Και αυτοί πλήττονται, με τις μειώσεις συντάξεων και επιδομάτων, την κάθετη πτώση της ποιότητας των υπηρεσιών υγείας, τα ύποπτα φάρμακα που έρχονται από την Κίνα, την Ινδία και άλλες «εξωτικές» χώρες. Φάρμακα που οδηγούν μαθηματικά σε χιλιάδες περιπτώσεις με παρενέργειες, ίσως και σε θανάτους... Σε λίγο δεν θα αποτελεί είδηση να εμφανιστεί κανένα στοίχημα στην παγκόσμια αγορά όπου θα στοιχηματίζουν για τον αριθμό των νεκρών μας.

Αφημένοι στα χέρια ενός κράτους που καταρρέει, ή τα χέρια ιδιωτικών κλινικών όπου δεν ξέρεις τι σου δίνουν, π.χ. τι φίλτρα βάζουν για την αιμοκάθαρση, οι άρρωστοι μας περιμένουν γεμάτοι αγωνία την επόμενη ημέρα. Στοιβαγμένοι στα φαρμακεία των νοσοκομείων και των ταμείων, οι συγγενείς αγωνιζόμαστε γιο το αβέβαιο μέλλον. Μέλλον όχι ετών, αλλά μηνός. Καλή διατροφή, σωστά φάρμακα, βοήθεια στην καθημερινότητα μας, προστασία από πάσης φύσεως αλλοδαπές που αναγκαστικά χρησιμοποιούμε, αγωνία μπας ρίχνουν ξύλο στα ανήμπορα άτομα της οικογενείας μας.. Και όλα αυτά μόνοι, χωρίς τη βοήθεια κανενός κράτους, καμιάς υπηρεσίας κοινωνικών λειτουργών.

Επειδή όλα αυτά τα προβλήματα θα απογειωθούν, απαιτείται μια βοήθεια από την κοινωνία. Να στηρίζουμε σε κάθε γειτονιά τους ανάπηρους μας, τους γέροντες μας, τα παιδιά μας. Να φτιάξουμε ένα τείχος ανθρωπιάς ενάντια στην καπιταλιστική λογική του ατομικισμού. Να βοηθήσουμε τους ηρωικούς ιατρούς μας, που μόνοι τους αγωνίζονται, τις νοσοκόμες μας και όλο το προσωπικό που μας συνδράμει τόσα χρόνια. Καθένας μας, δηλαδή, να νιώθει την ανάσα του συνανθρώπου του. Και να υψωθούμε σε ένα ανώτερο επίπεδο, ικανό να θέσει τον άνθρωπο στη σφαίρα ενός νέου κοινωνικού συστήματος στη θέση του καπιταλισμού.

Αριστείδης Λάμπρου

Το «Δεν Πληρώνω» να ακουστεί παντού και να γενικευτεί

2012-02-06T10:10:00.000-08:00

Ο αγώνας ενάντια στα χαράτσια είναι αγώνας επιβίωσης του ελληνικού λαού κι ανοίγει τον δρόμο της γενικευμένης λαϊκής ανυπακοής

Η αντίσταση στο χαράτσι της ΔΕΗ έχει δείξει το δρόμο
για το πώς ο λαός μπορεί να οργανωθεί και να αντισταθεί
στην εξόντωσή του

Το βασικότερο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο της περιόδου που διανύουμε είναι αναμφίβολα αυτό που αφορά την είσπραξη των διαφόρων χαρατσιών και κυρίως του χαρατσιού της ΔΕΗ. Πάμπολλες επιτροπές κατοίκων έχουν ξεπηδήσει αυθόρμητα, δεκάδες δήμαρχοι έχουν υποχρεωθεί να συμπαρασταθούν στο κίνημα των πολιτών, πολλές καταλήψεις υπηρεσιών της ΔΕΗ έχουν γίνει, ενώ και το συνδικαλιστικό όργανο των υπαλλήλων της ΔΕΗ (ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ) έχει προχωρήσει σε κινητοποιήσεις κατά του χαρατσιού.

Δεν είναι τυχαίο ότι τους πρώτους που χτύπησε με τα ΜΑΤ η κυβέρνηση Παπαδήμου ήταν οι διαμαρτυρόμενοι στο κέντρο έκδοσης εντολών διακοπής ρεύματος της ΔΕΗ στο Χολαργό και οι αγωνιστές των επιτροπών «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» στην Καλλιθέα, που τους συνέλαβε και τους έστειλε στο αυτόφωρο.

Στην πράξη, με το μέρος της κυβέρνησης τάχθηκε και το ΚΚΕ, που μέσω του Ριζοσπάστη επιτέθηκε με πρωτόγνωρο μίσος κατά των επιτροπών «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» της Καλλιθέας, δημοσιεύοντας εναντίον τους ένα συκοφαντικό κατηγορητήριο, αντάξιο των δικών της Μόσχας και του εισαγγελέα τους, Βισίνσκι, ότι δήθεν επιτέθηκαν απρόκλητα και τραμπουκικά στους υπαλλήλους της ΔΕΗ! Βλέπουμε λοιπόν ότι, στις κρίσιμες στιγμές, το καπιταλιστικό σύστημα επιστρατεύει όλες τις εφεδρείες του, ακόμα και τις «αριστερές».

Παρόλα αυτά, η αντίσταση των Ελλήνων που αρνούνται να πληρώσουν το χαράτσι, είτε επειδή δεν έχουν είτε επειδή καταλαβαίνουν ότι αποτελεί εν ψυχρώ ληστεία, δεν κάμπτεται. Γι' αυτό και η κυβέρνηση υποχρεώνεται σε κάποιες πρώτες υποχωρήσεις, που όμως αποτελούν φτηνούς ελιγμούς. Η εξαίρεση ενός απειροελάχιστου ποσοστού αναξιοπαθούντων από το χαράτσι, η παράταση του χρόνου διακοπής του ρεύματος στις 80 μέρες και η σύσταση τριμελών επιτροπών ελεημοσύνης, με απροσδιόριστα κριτήρια, κινούνται στα όρια της κοροϊδίας και της γελοιότητας.

Το χαράτσι της ΔΕΗ είναι άδικο, απάνθρωπο και αβάσταχτο για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων και γι'αυτό πρέπει να καταργηθεί τελείως.

Άδικο γιατί αποτελεί φόρο άσχετο με το εισόδημα, απάνθρωπο γιατί απαιτείται υπό την απειλή διακοπής του ρεύματος και αβάσταχτο γιατί, μετά τη γενικότερη μείωση μισθών και τη λοιπή φοροεπιδρομή, κανείς δεν μπορεί να πληρώσει. Πέραν αυτών, είναι και τελείως παράνομο κι αντισυνταγματικό, όπως έχουν καταγγείλει οι περισσότεροι συνταγματολόγοι και δικηγορικοί σύλλογοι. Ακόμη κι ο αρμόδιος επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δήλωσε ότι απαγορεύεται να εισπράττεται οποιαδήποτε εισφορά με την απειλή διακοπής του ρεύματος.

Η άρνηση πληρωμής των χαρατσιών δεν αποτελεί κανένα κίνημα «τζαμπατζήδων». Αποτελεί την πιο έμπρακτη ανυπακοή στη λεηλασία των εισοδημάτων ενός ολοκλήρου λαού, που γίνεται για τη συγκέντρωση πολλών δισεκατομμυρίων, τα οποία καταλήγουν στις τσέπες των τραπεζιτών και λοιπών Κροίσων και τοκογλύφων. Η λεηλασία αυτή γίνεται μέσω διαφόρων εισπρακτικών μηχανισμών: τραπεζική τοκογλυφία, έμμεσοι φόροι (ΦΠΑ κ.λπ.). ακρίβεια (σε πετρέλαιο, ρεύμα. Εισιτήρια κ.λπ.)και διάφοροι έκτακτοι-κεφαλικοί φόροι (χαράτσια).

Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει λοιπόν να υποκύψει στις πιέσεις, τις απειλές, τους εκβιασμούς και την προπαγάνδα. Πρέπει να επιδείξει αρραγή ενότητα και να προχωρήσει σε μαζική άρνηση πληρωμής των χαρατσιών, έτσι ώστε να αναγκάσει την κυβέρνηση να τα πάρα πίσω. Αν θέλουν λεφτά, ας πάνε να τα πάρουν από τα 600 δισεκατομμύρια ευρώ που έχουν οι Έλληνες Κροίσοι στην Ελβετία. Εμείς, οι βιοπαλαιστές. δεν πρέπει να τους δώσουμε δεκάρα τσακιστή. Και να οργανώσουμε την αντίσταση μας με τη δημιουργία επίτροπων ανά πολυκατοικία, γειτονιά και δήμο, που θα εμποδίζουν τις διακοπές ρεύματος, θα το επανασυνδέουν και θα προχωρούν σε συνεχείς διαμαρτυρίες στα γραφεία της ΔΕΗ. Τα χαράτσια αποσκοπούν στο να μας φτωχύνουν και να μας εξοντώσουν. Εμπρός να τα διαγράψουμε!

Βασίλης Παπανικολάου

Εξοντώνουν τους τελευταίους Έλληνες ναυτικούς

2012-02-06T09:11:00.000-08:00

Οι Έλληνες εφοπλιστές διακρίνονταν πάντοτε για τον αδίστακτο και αρπακτικό χαρακτήρα τους, την απίστευτη σκληρότητα τους, την πλήρη αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή και τη μεγάλη τους αγάπη για τα κάθε είδους δικτατορικά καθεστώτα. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτοί ήταν οι βασικοί οικονομικοί στυλοβάτες και καθοδηγητές της απριλιανής χούντας των συνταγματαρχών 1967-1974.

Οι εναπομείναντες Έλληνες ναυτεργάτες πρέπει
αγωνιστούν για να συνεχίσουν να υπάρχουν

Σήμερα, αυτό επιβεβαιώνεται με τον πιο πανηγυρικό τρόπο από την απόφασή τους να πετάξουν στο δρόμο τις τελευταίες χιλιάδες Ελλήνων ναυτικών, μέσω της πλήρους άρσης του καμποτάζ, καταδικάζοντας τους κυριολεκτικά σε θάνατο την εποχή αυτή της τρομακτικής φτώχειας και ανεργίας.

Η άρση του καμποτάζ, πέρα από τις καταστροφικές της συνέπειες, δεν έχει να προσφέρει απολύτως τίποτα στην ελληνική οικονομία. Είναι αστείο να λέγεται ότι η Ελλάδα θα σταθεί στα πόδια της χάρη σε μερικές χιλιάδες τουρίστες κρουαζιερόπλοιων που δήθεν θα συρρεύσουν αθρόα για τις... «αγορές» τους. Για να αγοράσουν τι; Κινέζικα τσολιαδάκια και σουβενίρ;

Μοναδικός σκοπός των εφοπλιστών είναι να ξεφορτωθούν τους τελευταίους εναπομείναντες Έλληνες ναυτεργάτες, επειδή είναι «ανήσυχοι» και «ακριβοί», για να τους αντικαταστήσουν με ένα μωσαϊκό τριτοκοσμικών δούλων, όπως έχουν ήδη κάνει με τους 80.000 Έλληνες που κάποτε δούλευαν στην ποντοπόρο ναυτιλία.

Το μέγεθος της χυδαιότητας τους αποκαλύπτεται από το γεγονός ότι μπροστάρη στο νέο τους αυτό πλιάτσικο έχουν βάλει τον καθ' όλα φαιδρό και μωροφιλόδοξο δικτατορίσκο Άδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος, με τον ασυγκράτητο αριβισμό του, δεν θα διστάσει να πάρει τα σκληρότερα μέτρα. Σε αγαστή συνεργασία, βέβαια, με το «δημοκράτη» Χρυσοχοίδη, που (ως αντάλλαγμα) διεκδικεί την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, και με τη ΝΔ που, παρά τις αντιμνημονιακές κορώνες της, υποτάσσεται στα ίδια αφεντικά.

Έφτασε λοιπόν η στιγμή για τους Έλληνες ναυτεργάτες να δώσουν τη μεγάλη μάχη για την επιβίωση τους. Τη μάχη αυτή πρέπει να τη δώσουν με ενότητα και δυναμισμό, μεγαλύτερο από κάθε άλλη φορά, χωρίς να έχουν καμία εμπιστοσύνη στις συνδικαλιστικές «ηγεσίες» τους, που κάτω απ' το τραπέζι τα έβρισκαν πάντοτε με τους εφοπλιστές. Αυτή τη φορά, καμία επιστράτευση δεν πρέπει να τους φοβίσει. Ας πάρουν το παράδειγμα των φορτηγατζήδων, των οδοκαθαριστών και τόσων άλλων, που μετέτρεψαν τα φύλλα της επιστράτευσης σε κουρελόχαρτα. Νυν υπέρ πάντων ο αγών!

Βασίλης Παπανικολάου

ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ: Η ΜΟΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

2012-02-05T15:25:00.000-08:00

Ενάντια στην πλήρη σήψη του αστικού συστήματος, η εργατική τάξη πρέπει να πάρει στα χέρια της όλους τους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας

Όλοι αναρωτιούνται αν πρέπει η Ελλάδα να παραμείνει στο ευρώ ή όχι. Σε γενικές γραμμές, ισχύουν τα εξής: Σε περίπτωση που παραμείνουμε στο ευρώ, ακολουθώντας την ίδια πολιτική, τότε θα δανειζόμαστε διαρκώς, χωρίς καμία δυνατότητα αποπληρωμής, εφόσον δεν υπάρχουν έσοδα. Η ύφεση θα μεγαλώνει, γιατί, από τη μία, η μείωση μισθών και η ανεργία μειώνουν την κατανάλωση και τη φοροεισπρακτική δυνατότητα του κράτους και, από την άλλη, κανένας επενδυτής δεν τολμά να πλησιάσει σε μια χώρα που παραπαίει και ετοιμάζεται για πτώχευση. Επίσης, θα έχουμε μόνιμη υπανάπτυξη της βιομηχανίας. Η άνοδος των εξαγωγών σκοντάφτει στο κόψιμο των πιστώσεων και τη μειωμένη εισαγωγή πρώτων υλών, εξαιτίας της αφερεγγυότητας του κρατικού μηχανισμού και των πιστωτικών ιδρυμάτων.

Στην περίπτωση επιστροφής στη δραχμή, τα πράγματα, πάντα ακολουθώντας την ίδια πολιτική, θα είναι εξίσου τραγικά. Θα πτωχεύσουν οι τράπεζες, οι βιομηχανίες χωρίς πρώτες ύλες θα κλείσουν, η ανεργία θα αυξηθεί κατακόρυφα, η αδυναμία αποπληρωμής δανείων θα επεκταθεί σε όλο τον πληθυσμό. Θα αυξηθούν οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων και ο τουρισμός, αλλά χωρίς βιομηχανία η ύφεση θα συνεχίσει να μεγαλώνει.

Και οι δύο αυτές προοπτικές βασίζονται στη συνέχιση της ίδιας αστικής πολιτικής, η οποία προσπαθεί να αναστηλώσει το καπιταλιστικό σύστημα. Ένα σύστημα σάπιο, αδιέξοδο, καταπιεστικό, διεφθαρμένο, που στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Μεγάλη μερίδα διανοουμένων και ειδικών στα οικονομικά, από όλα τα πολιτικά ρεύματα, αναγνώρισαν πως η κρίση που διέρχεται η κοινωνία μας είναι μια συστημική κρίση. Δηλαδή, ότι το καπιταλιστικό σύστημα σάπισε και δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει. Η μοναδική εξυγίανση που χρειάζεται είναι το γκρέμισμα του και η αντικατάσταση του.

Λύσεις για να σωθούν οι λαοί από τη φτωχοποίηση που μας σπρώχνουν υπάρχουν. Αυτό που χρειάζεται ο ελληνικός λαός, και κατ' επέκταση και οι ευρωπαϊκοί λαοί, είναι:

- Απαλλοτρίωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και η ίδρυση μιας Κεντρικής Κρατικής Τράπεζας, υπό τον πλήρη έλεγχο των εργαζόμενων. Αυτό είναι αναγκαίο για να ελέγχεται πραγματικά το χρήμα, να μη φεύγει στο εξωτερικό ή στις τσέπες επιτηδείων και να κατευθύνεται σε δημόσιες επενδύσεις, σε βαριά βιομηχανία και βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας, ώστε να απορροφηθεί όλη η ανεργία.

- Άρνηση οποιουδήποτε χρέους, προς όλους τους τοκογλύφους των ξένων και ντόπιων τραπεζών.

- Δημιουργία εργοστασιακών επιτροπών με σκοπό τον εργατικό έλεγχο των στρατηγικών τομέων της οικονομίας (διυλιστήρια, χαλυβουργία, βιομηχανία όπλων, κ.λπ.), των μεταφορών (αεροπορικές εταιρείες, τρένα, πλοία κ.λπ.) και όλων των επιχειρήσεων πρώτων υλών.

- Πλήρης δημοσιοποίηση όλων των οικονομικών στοιχείων των μεγάλων επιχειρήσεων, για να αποκαλυφθεί η τεράστια σπατάλη του εθνικού εισοδήματος από τους καπιταλιστές.

- Πιστώσεις σε όλους τους μικρούς επιχειρηματίες και αγρότες, με πραγματικά χαμηλό επιτόκιο, για να κινηθεί η βιοτεχνία και η αγροτική παραγωγή, χωρίς να πνίγονται στα χρέη.

- Επίσης, αναγκαίος είναι ο πλήρης έλεγχος των τιμών, με διατίμηση όλων των βασικών ειδών διατροφής.

- Τιμαριθμική αναπροσαρμογή των μισθών, για να μη μειώνεται η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων όταν αυξάνουν οι τιμές των τροφίμων.

- Κινητή κλίμακα ωρών εργασίας. Δηλαδή, μοίρασμα της εργασίας στα δημόσια έργα εξίσου σε όλους τους ανέργους, για να μην υπάρχει ούτε ένας άνεργος.

Έτσι μόνον μπορεί να λυθεί το πρόβλημα μας, το πρόβλημα της φτώχειας όλων των λαών. Μόνο όταν πάρει στα χέρια της η εργατική τάξη τον πλήρη έλεγχο της οικονομίας και καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και την άνιση κατανομή του πλούτου.

Χρήστος Χατζής

Να πώς ξεπουλάνε τη δημόσια περιουσία

2012-02-04T13:37:00.000-08:00

Με μια υπόθεση πολλαπλών σκανδάλων για τη μνημονιακή κυβέρνηση No 2 έκανε ποδαρικό το 2012. Αφορά την πώληση τεσσάρων αεροσκαφών τύπου Airbus Α340-300 που χρησιμοποιούσε η παλιά Ολυμπιακή έως το Σεπτέμβριο του 2009 και τα οποία παρέμειναν στο δημόσιο μετά την ιδιωτικοποίηση της Ο.Α. Η πώληση των αεροσκαφών μάς δίνει μια πρώτη γεύση του τι θα επακολουθήσει και πώς θα ξεπουληθεί, έναντι των δανείων του Μνημονίου, η περιουσία του ελληνικού λαού!

"φτερά" ετοιμάζεται να κάνει η δημόσια περιουσία
σαν τα Airbus!

1ο σκάνδαλο: Ενώ τα αεροσκάφη ήταν σχετικά νεότευκτα (παράδοσης 1999), με τουλάχιστον 15 χρόνια πτητικής ζωής ακόμα, πουλήθηκαν και τα τέσσερα μαζί 31 εκατ. ευρώ, όταν το κόστος των μεταχειρισμένων αεροσκαφών αυτού του τύπου κυμαίνεται στην αγορά μεταξύ 27 και 60 εκατ. ευρώ το ένα!

2ο σκάνδαλο: Πλειοδότης ανακηρύχθηκε τον Αύγουστο του 2011 η Apollo Aviation Group, μια μυστηριώδης «αμερικανική» εταιρεία, με έδρα τα νησιά Κέιμαν, η οποία και προσέφερε το μεγαλύτερο τίμημα μεταξύ των εταιρειών που συμμετείχαν στο διαγωνισμό. Όμως, σύμφωνα με ανακοίνωση στη «Διαύγεια» της κυβέρνησης, η αποτίμηση της αξίας των Airbus έγινε στις 23/12/2011 (μέσα σε μια μέρα 4 αεροσκάφη!) από την άγνωστη εταιρεία στο χώρο της αεροπλοΐας SL Engineering & Services! Δηλαδή, είχαν ανακηρύξει πλειοδότη τέσσερις μήνες πριν την αποτίμηση, την οποία έκανε μια εταιρεία ακόμα πιο μυστηριώδης από την Apollo!

3ο σκάνδαλο: Η offshore εταιρεία Cyprus Properties & Holdings Ltd, με έδρα τα νησιά Κέιμαν, ιδρύεται στις 24/12/2010 και την ίδια μέρα καταθέτει αίτηση στην Proton Bank για δάνειο 35 εκατ. ευρώ, το οποίο εγκρίνεται στις 29/12/2010 και εκταμιεύεται αυθημερόν! Η εταιρεία είναι θυγατρική του επενδυτικού ομίλου Sciens. Η Sciens, όμως, είναι και μέτοχος της εταιρείας Apollo Aviation Group! Δηλαδή, 31 εκατ. ευρώ πουλήθηκαν τα Airbus και 35 εκατ. ευρώ ήταν η δανειοδότηση-σκάνδαλο της Sciens, που αναφέρεται στο πόρισμα των ελεγκτών της Τραπέζης της Ελλάδος! Τυχαίο; Μάλλον όχι, αφού η ΤτΕ αναφέρει ότι η Sciens ΔΕΝ είχε άλλο ρευστό, πέραν των 35 εκατ. ευρώ!

Και το κερασάκι: Μετά τις αντιδράσεις από όλο τον Τύπο, ο υπουργός Οικονομικών Ε. Βενιζέλος αποφάσισε να περάσει την πώληση με νόμο από τη Βουλή, ως τροπολογία πώλησης κρατικής περιουσίας σε νομοσχέδιο του υπουργείου Γεωργίας!

Γιάννης Τριαντάφυλλου

Το συγκρότημα Λαμπράκη στην κυβέρνηση

2012-02-04T11:50:00.000-08:00

Για να μην ξεχνάμε τι σημαίνει "συγκρότημα Λαμπράκη",
ορίστε το πρωτοσέλιδο των "Νεων"
τρεις μέρες μετά την κήρυξη της Χούντας των συνταγματαρχών

Η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι μια κυβέρνηση που υπηρετεί απροκάλυπτα την ελληνική μεγαλοαστική τάξη, με αρχηγό έναν υπάλληλο των τραπεζιτών και υπουργούς μερικά από τα πιο λυσσασμένα σκυλιά των καπιταλιστών (Γιαννίτσης, Γεωργιάδης, Βενιζέλος, Λοβέρδος κ.λπ). Σε αυτή τη συμμορία, όμως, κεντρικό ρόλο έχει ένα από τα βασικότερα πολιτικά επιτελεία της αστικής τάξης, το συγκρότημα Λαμπράκη (ΔΟΛ). Ο Π. Καψής, κορυφαίο στέλεχος του συγκροτήματος, έγινε κυβερνητικός εκπρόσωπος και συντονιστής της νέας κυβέρνησης!

Το συγκρότημα Λαμπράκη είναι γνωστό για το «ένδοξο» παρελθόν του. Είναι αυτό που εδώ και χρόνια ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις, ελέγχει πολιτικούς και μοιράζει «δαχτυλίδια» για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του. Είναι αυτό που έχει στηρίξει τα πιο λαομίσητα καθεστώτα, όπως τη ναζιστική κατοχή και τη Χούντα των Συνταγματαρχών, παρά το «αντιστασιακό» προσωπείο που έντεχνα εκ των υστέρων καλλιέργησε για τον εαυτό του. Είναι αυτό που έχει προωθήσει και προωθεί τα πιο βάρβαρα μέτρα και πολιτικές εξόντωσης του ελληνικού λαού (αθρόα εισαγωγή ξένων εργατών, μνημόνια, κατάργηση εργατικών δικαιωμάτων). Με τα MMΕ που διαθέτει (Βήμα, Νέα, Mega) επιδιώκει την πλύση εγκεφάλου και τη χειραγώγηση-υποταγή του ελληνικού λαού. Η ψευδολογία, η δημοσιογραφική αλητεία, η συκοφαντία, η παραπληροφόρηση, η πολιτική εξαπάτηση είναι τα συνηθέστερα μέσα του για να επιτύχει τους σκοπούς του και να συντρίψει τους αντιπάλους του.

Παρά το θάνατο του τελευταίου ιδιοκτήτη του συγκροτήματος, Χρ. Λαμπράκη, ο διάδοχος του, Στ. Ψυχάρης, συνεχίζει το θεάρεστο έργο του. Το συγκρότημα προβάλλει και στηρίζει τα αγαπημένα του παιδιά, Βενιζέλο-Διαμαντοπούλου, προσπαθεί διαμέσου αυτών (και μετά τη σύγκρουση τους με τον Γιωργάκη) να ελέγξει απόλυτα το κόμμα του ΠΑΣΟΚ, και ταυτόχρονα έχει αποκτήσει άριστες σχέσεις με το ακροδεξιό μόρφωμα του ΛΑΟΣ, που το διαφημίζει συνεχώς. Για πρώτη φορά, όμως, τοποθετεί σε καίριο πόστο της κυβέρνησης έναν υπάλληλο του, που δεν είναι καν πολιτικός. Κάτι που συμβαίνει και με άλλα στελέχη της κυβέρνησης, όπως άλλωστε και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Έχουμε πλέον μια άμεση μεγαλοαστική δικτατορία, στην οποία συμμετέχουν ανοιχτά τα πιο αδίστακτα επιτελεία του ελληνικού καπιταλισμού. Όσο για τον ελληνικό λαό, έχει καταλάβει πολύ καλά το ποιόν της κυβέρνησης Παπαδήμου, όπως και του συγκροτήματος Λαμπράκη..

Μάριος Σάκος

Το 2012 θα είναι η χρονιά της αντεπίθεσης της εργατικής μας τάξης

2012-01-30T16:57:00.000-08:00

Οι εγκληματίες μεγαλοκαπιταλιστές έχουν περισσότερους λόγους από εμάς να φοβούνται. Το πολιτικό τους σύστημα είναι χρεοκοπημένο, έχουν απομονωθεί από την υπόλοιπη κοινωνία και οι προοπτικές τους είναι εντελώς σκοτεινές

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι ντόπιοι και ξένοι τοκογλύφοι, οι μεγάλοκαπιταλιστές, ο ΣΕΒ, η τρόικα και η δοτή κυβέρνηση Παπαδήμου, προετοιμάζονται να δώσουν στην εργατική μας τάξη και σε όλο τον εργαζόμενο ελληνικό λαό το σοβαρότερο χτύπημα από το ξεκίνημα της λαίλαπας του Μνημονίου: τη δραματική μείωση ή και κατάργηση του κατώτερου μισθού και των δώρων (13ου και 14ου μισθού) στον ιδιωτικό τομέα, το «πάγωμα» της λεγόμενης «ωρίμανσης» (δηλαδή, της εντελώς αυτονόητης μέχρι σήμερα αύξησης του μισθού ανάλογα με τα χρόνια εργασίας) και, τέλος, την ακύρωση και αυτών ακόμα των ισχνότατων αυξήσεων που προβλέπονταν από την τελευταία εθνική γενική συλλογική σύμβαση εργασίας. Φυσικά, για μια ακόμη φορά, βαφτίζουν όλα αυτά τα φρικαλέα μέτρα «απαίτηση των δανειστών» και επισείουν τον μπαμπούλα της «χρεοκοπίας» και της «επιστροφής στη δραχμή», ενώ είναι πασίγνωστο ότι τα μέτρα αυτά «δουλεύονταν» εδώ και μήνες από τον ΣΕΒ και τα μεγαλοαστικά μέσα ενημέρωσης.

Δεν πρέπει να υπάρχει πια καμιά αυταπάτη: αυτός ήταν ο κύριος στόχος τους από την αρχή. Όλα αυτά που μας λένε εδώ και ενάμιση χρόνο, ότι για την κρίση φταίει το «κακό» δημόσιο, αποσκοπούσαν μόνο στο να διασπαστεί η εργατική τάξη, να μειωθεί η διαπραγματευτική της δύναμη και να φτάσουν έτσι πιο εύκολα στο «κυρίως πιάτο», δηλαδή, στα τωρινά μέτρα. Δεν πρέπει επίσης να αγνοούμε ότι, ενόψει και της καταβολής της «μεγάλης δόσης» του δανείου, τον προσεχή Μάρτιο, ύψους 89 δισ. ευρώ, αυτοί οι γκάνγκστερ θα γίνουν κυριολεκτικά αδίστακτοι. Δεν υπάρχει εκβιασμός, αγυρτεία και προβοκάτσια που να μη σκεφτούν να κάνουν προκειμένου να βγουν αλώβητοι οι ίδιοι (και διαλυμένος ο λαός) από αυτό το τρίμηνο-κόλαση, μέσα στο οποίο θα κριθούν τα πάντα. Αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν σύμφωνα με τις επιθυμίες τους.

Οι μεγαλοαστικές συμμορίες που τις τελευταίες δεκαετίες κυριαρχούν μέσα στον ελληνικό καπιταλισμό δεν κινούνται βάσει κάποιας συγκεκριμένης στρατηγικής στην αντιμετώπιση της κρίσης. Θεωρητικά ακολουθούν την πολιτική της λεγόμενης «εσωτερικής υποτίμησης», προκειμένου να αποκατασταθεί η «ανταγωνιστικότητα» της οικονομίας, ώστε να γίνουν κάποιες επενδύσεις και να μπει και πάλι έτσι η οικονομία σε έναν «υγιή» κύκλο. Ανοησίες! Ξέρουν πολύ καλά (και τους το λένε πλέον ευθέως από Goldman Sachs μέχρι Παγκόσμια Τράπεζα) ότι η υπερβολική λιτότητα βαθαίνει ακόμη περισσότερο την ύφεση, οξύνει την κρίση χρέους και αυξάνει, αντί να μειώσει, τις πιθανότητες μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Η ύφεση, σύμφωνα με τον Economist θα φτάσει φέτος το 8%, τα λουκέτα αυξάνονται γεωμετρικά, διαλύοντας τελείως τη μικροαστική τάξη και μεγάλο μέρος της αστικής, η εσωτερική στάση πληρωμών (κράτος, νοικοκυριά, επιχειρήσεις) γενικεύεται. Ξέρουν επίσης πολύ καλά, κρίνοντας εξ ιδίων, ότι επενδύσεις δεν πρόκειται να γίνουν υπ' αυτές τις συνθήκες, και αν γίνουν στο μέλλον, θα είναι και πάλι στις κατασκευές, στον τουρισμό και σε διάφορους παρασιτικούς τομείς, άρα δεν θα λύσουν το πρόβλημα του μεγάλου ελλείμματος της χώρας, που ξεκινάει πρώτα απ' όλα από τη συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης. Ξέρουν, τέλος, ότι δεν υπάρχει περίπτωση η ελληνική εργατική τάξη να δουλέψει πιο παραγωγικά με μεροκάματα στο 50% και πιο κάτω από αυτά που έπαιρνε κάποτε. Και τότε. γιατί επιμένουν σε αυτή την πολιτική;

Μήπως γιατί τους την επιβάλλουν οι «ξένοι», οι «δανειστές», η τρόικα; Είναι φυσικό οι εκπρόσωποι των ξένων τοκογλύφων να πιέζουν και να εκβιάζουν με κάθε τρόπο για να πάρουν τα λεφτά τους. Μα είναι επίσης πασίγνωστο ότι τόσο την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων όσο και τα τωρινά μέτρα τα έχουν εισηγηθεί στην τρόικα ντόπιοι μεγαλοκαπιταλιστές.

Τους εγκληματίες μεγαλοκαπιταλιστές δεν τους ενδιαφέρει τελικά ούτε η «σωτηρία της χώρας» από τη χρεοκοπία ούτε το «νοικοκύρεμα» του δημοσίου ούτε η διατήρηση του «ευρωπαϊκού προσανατολισμού». Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να παραμείνει ο καθένας από αυτούς στον «αφρό», να διασωθεί ατομικά, βάζοντας το χέρι όσο τον δυνατόν πιο γρήγορα και πιο τολμηρά στις τσέπες των εργατών του και στο δημόσιο ταμείο. Και ακόμα περισσότερο, τους ενδιαφέρει να γίνει η χώρα όσο το δυνατόν πιο γρήγορα Ασία, να ρημαχτεί ο ελληνικός λαός, να μεταναστεύσει αν είναι δυνατόν και όλη η ελληνική νεολαία στο εξωτερικό, να μείνει ο ελληνικός πληθυσμός από την υπογεννητικότητα και την εξαθλίωση μειοψηφία στη χώρα του, να παραμείνει στη θέση της Ελλάδας μια τεχνητή χώρα, κάτι σαν ένα Ντουμπάι της Ανατολικής Μεσογείου, ιδανική βάση για διεθνείς τυχοδιωκτικές μπίζνες, με μια εργατική τάξη εισαγόμενων σκλάβων.

Μόνο που τα έχουν υπολογίσει όλα λάθος. Μέσα στην αρπακτικότητά τους και τα εγκληματικά τους ένστικτα, και μην έχοντας και μια υποτυπώδη πολιτική ηγεσία να τους βάλει κάποιο «φρένο», για το μακροπρόθεσμο καλό του συστήματος, κοντεύουν να τα τινάξουν όλα στον αέρα. Το πολιτικό τους εποικοδόμημα είναι εντελώς σαραβαλιασμένο. Το κάποτε κραταιό ΠΑΣΟΚ, το πιο ευέλικτο και τολμηρό κόμμα τους, δεν παίρνει ούτε 15% στις δημοσκοπήσεις, τη Νέα Δημοκρατία την πιέζουν κι αυτή να ευθυγραμμιστεί απολύτως με αυτή την πολιτική -και να τσακιστεί. Με κίνδυνο, τελικά, να μην ξαναδούν ποτέ πολιτική σταθερότητα. Όπως δε απέδειξε περίτρανα και η έκρηξη του ελληνικού λαού απ' άκρη σ' άκρη της Ελλάδας στις 28 Οκτωβρίου, παίζουν κυριολεκτικά με τη φωτιά. Δηλαδή, με μια πραγματική λαϊκή εξέγερση, που, όσο ακέφαλος πολιτικά κι αν είναι σήμερα ο εργαζόμενος λαός, μπορεί να ξεσπάσει με οποιαδήποτε καλή ευκαιρία. Και τότε τι θα κάνουν; Ούτε κάποια ξένη δύναμη θα στείλει στρατεύματα να τους σώσει, όπως το '44-'45, ούτε φυσικά, για πολλούς και διάφορους λόγους, μπορούν να βγάλουν στο δρόμο τα τανκς, όπως το '67. Και ακόμη, αν «ασιατοποιήσουν» τη χώρα και τον ελληνικό λαό, αποκλείεται οι ίδιοι να παραμείνουν μια αστική τάξη ευρωπαϊκού επιπέδου, με ανάλογη παρουσία και θέση στο διεθνή ανταγωνισμό. Αγνοούν, τέλος, ότι μια φούχτα ατομικών μεγαλοκαπιταλιστών, όσο ισχυροί οικονομικά κι αν είναι, είναι τίποτε χωρίς το κράτος τους και χωρίς τις κοινωνικές τους συμμαχίες και το κοινωνικό τους μπλοκ εξουσίας.

Οι προοπτικές των εγχώριων μεγαλοκαπιταλιστών, όμως, είναι σκοτεινές και για λόγους που έχουν να κάνουν με το διεθνή παράγοντα. Επειδή οι ευρωπαϊκοί καπιταλισμοί είναι και αυτοί ακέφαλοι πολιτικά, όπως ο δικός μας, κάνουν και αυτοί ότι είναι δυνατόν να βυθίσουν την Ευρώπη στην ύφεση, να μεγαλώσουν τις αποκλίσεις στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ήδη Ιρλανδία και Πορτογαλία αποτυγχάνουν και αυτές στους δημοσιονομικούς τους στόχους), να γιγαντώσουν την κρίση χρέους και, τελικά, να θέσουν σε άμεσο κίνδυνο την ίδια την Ευρωπαϊκή «Ένωση» και το ευρώ τους - το οποίο βέβαια ήταν θνησιγενές από την αρχή. Επιπλέον, το κινεζικό μοντέλο της φθηνής εργατικής δύναμης και της κτηνώδους πειθάρχησης της εργατικής τάξης, που τόσο θαυμάζουν οι έλληνες καπιταλιστές, μπαίνει σε μια βαθιά κρίση. Από τον εντεινόμενο σε όλες τις γωνιές της υφηλίου ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, οι ΗΠΑ θα βγουν ακόμα πιο ενισχυμένες, κάτι που δεν βολεύει ιδιαίτερα τις στενές σχέσεις των Ελλήνων μεγαλοκαπιταλιστών με Κινέζους, Άραβες κτλ. Τέλος, σε όλο τον πλανήτη κυριαρχεί το βάθαιμα της παρακμής του καπιταλισμού σαν κοινωνικού συστήματος, δημιουργώντας παντού το έδαφος για μεγάλη όξυνση των ταξικών συγκρούσεων.

Εμείς, η τεράστια εργαζόμενη πλειοψηφία του πληθυσμού αυτής της χώρας, δεν διαθέτουμε σήμερα μια ηγεσία αντάξια της ιστορίας μας και των αγώνων μας. Τα λεγόμενα «αριστερά» κόμματα δεν έκαναν τίποτε, έκτος από γενικόλογες καταγγελίες, για να εμποδίσουν το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα του Νοεμβρίου. Είναι βαθιά ενσωματωμένα στο σύστημα, όπως και οι γραφειοκρατικές ηγεσίες των όποιων συνδικάτων έχουν απομείνει. Όμως, όσο δύσκολα κι αν φαίνονται τα πράγματα αυτή τη στιγμή, μια απότομη, ευνοϊκή για τη σωτηρία του λαού στροφή μπορεί να είναι πιο κοντά απ' όσο πιστεύουμε. Τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου, ο ηρωικός αγώνας των εργατών της Χαλυβουργίας Ελλάδος, η παθητική αλλά σε πολλές περιπτώσεις αρκετά αποτελεσματική αντίσταση των εργαζομένων στο δημόσιο (που οδήγησαν την «εφεδρεία» σε χρεοκοπία), κινήματα όπως το «Δεν πληρώνω», κινήσεις ανέργων, επιτροπές αλληλεγγύης στις γειτονιές (που πρέπει να επεκταθούν και να πυκνώσουν), όλα αυτά έχουν συμβάλει στο να κρατηθεί η φλόγα της αντίστασης ζωντανή.

Τα ίδια τα αδιέξοδα της κανιβαλικής πολιτικής των μεγαλοκαπιταλιστών, η χρεοκοπία στην οποία οδηγούν τη χώρα, δημιουργούν μέρα με την ημέρα ένα εκρηκτικό κλίμα, που μπορεί ανά πάσα στιγμή να εκδηλωθεί με εξεγερτικά γεγονότα. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για ιστορικές εξελίξεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι να σπάσουμε το φόβο και να τολμήσουμε, για να επιβιώσουμε! Στο εργοστάσιο και το γραφείο, στη γειτονιά, στους δρόμους της Αθήνας. Η ώρα της αντεπίθεσης του εργαζόμενου λαού πλησιάζει. Κάθε μέρα που περνάει έχουμε όλο και λιγότερα να χάσουμε. Ας είμαστε έτοιμοι!

Εφημερίδα Σοσιαλιστική Προοπτική

Αθήνα, 10.1.2012 Η Συντακτική Επιτροπή

Ιδιωτικοποιούν το δημόσιο τομέα

2012-01-29T13:20:00.000-08:00

Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο αντιστέκονται στην προοπτική ενός δημόσιου τομέα με ανύπαρκτες κοινωνικές παροχές, με εξαθλιωμένο και εκβιαζόμενο προσωπικό και με μοναδική αποστολή την εξυπηρέτηση του μεγάλου κεφαλαίου.

Ο δημόσιος τομέας και οι εργαζόμενοι σε αυτόν βρέθηκαν για μια ακόμη φορά στο επίκεντρο της βάρβαρης αντιλαϊκής επίθεσης. Με το βάρβαρο «πολυνομοσχέδιο» που τελικά ψήφισε η επαίσχυντη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, αρχίζουν για πρώτη φορά στα χρονικά απολύσεις στο δημόσιο, μόνο που θα λέγονται «καθεστώς εφεδρείας». Ο εργαζόμενος, αντί να απολύεται αμέσως, θα μπαίνει σε «εφεδρεία» για ένα χρόνο, με το 60% του βασικού μισθού. Και αυτό για να αποφευχθεί η καταβολή αποζημίωσης. Η «εφεδρεία» αφορά άμεσα 60.000 εργαζόμενους, με προοπτική να επεκταθεί σε πολλούς περισσότερους. Και οι περισσότεροι από αυτούς είναι σε ηλικία 54 χρονών και πάνω, είναι δηλαδή εξαιρετικά δύσκολο να βρουν άλλη δουλειά για να επιβιώσουν, επομένως καταδικάζονται στον αφανισμό. Με το «ενιαίο μισθολόγιο», ο βασικός μισθός του πρωτοδιόριστου κατρακυλάει στα 580 ευρώ, ενώ ο μεγαλύτερος δεν θα μπορεί να ξεπερνάει τα 1.400 ευρώ. Και ακόμα, εφαρμόζεται ένα πολύπλοκο σύστημα αξιολόγησης και κατηγοριοποίησης, με το οποίο δυνατότητες αυξήσεων και προαγωγών θα έχουν μόνο όσοι υποτάσσονται πλήρως στις επιταγές της εξουσίας. Καθιερώνεται, δηλαδή, επ' αόριστον μια σύμβαση εξαθλίωσης, εκβιασμού και χειραγώγησης των χιλιάδων εργαζομένων του δημόσιου τομέα.

Οι εργαζόμενοι στους δήμους, που αντιμετωπίζουν πιο άμεσα απ' όλους τον κίνδυνο της απόλυσης και της ιδιωτικοποίησης, έδωσαν μεγάλες μάχες για 20 ημέρες. Ταυτόχρονα, χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι κατέλαβαν τα κτίρια υπουργείων και οργανισμών και ακινητοποίησαν για ημέρες τον κρατικό μηχανισμό. Η γραφειοκρατία της ΑΔΕΔΥ έτρεξε να συμμαζέψει την κατάσταση, όταν είδε ότι οι εργαζόμενοι είχαν πάρει την υπόθεση στα χέρια τους. Το καζάνι, όμως, βράζει και είναι θέμα χρόνου πότε θα έχουμε μια νέα έκρηξη.

Η επίθεση της κυβέρνησης στο δημόσιο τομέα έχει συγκεκριμένο στόχο: να τσακίσει μισθούς και εργασιακά δικαιώματα και να παραδώσει το έδαφος «καθαρό» στους καπιταλιστές για να εφορμήσουν σε αυτή τη λεία. Η ιδιωτικοποίηση μεγάλων τομέων του δημοσίου με σημαντική κοινωνική λειτουργία (ηλεκτρικό ρεύμα, νερό, συγκοινωνίες, παιδεία, υγεία), θα έχει δραματικές συνέπειες για όλο το δοκιμαζόμενο λαό: αλματώδη αύξηση στις τιμές των αγαθών που αυτοί προσφέρουν, πλήρη υποβάθμιση των υποδομών τους και χειροτέρευση των υπηρεσιών που προσφέρουν, άμεση μετακύλιση του κόστους λειτουργίας στις τσέπες των εργαζομένων, αύξηση της ανεργίας και της «ελαστικής» (δηλαδή απλήρωτης) εργασίας.

Και φυσικά, η επίθεση αυτή είναι θέμα χρόνου να μεταφερθεί και στον ιδιωτικό τομέα, για να καταργήσει όποια κατάκτηση έχει απομείνει εκεί. Ο απώτερος στόχος των καπιταλιστών είναι, αφού πάρουν στον έλεγχο τους τομείς του δημοσίου, να διώξουν τους Έλληνες εργαζόμενους και να τους αντικαταστήσουν με φθηνούς ξένους, όπως έχουν κάνει ήδη σε πολλές επιχειρήσεις τους και στις εργολαβίες που υποκαθιστούν εδώ και χρόνια λειτουργίες δημόσιων οργανισμών, και όπως το επιχείρησαν στην απεργία της ΠΟΕ-ΟΤΑ με τον απεργοσπαστικό μηχανισμό των ιδιωτών.

Η προοπτική του δημόσιου τομέα έχει πλήρως υποταχτεί στο βασικό εγκληματικό σκοπό των καπιταλιστών και της άθλιας κυβέρνησης τους: τη μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα φθηνών υπηρεσιών, με τριτοκοσμικό εργατικό δυναμικό. Γι' αυτό, ανάμεσα στους οργανισμούς που καταργούν είναι αρκετοί που έχουν άμεση σχέση με την παραγωγική οικονομία. Οι εργαζόμενοι, όμως, δεν θα δεχθούν με σταυρωμένα χέρια την προσπάθεια του αφανισμού τους. Ήδη έδειξαν σαφή δείγματα της αποφασιστικότητας τους να αντισταθούν. Είναι θέμα χρόνου να ξαναβρεθούν στις επάλξεις του αγώνα. Και αυτή τη φορά, οι γραφειοκράτες των ομοσπονδιών δεν θα μπορέσουν να κρατήσουν το οργισμένο ποτάμι, όσα τερτίπια κι αν σκαρφιστούν.

Σωτήρης Κρόκος

Η ΕΠΙΘΑΝΑΤΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

2012-01-27T11:38:00.000-08:00

Οι ραγδαίες πανευρωπαϊκές εξελίξεις της τελευταίας περιόδου, που συνοψίζονται στην αποφασιστική όξυνση της κρίσης χρέους που χτυπά πλέον όλη την Ευρώπη και στην κλιμάκωση της επίθεσης των καπιταλιστών και των κυβερνήσεων τους ενάντια στο ευρωπαϊκό λαό, φέρνουν πλέον στην ημερήσια διάταξη το τέλος του ευρώ, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη μορφή που τη γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια. Μη διαθέτοντας πολιτικές ηγεσίες ικανές να δουν πιο πέρα απ' τη μύτη τους και μέσα στη μανία τους να φορτώσουν απευθείας την κρίση στους λαούς τους, οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές οδήγησαν μια σειρά χωρών της Ευρώπης πρακτικά στη χρεοκοπία και σε μια ύφεση χωρίς προηγούμενο. Έτσι, όμως, κυριολεκτικά άνοιξαν το λάκκο του ευρώ, του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, του πιο φιλόδοξου σχεδίου που είχαν καταστρώσει ποτέ στην προσπάθεια τους να βελτιώσουν συλλογικά τη θέση τους στους παγκόσμιους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Δεν έχει σημασία αν αυτή η εξέλιξη θα ολοκληρωθεί μέσα σε εβδομάδες ή μήνες ούτε αν το ευρώ θα πεθάνει ακαριαία ή θα υπάρξει κάποια μεταβατική φάση' ούτε αν στην επιθανάτια κρίση του ευρώ έχουν συμβάλει και σχεδιασμοί άλλων ιμπεριαλισμών (π.χ. του αμερικανικού).

Δεν μπορεί να υπάρξει ένα ενιαίο νόμισμα χωρίς ένα ενιαίο κράτος. Κατά συνέπεια δεν μπορεί να υπάρξει και ένα ενιαίο νόμισμα της Ευρώπης χωρίς την πολιτική ενοποίηση της. Δηλαδή χωρίς ένα ενιαίο ευρωπαϊκό κράτος. Οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές όμως επιχειρούν από την 1η Ιανουαρίου του 2002, την αντικατάσταση των εθνικών τους νομισμάτων με το ενιαίο νόμισμα του ΕΥΡΩ τους. Τι συμβαίνει λοιπόν με τους καπιταλιστές εδώ;

Ελπίζουν στην πραγματοποίηση ενός ενιαίου ευρωπαϊκού κράτους; Όχι, αυτό είναι εκτός κάθε προοπτικής. Αντίθετα, με την επερχόμενη οικονομική κρίση, κάθε βήμα σύγκλισης θα αντικατασταθεί με ένα βήμα απόκλισης, και η μόνη σύγκλιση τους θα περιοριστεί στην ενιαία τους τρομοκρατία, εναντίον της αφυπνιζόμενης ευρωπαϊκής εργατικής τάξης.

Για να αντιληφθούμε την ουσία του ζητήματος είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε ότι: Ναι μεν οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές επιχειρούν το Ευρώ τους την 1η Ιανουαρίου 2002, αλλά είναι όμως άλλο πράγμα το επιχειρώ και άλλο πράγμα το πραγματοποιώ. Δηλαδή είναι άλλο πράγμα η πορεία μιας δοκιμής, και άλλο πράγμα η επιτυχημένη κατάληξη της. Και δεν έχει καμία σημασία ή αξία, το αν το επιχειρώ ή δοκιμάζω, συνοδεύεται με χαρμόσυνους προκαταβολικούς πανηγυρισμούς ή όχι... Αν ότι είχε επιχειρηθεί στην ανθρωπότητα είχε και πραγματοποιηθεί, θα ήταν εντελώς διαφορετική η σημερινή ανθρωπότητα.

Πολλοί επιχείρησαν πολλά και διάφορα. Και ο Κάιζερ και ο Χίτλερ επιχείρησαν διαδοχικά, την επιβολή μιας ενιαίας ευρωπαϊκής οικονομίας, κάτω από την κυριαρχία του εθνικού τους νομίσματος, του μάρκου. Αλλά δεν την πραγματοποίησαν, και έχασαν ο μεν ένας το θρόνο του και ο άλλος τη ζωή του.

Και ο Στάλιν επιχείρησε τον σοσιαλισμό «σε μία και μόνη χώρα» αλλά το μόνο που πραγματοποίησε ήταν ότι ο σοσιαλισμός του έγινε τελικά καπιταλισμός, και ο ίδιος πήγε στα απόβλητα της ιστορίας μαζί με τη «σοσιαλιστική» συνταγή του, κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ.

Κατά συνέπεια, οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές μπορούν να μιλήσουν για μια καθιέρωση του ΕΥΡΩ τους. Όχι όμως επειδή επιχειρούν τώρα τη χρήση του, αλλά μόνο όταν αποδείξουν ότι αυτό που επιχείρησαν πραγματοποιήθηκε. Δηλαδή ότι αυτό δοκιμάστηκε και άντεξε στο χρόνο και στους παγκόσμιους οικονομικούς και πολιτικούς τυφώνες και θύελλες...

Γι' αυτό και η άποψη, ότι δεν μπορεί να υπάρχει ένα πραγματικό ενιαίο νόμισμα χωρίς ένα ενιαίο κράτος. Γι αυτό η επιχείρηση της δοκιμής του ΕΥΡΩ θα αποτύχει και η αποτυχία αυτή θα συσσωρεύσει τεράστια προβλήματα στο καπιταλιστικό σύστημα.

Διότι όπως γράφει και ο Λαμπράκης στο «Βήμα» και στα «Νέα» του, στις 30 Οκτωβρίου 2001:

«Η κυβέρνηση ανησυχεί, λόγω των αναπόφευκτων συγκρίσεων που θα γίνουν μεταξύ των εισοδημάτων των Ελλήνων και των άλλων Ευρωπαίων εργαζόμενων πολιτών. Συγκρίσεις που θα αποκαλύψουν τις μεγάλες ανισότητες και την ανάγκη του περιορισμού τους»...

Είναι λοιπόν αδύνατο να πετύχει ένα κοινό νόμισμα, αν δεν υπάρχουν μια ενιαία οικονομία και μια ενιαία αστική τάξη, συγκροτημένες σε ένα ενιαίο κράτος, με ενιαία διοίκηση. (Π.χ. όλοι ξέρουμε ότι πολλές ευρωπαϊκές οικονομίες είναι περισσότερο συνδεδεμένες με τις ΗΠΑ παρά με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές). Είναι αδύνατο να ασκείται μια κοινή νομισματική πολιτική όταν υπάρχουν τόσο διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης των διαφόρων κρατών-μελών, που συνεπάγονται διαφορετικά συμφέροντα για κάθε αστική τάξη. (Π.χ. είναι γνωστό ότι άλλες ευρωπαϊκές αστικές τάξεις θέλουν την ανατίμηση και άλλες την υποτίμηση του ευρώ, ακριβώς γιατί άλλες θέλουν να ευνοήσουν τις εξαγωγές τους ενώ άλλες τις εισαγωγές τους). Επίσης είναι αδύνατο ένα κοινό νόμισμα να εκφράσει τόσες πολλές και τόσο διαφορετικές οικονομίες, άλλες με ανοδικές κι άλλες με καθοδικές τάσεις. Τέλος, τα αντικρουόμενα αυτά συμφέροντα των διαφόρων εθνικών αστικών τάξεων είναι αδύνατο να πειθαρχήσουν σε μια ενιαία γραμμή-νομισματική πολιτική, αν δεν υπάρχει ένας ενιαίος μηχανισμός επιβολής, δηλαδή ένας και μοναδικός μηχανισμός εξουσίας με μια και μοναδική κυβέρνηση να τον διοικεί.

Όλα αυτά αποδεικνύονται και από την ιστορική πείρα, που διδάσκει ότι καμία προσπάθεια για τη δημιουργία κοινού νομίσματος δεν πέτυχε, αν δεν υπήρχε ήδη μια ενιαία εξουσία. Π.χ. στις ΗΠΑ, τις οποίες προσπαθούν τώρα να αντιγράψουν οι Ευρωπαίοι, το κοινό νόμισμα επιβλήθηκε μόνο μετά την επικράτηση των Βορείων πάνω στους Νοτίους στον εμφύλιο πόλεμο. Το ίδιο ουσιαστικά συνέβη και στη Γερμανία του Μπίσμαρκ και στην Ιταλία του Γκαριμπάλντι. Αντίθετα, η νομισματική ένωση μεταξύ Πρωσίας και Αυστροουγγαρίας το 1857 όχι μόνο απέτυχε αλλά δεν μπόρεσε ούτε καν να αποτρέψει τον πόλεμο μεταξύ των δύο χωρών. Εξίσου αποτυχημένη ήταν το 19ο αιώνα η Λατινική Ένωση. Τέλος, ακόμα και η σκανδιναβική νομισματική ένωση Σουηδίας-Δανίας-Νορβηγίας, συμπληρωματικών δηλαδή μεταξύ τους οικονομιών, διήρκεσε 59 χρόνια και μετά κατέρρευσε.

Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο είναι καταδικασμένο να αποτύχει και το ευρώ. Γι αυτό, η 1 -1 -2002 δεν είναι για τους ευρωπαϊκούς καπιταλισμούς το τέλος ενός δρόμου αλλά η αρχή μιας μεγάλης περιπέτειας.

Αποδεικνύεται σήμερα ότι είναι εντελώς αδύνατο (υπό καπιταλιστικές συνθήκες) 25 ιστορικές χώρες της Ευρώπης και οι άρχουσες τάξεις τους, να βάλουν στην άκρη τα ιδιαίτερα και πολλές φορές αντιτιθέμενα συμφέροντα τους, και να ενωθούν σε ένα ενιαίο κράτος, με μια κοινή οικονομική και εξωτερική πολιτική.

Φυσικά, αυτός που άναψε το φυτίλι γι' αυτήν την από καιρό υποβόσκουσα έκρηξη, είναι οι λαοί της Ευρώπης, και ιδίως ο γαλλικός λαός, που, με το υψηλότατο πολιτικό του επίπεδο και τις τεράστιες αγωνιστικές του παραδόσεις, είπε το αποφασιστικό ΌΧΙ! Το γαλλικό "ΟΧΙ" στο δημοψήφισμα για το Ευρωσύνταγμα έφερε στην επιφάνεια όλες τις αντιθέσεις της καπιταλιστικής Ευρώπης και οδήγησε στη χρεωκοπία της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής.

Ο γερμανικός καπιταλισμός έχει μετανιώσει για τα τεράστια κεφάλαια που ξόδεψε όλα αυτά τα χρόνια, αφού αυτός ήταν ο κύριος χρηματοδότης αυτού του ουτοπικού σχεδίου. Σήμερα, που βρίσκεται σε κρίση, απαιτεί να βάλουν κι οι άλλοι το χέρι στην τσέπη. Και υπογείως, όπως αποκαλύφθηκε στις αρχές Ιουνίου, προετοιμάζει την επιστροφή στο μάρκο, το οποίο έχει κάθε λόγο να νοσταλγεί έναντι του αφερέγγυου και πανάκριβου ευρώ. Ο γαλλικός καπιταλισμός βρίσκεται σε αδυναμία κινήσεων μετά το ΌΧΙ" του δημοψηφίσματος. Ο βρετανικός καπιταλισμός επιδιώκει το πισωγύρισμα σε μια Κοινή Αγορά, όπως ήταν η Ευρωπαϊκή Ένωση στη δεκαετία του '80. Ο ιταλικός καπιταλισμός βρίσκεται σε τόσο άσχημη δημοσιονομική κατάσταση, που αρχίζει κι αυτός να σκέφτεται την εγκατάλειψη του ευρώ. Όσο για τους "μπατίρηδες" της Ανατολικής Ευρώπης, αυτοί θέλουν να τα πιάνουν απ' τους Γερμανούς αλλά να έχουν προστάτες τους Αμερικανούς.

Αυτό στο οποίο συμφωνούν όλοι είναι ότι πρέπει πάση θυσία να συνεχίσουν τις συντονισμένες επιθέσεις τους ενάντια στο ευρωπαϊκό λαό. Αυτό όμως δεν είναι πια αρκετό για να τους ενώσει. Οι αδυσώπητοι νόμοι της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης θ' αναγκάσουν τον καθέναν απ' τους μεγάλους ευρωπαϊκούς καπιταλισμούς να κάνει τις δικές του επιλογές. Το οριστικό ναυάγιο της "ένωσης" τους είναι πολύ κοντά.

Όλα τα πρόσφατα γεγονότα επιβεβαιώνουν ότι το εκ γενετής καταδικασμένο οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης οδεύει με σταθερά βήματα προς την κατάρρευση του: Ένα σημαντικό τμήμα της ιταλικής αστικής τάξης, με αφορμή τις εκλογές, εξέφρασε τη σαφή αντίθεση του στο ευρώ και την ξεκάθαρη νοσταλγία του για επάνοδο στην ιταλική λιρέτα. Ο ΣΕΒ, σε πρόσφατη έκθεση του, αναφέρει ότι εξαιτίας του ευρώ οι περισσότερες ελληνικές βιομηχανίες γνώρισαν σημαντική μείωση των πωλήσεων και των κερδών τους, επειδή το ακριβό ευρώ έπληξε τις εξαγωγές τους. Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, σε πρόσφατη δημοσκόπηση, τάχθηκε κατά του ευρώ. Και, ενόψει της κρίσης του Ιράν, οι διάφορες ευρωπαϊκές χώρες είναι και πάλι διασπασμένες, ακολουθώντας διαφορετική πολιτική η καθεμία.

Τα γεγονότα αυτά έρχονται να προστεθούν στον υπάρχοντα εδώ και καιρό σκεπτικισμό των ισχυρότερων ευρωπαϊκών αστικών τάξεων απέναντι στο ευρώ, στα ηχηρά ΌΧΙ" του γαλλικού και ολλανδικού λαού ενάντια στο ευρωσύνταγμα, στην πολυδιάσπαση της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής στο θέμα του Ιράκ, στην ανεξέλεγκτη διεύρυνση με τη μαζική είσοδο των ρακένδυτων και αμερικανόφιλων ανατολικών χωρών και ούτω καθεξής.

Όλα αυτά, αποδεικνύουν ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει καμία ενότητα και καμία εμπιστοσύνη, ούτε από τις αστικές τάξεις ούτε από τους λαούς, στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και προ πάντων ότι στην πράξη λείπει το πιο βασικό συστατικό του τίτλου της: η "Ένωση".

Η καπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση είναι καταδικασμένη από τη γέννηση της να πεθάνει. Και ο λόγος:

Η μακραίωνη ιστορική διαδικασία της γέννησης και δόμησης του καπιταλισμού πάνω σε ξεχωριστά εθνικά κράτη, με ξεχωριστές και αντικρουόμενες αστικές τάξεις, δεν ξεπερνιέται με διατάγματα και ευχολόγια. Και πολύ περισσότερο, δεν ξεπερνιέται στην Ευρώπη, που οι αστικές τάξεις της έχουν τόσο πολυποίκιλες προελεύσεις, πολιτικές, συμμαχίες και συμφέροντα, αλλά και τέτοιες αμοιβαίες αντιπάθειες και ιστορικά προηγούμενα, που η εθελοντική συνένωση τους ισοδυναμεί με τον τετραγωνισμό του κύκλου. Στη σημερινή καπιταλιστική Ευρώπη δεν μπορεί να δημιουργηθεί κοινό κράτος με ειρηνικό τρόπο, γιατί καμία αστική τάξη δεν είναι διατεθειμένη να εγκαταλείψει το δικό της κρατικό μηχανισμό, το δικό της στρατό, τη δική της αστυνομία και το δικό της πολιτικό προσωπικό, εργαλεία που αποτελούν αναπόσπαστα όπλα της κυριαρχίας και της ισχύος της, για να υποταχθεί σε ένα νέο κρατικό μόρφωμα, που θα είναι αμφίβολο αν και κατά πόσο θα το ελέγχει η ίδια ή αν θα σημάνει την υποταγή της σε κάποια άλλη, ισχυρότερη αστική τάξη. Και εν τέλει, χωρίς κοινό κράτος δεν μπορεί να υπάρξει κοινή οικονομία, κοινό νόμισμα, ενιαία διοίκηση και ενιαία πολιτική.

Ήδη, εκτός από τους ευρωπαϊκούς λαούς, και οι ίδιες οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις νιώθουν περισσότερο σαν βάρος τόσο το κοινό νόμισμα όσο και το κοινό ευρωπαϊκό ταμείο. Ο μόνος λόγος για τον οποίο οι αστικές τάξεις και οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να κρατάν έστω κατ' όνομα στη ζωή την Ευρωπαϊκή Ένωση" τους είναι για να αποδίδουν σε αυτήν όλες τις αντιλαϊκές αποφάσεις τους. Δηλαδή για να εξαπατούν τους ευρωπαϊκούς λαούς λέγοντας τους ότι όλες τις δυσάρεστες αποφάσεις δεν τις παίρνουν οι ίδιες αλλά τις παίρνει δήθεν αυτός ο αόρατος, απόμακρος, άπιαστος και δήθεν "παντοδύναμος" και "ανίκητος" εχθρός που ονομάζεται "Ευρωπαϊκή Ένωση". Έτσι ώστε να καταπνίγουν την κοινωνική δυσαρέσκεια.

Στην πραγματικότητα, η "Ευρωπαϊκή Ένωση" είναι σχεδόν νεκρή. Διότι δεν μπορεί να υπάρξει "Ευρωπαϊκή Ένωση" μέσα σε καπιταλιστικά πλαίσια.

Βασίλης Παπανικολάου

Η αντιδραστική συνθήκη του Μάαστριχτ

2012-01-26T14:10:00.000-08:00

Η συνθήκη γενικά

Με τη συνθήκη του Μάαστριχτ οι συμβαλλόμενοι θεσμοθέτησαν μια Ευρωπαϊκή Ένωση που περιλαμβάνει πλήθος πρωτοκόλλων, τίτλων και διακηρύξεων. Εμείς όμως θα σταθούμε σε τρία μόνο σημεία: στο ενιαίο Ευρωπαϊκό νόμισμα ECU, στους 5 όρους της σύγκλισης και στην αρχή της «επικουρικότητας», διότι τα υπόλοιπα είναι και δευτερεύοντα και διακοσμητικά.

Σημείο πρώτο: Το 1999 το ECU θα γίνει κατά τη συνθήκη, το μοναδικό ευρωπαϊκό νόμισμα. Σε αυτό το σημείο είπαν ότι θα είναι ανυποχώρητοι...!

Σημείο δεύτερο: Η οικονομική ενοποίηση όμως προϋποθέτει και μια οικονομική σύγκλιση που θα αποδεικνύεται με την εξασφάλιση 5 βασικών οικονομικών όρων, που όποιος το 1997 δεν τους έχει θα μείνει απέξω μέχρι να τους συμπληρώσει. Και αυτοί είναι:

1) Ο πληθωρισμός του καθένα να μην ξεπερνάει το 1,5% πάνω από το μέσο όρο.

2) Το δημόσιο χρέος να είναι λιγότερο από το 60% του ΑΕΠ (ακαθάριστο εθνικό προϊόν).

3) Το έλλειμμα λιγότερο από το 3% του ΑΕΠ.

4) Τα επιτόκια όχι πάνω από δύο μονάδες από το μέσο όρο.

5) Οι συναλλαγματικές ισοτιμίες να είναι σύμφωνες με τους κανονισμούς του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος.

Σημείο τρίτο: Η «αρχή της επικουρικότητας». Εδώ συμφώνησαν ότι: Σε ζητήματα που δεν είναι της αποκλειστικής της υπευθυνότητας, η κοινότητα δεν «επεμβαίνει» εκτός εάν είναι τέτοια ζητήματα που δεν μπορούν να τα τακτοποιήσουν μόνοι τους.

Σκοπός της συνθήκης Με τη συνθήκη αυτή ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός προσπαθεί να ενοποιηθεί διαμέσου της νομισματικής του ενοποίησης, για να αντιμετωπίσει τα δύο άλλα καπιταλιστικά κέντρα, Αμερικής και Ιαπωνίας, και ταυτόχρονα και την οικονομική του κρίση.

Και το μόνο μέσο που διαθέτει για να επιτύχει ο σκοπός του, είναι η ακόμα βαθύτερη και εντατικότερη εκμετάλλευση της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης, και το φόρτωμα απάνω της όλων των ζημιών και των καταστροφών που προέρχονται από τους ανταγωνισμούς και την οικονομική κρίση του συστήματος του.

Η συνθήκη αυτή εξυπηρετεί τα ενωμένα συμφέροντα όλων των Ευρωπαίων καπιταλιστών, εις βάρος των Ευρωπαίων εργατών και όλων των εργαζομένων. Γι' αυτό και η συνθήκη (εκτός από ουτοπική όπως θα δούμε) είναι βαθιά αντιδραστική και αντεργατική και την πολεμάμε.

Η προσπάθεια των Ευρωπαίων καπιταλιστών να κρύψουν την πραγματικότητα αυτή, και να εμφανιστούν υποκριτικά σαν προστάτες και εκφραστές της αδελφότητας, της σύμπνοιας και της αγάπης των λαών της Ευρώπης, είναι μάταιος κόπος. Γιατί είναι οι ίδιοι αυτοί καπιταλισμοί, ο Γερμανικός, ο Ιταλικός, ο Αγγλικός, ο Γαλλικός και οι υπόλοιποι, που αιματοκύλησαν την ανθρωπότητα και κατάσφαξαν τους λαούς της Ευρώπης για τα οικονομικά τους συμφέροντα, με δύο πρωτοφανούς εγκληματικότητας και θηριωδίας παγκόσμιους πολέμους. Κατά συνέπεια, οι ευρωπαϊκοί καπιταλισμοί δεν έχουν κανένα δικαίωμα (επειδή σήμερα έχουν κοινά συμφέροντα εναντίον των Αμερικανών και Ιαπώνων) να μιλάνε για αδελφότητα και σύμπνοια των λαών της Ευρώπης. Γιατί αυτοί είναι εχθροί των λαών της Ευρώπης.

Η αδελφότητα και η ενότητα των λαών της Ευρώπης είναι αποκλειστικό δικαίωμα και υπόθεση του Πανευρωπαϊκού εργατικού μας κινήματος και του Σοσιαλισμού. Και κανενός άλλου.

Το ενιαίο νόμισμα

Το ουσιαστικότερο σημείο της συνθήκης του Μάαστριχτ είναι το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα ECU, που είναι βέβαιο ότι είναι μια καπιταλιστική ουτοπία.

Αυτή η εκτίμηση δεν συνδέεται με την επιταχυνόμενη οικονομική κρίση, αλλά με τη βασική λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος. Είναι αδύνατο μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα να επιβληθεί ένα ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα χωρίς ένα ενιαίο ευρωπαϊκό κράτος. Σε ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία του καπιταλισμού δεν υπάρχει καμία περίπτωση που να έγινε μια οικονομική ενότητα, που να μη συνοδεύτηκε από την ταυτόχρονη δημιουργία ενός εθνικού κράτους. Ακόμη και στην περίπτωση των αυτοκρατοριών που όλα βρίσκονται υπό την κυριαρχία ενός κράτους.

Οπότε μπαίνει το ερώτημα... Είναι δυνατό μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα να αυτοδιαλυθούν όλα τα σημερινά ευρωπαϊκά εθνικά κράτη και να αντικατασταθούν από ένα ενιαίο ευρωπαϊκό κράτος; Αυτό είναι αδύνατο για τους εξής λόγους:

Βασικό χαρακτηριστικό του καπιταλιστικού συστήματος δεν είναι μόνο η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής αλλά και το κράτος, το οποίο λειτουργεί σαν εργαλείο διπλής χρήσεως.

Κατά βάση, είναι μηχανισμός βίας της κυρίαρχης τάξης για την καθυπόταξη των εκμεταλλευόμενων κοινωνικών τάξεων, και συμπληρωματικά επίσης μηχανισμός βίας της ίδιας κυρίαρχης τάξης για την τακτοποίηση των οικονομικών διαφορών της με τις ανταγωνιστικές κυρίαρχες τάξεις άλλων χωρών. Δηλαδή: Ο κάθε εθνικός καπιταλισμός π.χ. ο Γερμανικός, ο Αγγλικός, ο Γαλλικός κ.λπ., δια του εθνικού κράτους του προστατεύεται οικονομικά, πολιτικά ή στρατιωτικά από τις αρπακτικές διαθέσεις του κάθε άλλου ισχυρότερου εθνικού καπιταλισμού. Όπως επίσης ο ίδιος αυτός εθνικός καπιταλισμός πάλι δια του εθνικού κράτους του υποτάσσει και πάλι οικονομικά, πολιτικά ή στρατιωτικά τους άλλους και πιο αδύναμους καπιταλισμούς και τους εκμεταλλεύεται.

φυσικά όπως όλοι γνωρίζουμε, σε περιόδους ειρήνης η καθυπόταξη και οικονομική εκμετάλλευση μιας καπιταλιστικής χώρας από μια άλλη γίνεται με οικονομικά και πολιτικά μέσα. Οι τελικές όμως διαφορές μεταξύ των εθνικών καπιταλισμών πάντα λύνονται με τα μέσα του ένοπλου καπιταλιστικού κράτους, το στρατό.

Οπότε λοιπόν στην περίπτωση που οι ευρωπαϊκοί καπιταλισμοί ενώνονταν κάτω από ένα ενιαίο κράτος, τότε αυτό θα γινόταν όργανο του πιο ισχυρού οικονομικά καπιταλισμού, ο οποίος δια μέσου του ενιαίου κράτους θα επέβαλε τα συμφέροντα του πάνω στους πιο αδύναμους καπιταλισμούς αυτής της υποτιθέμενης ενωμένης Ευρώπης, χωρίς αυτοί να μπορούν να αμυνθούν. Αυτός είναι ο βασικότερος λόγος που δεν θα αυτοδιαλύσουν τα εθνικά κράτη τους. Είναι τέτοιες οι αντιθέσεις και τα συμφέροντα του καπιταλισμού ώστε είναι αδύνατο μέσα στο σύστημα του, να γίνει εθελοντικά (δηλαδή χωρίς έναν πόλεμο) ένα ενιαίο ευρωπαϊκό κράτος. Κατά συνέπεια, είναι και αδύνατο να υπάρξει ένα ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα.

Η συμμορία των ληστών

Η συνθήκη του Μάαστριχτ είναι μια ιδιόμορφη καπιταλιστική συμμαχία που συνεχώς ταράζεται από ενδοκαπιταλιστικές αντιφάσεις, αντιθέσεις και συγκρούσεις.

Οι αλλεπάλληλες νομισματικές κρίσεις, οι πόλεμοι των επιτοκίων και το συνεχώς αυξανόμενο βάθεμα της οικονομικής κρίσης τους, ταράζουν και τονίζουν ακόμα περισσότερο την υπάρχουσα αβεβαιότητα, ασάφεια και αστάθεια των Ευρωπαίων καπιταλιστών για την ιδιόμορφη «ενοποίηση τους»...!

Οι ευρωπαϊκοί εθνικοί καπιταλισμοί, γύρω από τη συνθήκη του Μάαστριχτ βρίσκονται σε μια συνεχή παλινωδία και νευρικότητα. Ο κίνδυνος του Αμερικανικού και Ιαπωνικού ανταγωνιστικού καπιταλισμού, η γενική οικονομική και κοινωνική κρίση και προπαντός η γενική πτώση των κερδών τους, ωθεί όλους μαζί σε μια γενική αρπακτική επίθεση κατά των εισοδημάτων της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης. Και αυτό είναι που τους ενώνει.

Παράλληλα όμως ο αδυσώπητος αγώνας του καθενός για την κατοχή και διατήρηση του μεριδίου του πάνω στα εισοδήματα της εργατικής τάξης που έχουν αρπάξει, δηλαδή για τη διαφύλαξη των καπιταλιστικών του κερδών από τους άλλους, και ταυτόχρονα το ρίξιμο των ζημιών του πάνω σε αυτούς, σπρώχνει τον κάθε εθνικό καπιταλισμό εναντίον των υπολοίπων. Και αυτό είναι που τους χωρίζει.

Γι' αυτό και κάτω από τις συνδιασκέψεις, επισημότητες, λόγους, φιλοφρονήσεις και σαμπάνιες, κρύβεται η πρωτόγονη, η ωμή και ζωώδης λογική μιας συμμορίας ληστών. Που συμφωνούν απόλυτα για τη ληστεία των θυμάτων τους, αλλά όταν οι δυνατότεροι ληστές αρπάξουν το μερίδιο των υπολοίπων, τότε γρονθοκοπούνται και απειλούν τη συμμορία με διάλυση. Και το πρόβλημα αυτής της συμμορίας είναι, ότι ούτε ο κάθε ληστής μπορεί να επιζήσει εκτός συμμορίας, αλλά ούτε και η συμμορία μπορεί να προστατεύσει τον κάθε ληστή της από τους υπόλοιπους.

Γιάννης Βερούχης Δεκέμβριος 1993

Συναφή Θέματα:

Οι Συνθήκες της ΕΕ

Νεοφιλελευθερισμός: Το Θανατηφόρο "Φάρμακο" για την..Ασθένεια της Κρίσης