Η κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων

Ενώ ο ελληνικός λαός υποφέρει, το κόμματα,
ακόμα και τα αριστερά,
επιμένουν να χρηματοδοτούνται από τη φορολογία μας.
Τους τα χρωστάμε;

Την ίδια στιγμή που εμείς οι εργαζόμενοι είμαστε καταδικασμένοι στην ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση, που μας έχουν πετσοκόψει μισθούς και συντάξεις, που μας ζητάνε νέες θυσίες, γιατί τα λεφτά «δεν βγαίνουν», την ίδια αυτή στιγμή ΟΛΑ τα κόμματα της Βουλής τάσσονται υπέρ της συνέχισης της χρηματοδότησης τους από τον κρατικό προϋπολογισμό! Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, μάλιστα, απαιτούν να μη μειωθεί καθόλου η χρηματοδότηση τους και να ρυθμιστούν ευνοϊκά οι υπέρογκες οφειλές τους (άνω των 200 δισ. ευρώ) προς τις τράπεζες, ενώ τα υπόλοιπα κόμματα ζητούν την «υπό όρους» μείωση της χρηματοδότησης... Δηλαδή, για να το πούμε απλά, ΕΜΕΙΣ διαμέσου της φορολογίας μας πληρώνουμε τη λειτουργία όλων των κομμάτων της Βουλής, και βέβαια και αυτών που παίρνουν τα πιο βάρβαρα μέτρα εναντίον μας!

Αυτό το αίσχος της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων πρέπει εδώ και τώρα να καταργηθεί. Είναι αδιανόητο το οποιοδήποτε κόμμα να χρηματοδοτείται υποχρεωτικά από όλο τον ελληνικό λαό και χωρίς μάλιστα να τον ρωτήσουν! Είναι όμως δύο φορές αίσχος τα κόμματα της λεγόμενης αριστεράς (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ), που υποτίθεται ότι παλεύουν για την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό, να τα πιάνουν από το αστικό κράτος, δηλαδή, το κράτος των καπιταλιστών-εργοδοτών. Ας μη μας λένε λοιπόν ότι μάχονται εναντίον του συστήματος, γιατί κανείς δεν δαγκώνει το χέρι που τον ταΐζει.

Όσο για το ΚΚΕ, η υποκρισία του ξεπερνάει κάθε όριο. Φτάνει μέχρι του σημείου να καταγγέλλει ότι δεν σκέφτεται το λαό όποιος απαιτεί την κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων (ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου 12/01/12)! Αλλά τι να περιμένει κανείς από ένα κόμμα που απολύει εργαζομένους στις κομματικές του επιχειρήσεις (902, Τυποεκδοτική); Που καταφεύγει στον άθλιο αστικό νόμο, το άρθρο 99 (που το ίδιο καταγγέλλει ως αντεργατικό!), για να σώσει από τα χρέη την Τυποεκδοτική του, εις βάρος φυσικά των εργαζομένων, μια καπιταλιστική επιχείρηση η οποία τύπωνε και κρατικά έντυπα με... απευθείας αναθέσεις και έπαιρνε και επιδότηση από το κράτος.

«Όλοι τους είναι ίδιοι»: αυτό λέει καθημερινά ο λαός μας και δεν έχει καθόλου άδικο.

Μάριος Σάκος

Η διάλυση του δημοσίου θα κάνει την Ελλάδα τριτοκοσμική χώρα

Οι σχεδιαζόμενες ιδιωτικοποιήσεις δεν θα είναι τίποτε περισσότερο από μια τεράστια «αρπαχτή» εις βάρος του δημόσιου πλούτου

Μέσω του λιμανιού του Πειραιά, η COSCO έχει πνίξει την Ελλάδα στα
κινέζικα προϊόντα, σκοτώνοντας την εγχώρια βιομηχανία και βιοτεχνία
ενώ το εργασιακό καθεστώς που έχει επιβάλει είναι μεσαιωνικό.
Τέτοιες και χειρότερες θα είναι οι νέες ιδιωτικοποιήσεις
που σχεδιάζονται

Η μεγαλοαστική συμμορία που κυβερνάει τη χωρα επιμένει στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, παρά το μέχρι τώρα ναυάγιο των περιώνυμων «ιδιωτικοποιήσεων». Από τα 50 δισ. ευρώ που προσδοκούσαν άμεσα από τα ξεπουλήματα των δημόσιων οργανισμών, έπεσαν στα 15, μετά στα 9 και τώρα στα 4.7 δισ. ευρώ. Το σκηνικό που έχουν στήσει για δήθεν «επέλαση» ξένων επενδυτών είναι απάτη. Πέρα απ' το ότι δεν έχει έρθει ούτε μισός τέτοιος, οι υποψήφιοι άρπαγες είναι οι γνωστές εγχώριες συμμορίες, που θέλουν να λεηλατήσουν τις δημόσιες επιχειρήσεις με την υποστήριξη ή την κάλυψη ισχυρών ξένων κεφαλαίων. Οι υποψήφιοι αυτοί είναι: στον ΟΠΑΠ η ΙΝΤΡΑΚΟΜ του Κόκκαλη, που όμως είναι σε μεγάλη κρίση, στις ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΟ ο ΑΚΤΩΡ του Μπόμπολα, σε συνεργασία με γαλλική εταιρεία ύδρευσης, στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης οι Κινέζοι σταλινοκοπιταλιστές, οι σύμμαχοι των εφοπλιστών, στο φυσικό αέριο οι εταιρείες του Κοπελούζου, ενώ η ΔΕΗ λεηλατείται ήδη μέσω των εταιρειών των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας.

Το βάλτωμα των ιδιωτικοποιήσεων δείχνει το αδιέξοδο που έχει περιέλθει ο ελληνικός καπιταλισμός, κάτω απ' το βάρος της αρπακτικής και τυχοδιωκτικής πολιτικής του. Ενώ κανείς δεν επενδύει σε μια υπό κατάρρευση οικονομία, αυτοί επιμένουν στη λεηλασία του δημόσιου πλούτου και του κρατικού τομέα της οικονομίας, η οποία, φυσικά, φέρνει ακόμα πιο κοντά τη χρεοκοπία.

Στην περίπτωση των δύο ιδιωτικών εταιρειών του ηλεκτρισμού, φαίνεται ο παρασιτικός και τυχοδιωκτικός χαρακτήρας των Ελλήνων καπιταλιστών. Με ανύπαρκτη υποδομή, πουλούσαν ρεύμα που έπαιρναν φτηνά από τη ΔΕΗ, ζημιώνοντας τη, και όταν το σκανδαλώδες αυτό καθεστώς σταμάτησε γιατί η ΔΕΗ θα βούλιαζε, άφησαν χρέη εκατομμυρίων, πήραν ακόμα και τα λεφτά των 200.000 πελατών τους απ' το γνωστό χαράτσι και επιχείρησαν να διαφύγουν, πουλώντας τις εταιρείες σε μια απίθανη ρωσο-αραβική εταιρεία. Όσο για την «επένδυση» για την οποία επαίρονται οι καπιταλίστες, αυτή της κινέζικης COSCO στο λιμάνι του Πειραιά, αυτή δεν ήταν μία κίνηση στο πλαίσιο του «ελεύθερου ανταγωνισμού», αλλά παράδοση του εμπορικού λιμανιού σε ένα κρατικό μονοπώλιο, το οποίο είχε έτοιμη για εισαγωγή την πλημμυρίδα των άθλιων προϊόντων του που διαλύουν την εγχώρια βιοτεχνία, εμπόριο και βιομηχανία. Ήταν μια στημένη φάμπρικα των εφοπλιστών και των συμμάχων τους Κινέζων ιμπεριαλιστών για την πολύπλευρη «κινεζοποίηση» του ελληνικού λάου. Γι αυτό που πραγματικά επαίρονται οι καπιταλιστές είναι οι κινέζικες συνθήκες εργασίας που έχουν επιβάλει σε ένα τμήμα των Ελλήνων λιμενεργατών. 700 ευρώ μισθός το μήνα για σκληρή εξειδικευμένη εργασία, απλήρωτες υπερωρίες, σταλινοκαπιταλιστική δικτατορία και τρομοκρατία και απαγόρευση όχι απλά οργάνωσης αλλά ακόμα και απλής διαμαρτυρίας.

Ένα τέτοιο καθεστώς ονειρεύονται οι εγκληματίες καπιταλιστές για όλο τον ελληνικό λαό. Ο πραγματικός στόχος τους είναι να κάνουν τη χώρα ασιατικό γκέτο, αβίωτη για τον ιστορικό λαό της, για να υποχρεωθεί ή να την εγκαταλείψει ή να εξαφανιστεί. Γι αυτό διαλύουν και κάθε δικαίωμα στην υγεία και περίθαλψη, καθιστώντας τα βιβλιάρια υγείας σχεδόν άχρηστα και τα νοσοκομεία ανίκανα να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε σοβαρή περίπτωση. Ο ελληνικός λαός απειλείται πραγματικά με εξαφάνιση. Δεν έχουμε άλλα περιθώρια. Να ρίξουμε εμείς τους εγκληματίες καπιταλιστές στο λάκκο που μας σκάβουν! Με μαζικό και οργανωμένο αγώνα, να ματαιώσουμε όλα τα σχέδια ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και να ανοίξουμε το δρόμο για να γίνει ο εργαζόμενος λαός ο πραγματικός κυρίαρχος στη χώρα. Αυτός είναι και ο μοναδικός δρόμος για τη σωτηρία μας.

Σωτήρης Κρόκος

ΛΕΥΤΕΡΙΑ

"...Εκεί που πριν υπήρχε μια σημαία, σήμερα υπάρχει ένα εμπορικό κέντρο.
Εκεί που υπήρχε μια ιστορία, σήμερα υπάρχει ένα ταχυφαγείο.
Εκεί που άνθιζαν λουλούδια, σήμερα υπάρχει ένας έρημος τόπος.
Εκεί που υπήρχε μνήμη, σήμερα υπάρχει λήθη.
Στη θέση της δικαιοσύνης, ελεημοσύνη...
...
Στη θέση της Πατρίδας, ένας σωρός ερείπια.
Στη θέση της μνήμης, το άμεσο και το εφήμερο.
Στη θέση της ελευθερίας, ένας τάφος.
Στη θέση της δημοκρατίας, ένα διαφημιστικό σποτ.
Στη θέση της πραγματικότητας, οι αριθμοί..."

ΛΕΟΝΤΑΣ ΤΡΟΤΣΚΥ για την Επαναστατική Εξέγερση

Παρουσιάζουμε ορισμένα αποσπάσματα του Λέοντα Τρότσκυ, από το τεράστιο συγγραφικό έργο του πάνω στο θέμα της σοσιαλιστικής επανάστασης του προλεταριάτου.

Τα αποσπάσματα αυτά επιλέχθηκαν επί τη βάσει: Της ιστορικής αναγκαιότητας και των ηθικών μέσων της, της πολιτικής και δυναμικής προετοιμασίας της ταξικής σύγκρουσης, της ιστορικής ψυχικής σύνθεσης της ανθρώπινης κοινωνίας και του ρόλου της ηγεσίας των επαναστατημένων μαζών, καθώς και των γενικών όρων που καθορίζουν τη νικηφόρο κατάληξη της επαναστατικής εξέγερσης του προλεταριάτου.

ΕΦΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΡΟΤΣΚΥ

1.        Διαλεκτική αλληλεξάρτηση σκοπού και μέσων

Ένα μέσο μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο με το σκοπό του. Μα ο σκοπός πρέπει  με τη σειρά του να δικαιολογηθεί και αυτός. Από την άποψη του Μαρξισμού, που εκφράζει τα ιστορικά συμφέροντα του προλεταριάτου, ο σκοπός δικαιολογείται όταν οδηγεί στην αύξηση της κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω στη φύση και στην κατάργηση της εξουσίας ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο.

«Μ’ αυτό θέλετε να πείτε πως στην επιδίωξη αυτού του σκοπού το κάθε τι επιτρέπεται;», ρωτάει σαρκαστικά ο φιλισταίος αποδείχνοντας πως τίποτα δεν κατάλαβε. Εκείνο μόνο επιτρέπεται, απαντούμε, που πραγματικά οδηγεί στην απελευθέρωση του ανθρώπου. Κι αφού αυτός ο σκοπός μόνο με την επανάσταση μπορεί να πραγματοποιηθεί, η απελευθερωτική ηθική του προλεταριάτου έχει αναγκαστικά επαναστατικό χαρακτήρα.

Αντιτίθεται ασυμφιλίωτα όχι μονάχα στο θρησκευτικό δόγμα αλλά και στα κάθε λογής ιδεολογικά φετίχ, αυτούς τους φιλοσοφικούς χωροφυλακές της άρχουσας τάξης. Βγάζει τον κανόνα της συμπεριφοράς της από τους νόμους της ανάπτυξης της κοινωνίας, και πρωταρχικά από την πάλη των τάξεων που είναι ο νόμος όλων των νόμων.

«Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ Η ΗΘΙΚΗ ΜΑΣ», 1939

2. «Η Ιστορία στα είκοσι τελευταία χρόνια αποδεικνύει με τρόπο πολύ ξεκάθαρο ότι τα βασικά προβλήματα στις σχέσεις ανάμεσα στις τάξεις, καθώς κι ανάμεσα στα έθνη, λύνονται με τη φυσική βία. Οι ειρηνόφιλοι ελπίσανε πολλά χρόνια πως με την ανάπτυξη της τεχνικής του πολέμου κανένας πόλεμος δε θα μπορούσε να γίνει πια. Οι φιλισταίοι πολλές δεκαετίες ίσαμε τώρα μας ξανάλεγαν κι αυτοί πως με την ανάπτυξη της τεχνικής του πολέμου καμία επανάσταση δε θα μπορούσε να γίνει πια. Μολοταύτα οι πόλεμοι και οι επαναστάσεις δεν σταματήσανε»

«ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΕΙ Η ΓΑΛΛΙΑ», 1934

3. Δύο τάξεις αποφασίζουν για την τύχη της σύγχρονης κοινωνίας: η ιμπεριαλιστική μπουρζουαζία και το προλεταριάτο. Το τελευταίο καταφύγιο της μπουρζουαζίας είναι ο φασισμός, που αντικαθιστά τα κοινωνικά και ιστορικά κριτήρια με βιολογικά και ζωολογικά μέτρα και σταθμά, έτσι που να ελευθερώνει τον εαυτό του από κάθε περιορισμό στον αγώνα του για την καπιταλιστική ιδιοκτησία. Ο πολιτισμός δεν μπορεί να σωθεί παρά μόνο με τη σοσιαλιστική επανάσταση. Για να πετύχει την ανατροπή το προλεταριάτο χρειάζεται όλη του τη δύναμη, όλη του την αποφασιστικότητα, όλη του την τόλμη, πάθος και σκληρότητα. Πρώτ’ απ’ όλα πρέπει να απελευθερωθεί ολότελα από τις αυταπάτες της θρησκείας, της «δημοκρατίας» και της υπεράνω των κοινωνικών τάξεων ηθικής – τις πνευματικές αυτές αλυσίδες που έφτιαξε ο εχθρός για να το δαμάσει και να το κρατάει δέσμιο. Μόνο εκείνο που προετοιμάζει την πλήρη και οριστική ανατροπή της ιμπεριαλιστικής κτηνωδίας είναι ηθικό και τίποτ’ άλλο. Η νίκη της επανάστασης – να ο υπέρτατος νόμος!»

«ΟΙ ΗΘΙΚΟΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ, ΣΤΟ ΜΑΡΞΙΣΜΟ», 1939

4.  Ο εμφύλιος πόλεμος, είπαμε σύμφωνα με τον κλαούζεβιτς, είναι η εξακολούθηση της πολιτικής, αλλά με άλλα μέσα. Αυτό σημαίνει: το αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου εξαρτιέται μόνο στο 1/4 , για να μην πούμε στο 1/10, από την πορεία του ίδιου του εμφυλίου πολέμου, από τα τεχνικά του μέσα, από την καθαρά στρατιωτική του διεύθυνση, και στα 3/4, αν όχι στα 9/10, από την πολιτική προετοιμασία. Τι είναι αυτή η πολιτική προετοιμασία; Η επαναστατική συνοχή των μαζών, η χειραφέτηση από τις δουλικές ελπίδες στην επιείκεια, στη μεγαλοκαρδία, στην ευθύτητα των «δημοκρατικών» αφεντάδων, η διαπαιδαγώγηση των επαναστατικών στελεχών έτσι που να μπορούνε ν’ αψηφάνε την επίσημη κοινή γνώμη και να ‘ναι ικανά να δείξουν απέναντι στην μπουρζουαζία έστω το 1/10 της σκληρότητας που η μπουρζουαζία δείχνει απέναντι στους εργαζόμενους. Δίχως μια τέτοια προετοιμασία, ο εμφύλιος πόλεμος, όταν θα τον επιβάλλουν οι συνθήκες – και στο τέλος πάντοτε το επιβάλλουν – θα γίνει κάτω από τις πιο δυσμενείς συνθήκες για το προλεταριάτο, θα εξαρτηθεί από πολλά τυχαία περιστατικά, και ύστερα, ακόμα και σε περίπτωση νίκης στρατιωτικής, η εξουσία μπορεί να ξεφύγει από τα χέρια του προλεταριάτου. Όποιος δεν βλέπει ότι η πάλη των τάξεων οδηγάει δίχως άλλο σε μια ένοπλη σύγκρουση, είναι τυφλός. Μα δεν είναι λιγότερο τυφλός εκείνος που πίσω από την ένοπλη σύγκρουση και την έκβασή της δε βλέπει όλη την προηγούμενη πολιτική των τάξεων που αγωνίζονται.

«ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΕΙ Η ΓΑΛΛΙΑ», 1934

5. Για ένα κόμμα επαναστατικό το καθήκον του είναι να προβλέπει ότι είναι αναπόφευκτη η μετατροπή της πολιτικής σε ανοιχτή ένοπλη σύγκρουση και να προετοιμάζεται με όλα τα μέσα για τη στιγμή αυτή, όπως προετοιμάζονται γι’ αυτήν τη στιγμή και οι κυρίαρχες τάξεις.

«ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΕΙ Η ΓΑΛΛΙΑ», 1934

6. Σε μια επαναστατημένη κοινωνία, οι τάξεις βρίσκονται σε διαπάλη. Είναι ωστόσο ολοφάνερο ότι οι μεταβολές που παρουσιάζονται ανάμεσα στην αρχή και στο τέλος της επανάστασης, στις οικονομικές βάσεις της κοινωνίας και στην κοινωνική υπόσταση [substratum] των τάξεων, δεν αρκούν καθόλου να εξηγήσουν την πορεία της ίδιας της επανάστασης, που μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα ρίχνει κάτω προαιώνιους θεσμούς, δημιουργεί καινούριους για να τους ανατρέψει και πάλι. Η δυναμική των επαναστατικών γεγονότων καθορίζεται άμεσα από γοργές μεταλλαγές, έντονες και παθητικές, στην ψυχολογία των τάξεων που έχουν συγκροτηθεί πριν από την επανάσταση.

Πραγματικά, η κοινωνία δεν αλλάζει τους θεσμούς της ανάλογα με τις ανάγκες της, όπως ο τεχνίτης ανανεώνει τα εργαλεία του. Το αντίθετο: πρακτικά η κοινωνία θεωρεί τους θεσμούς που βαραίνουν πάνω της σαν κάτι θεμελιωμένο γι απάντα. Για δεκαετίες, η αντιπολιτευτική κριτική δε χρησιμεύει παρά σαν ασφαλιστική δικλείδα στη δυσαρέσκεια των μαζών και είναι όρος για τη σταθερότητα του κοινωνικού συστήματος: λ.χ. τέτοια είναι κατ’ αρχήν η αξία της σοσιαλδημοκρατικής κριτικής. Χρειάζονται περιστάσεις ολότελα εξαιρετικές, ανεξάρτητες από τη θέληση των ατόμων και των κομμάτων, για να απαλλαγούν οι δυσαρεστημένοι από τα δεσμά του συντηρητικού πνεύματος και να οδηγηθούν οι μάζες στην εξέγερση.

Κατά συνέπεια, οι γοργές μεταβολές στη γνώμη και στο θυμικό των μαζών, σε καιρό επανάστασης, δεν προέρχονται από την ευλυγισία και την ευκινησία της ανθρώπινης ψυχής, μα από το βαθύ συντηρητισμό της. Οι ιδέες και οι κοινωνικές σχέσεις βρίσκονται σε χρόνια καθυστέρηση απέναντι στις καινούριες αντικειμενικές συνθήκες, ως τη στιγμή που σωριάζονται σαν κατακλυσμό, κι απ’ αυτό προκύπτουν, σε καιρό επανάστασης, ανατινάγματα ιδεών και παθών που οι αστυνομικοί εγκέφαλοι τα φαντάζονται απλούστατα σαν έργο των «δημαγωγών».

Οι μάζες δεν ρίχνονται στην επανάσταση με ένα ολοέτοιμο σχέδιο κοινωνικής αλλαγής, μα με το στυφό αίσθημα ότι δεν μπορούν πια να υποφέρουν άλλο το παλιό καθεστώς. Μόνον ο διευθυντικός κύκλος της τάξης τους (το κόμμα) κατέχει ένα πολιτικό πρόγραμμα, που χρειάζεται ωστόσο να επαληθευτεί από τα γεγονότα και να επιδοκιμαστεί στις μάζες.

Χωρίς διευθυντική οργάνωση (χωρίς το επαναστατικό κόμμα) η ενέργεια των μαζών θα διασκορπιζόταν όπως ο ατμός που δεν είναι κλεισμένος μέσα σ’ ένα κύλινδρο με έμβολο. Ωστόσο η κίνηση δεν προέρχεται ούτε από τον κύλινδρο ούτε από το έμβολο, μα από τον ατμό.

Από τον πρόλογο της «ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ», 1930

7. Οι βασικοί όροι για τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης έχουν εγκαθιδρυθεί από την ιστορική πείρα και έχουν ξεκαθαριστεί θεωρητικά:

1) Το αστικό αδιέξοδο και η επακόλουθη σύγχυση της άρχουσας τάξης.

2) Η οξεία δυσαρέσκεια και η πάλη για αποφασιστικές αλλαγές στις γραμμές της μικροαστικής τάξης, που δίχως την υποστήριξή της η μεγαλοαστική τάξη δεν μπορεί  να διατηρηθεί μόνη της.

3) Η συνειδητοποίηση της ανυπόφορης κατάστασης και η ετοιμότητα για επαναστατικούς αγώνες στις γραμμές του προλεταριάτου.

4) Ένα καθαρό πρόγραμμα και μια σταθερή ηγεσία της προλεταριακής πρωτοπορίας.

Αυτοί είναι οι τέσσερις όροι για τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης.

Ένας βασικός λόγος για τις ήττες πολλών επαναστάσεων οφείλεται στο γεγονός ότι  αυτοί οι τέσσερις όροι δε φθάνουν πάντα ταυτόχρονα στον αναγκαίο βαθμό ωριμότητας.

«Μανιφέστο της 4^ης Διεθνούς για τον Πόλεμο», Μάιος 1940. (Αυτά γράφτηκαν ακριβώς τρεις μήνες πριν από την τελευταία και αποτελεσματική απόπειρα δολοφονίας του από τον Στάλιν, τον Αύγουστο του 1940).

Επιμέλεια: Γιάννης Βερούχης

Αθήνα, 21 Ιουνίου 1999

Ποιός πιστεύει σε αυτό το πολιτικό επιτελείο;

Ας θέσουμε δύο απλά ερωτήματα στους εαυτούς μας και τον περίγυρο μας:

α) Οι Έλληνες πολιτικοί μπορούν να τα βγάλουν πέρα στις σημερινές εποχές;

β) Αν είχαμε 100.000 ευρώ (υπέροχο αστείο,... αλλά λέμε), τι σόι επένδυση θα κάναμε;

Τι επιχείρηση θα ανοίγαμε;

Αυτό είναι το δράμα των δραμάτων που περνάει η χώρα. Από τη μια, ένα τσούρμο πολιτικοί πραγματικά χαμηλότατης στάθμης, μαζεμένοι από τα αποστειρωμένα πανεπιστήμια της αλλοδαπής. Και από την άλλη, ένα πραγματικό κενό σε σκέψεις, ιδέες, για το πώς θα φτιάξεις μια καπιταλιστική επιχείρηση...

Είναι η πρώτη περίοδος που ειλικρινά μέσα στο αλαλούμ ακούς από παντού: Αει σιχτίρ, ας έλθουν οι ξένοι να μας διοικήσουν... Τι σημαίνει τούτο σε απλά ελληνικά; Ότι όλο το πολιτικό προσωπικό (έτσι τους λένε οι καπιταλιστές...) είναι ένα τσούρμο κλαψιάρικα ανθρωπάκια, ανίκανα να πραγματώσουν ένα απλό ορθολογικό σχέδιο. Ένα απλό σχεδιάκι, που ένας πολιτικός νους του χτες σε ένα δευτερόλεπτο θα το πραγμάτωνε.

Είναι πρωτόγνωρο, επίσης, ότι τα σεντούκια των καπιταλιστών δεν τοποθετούνται σε μια παραγωγική διαδικασία, έστω κρατικοδίαιτη, έστω στυλ λαμογιάς... Κάτι βρε αδελφέ, που να δώσει μια ελπίδα στον εαυτό τους.

Αυτά δεν είναι κοινωνιολογία και παραφιλολογία καφενείου... Οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες που έχει στη διάθεση της η αστική τάξη είναι ικανές μόνο στο να αρπάζουν τις συντάξεις των ηλικιωμένων. Κατά τα άλλα, είναι ανίκανες να έχουν το παραμικρό αναπτυξιακό και παραγωγικό σχέδιο για τη χώρα...

Δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωση να επενδύσουν οι καπιταλιστές κάτω από αυτή την πολιτική ηγεσία. Και οι πολιτικοί, επειδή το γνωρίζουν αυτό, τόσο περισσότερο αρπάζονται από το μισθουλάκο τους. Αυτός είναι ένας υπέροχος χορός. Αυτό που λείπει στο... λάγνο ζευγαράκι, είναι η πολιτική εκπροσώπηση του λαού, που με το νυχάκι της θα σπρώξει τους ερωτευμένους στο χάος της ιστορίας.

Αριστείδης Λάμπρου

Οι έμποροι της υγείας καραδοκούν

Σαν πεινασμένες ύαινες που ορμούν στο θήραμα, οι διάφοροι κλινικάρχες έχουν βάλει τις αστικές φυλλάδες τους να διατυμπανίζουν πως το μόνο μέλλον για τα νοσοκομεία είναι η ιδιωτικοποίηση τους. Όσο για τον, κατά τα άλλα λαλίστατο, Λοβέρδο, αυτός έχει λουφάξει, αλλά την ίδια στιγμή προωθεί νομοσχέδια προς την κατεύθυνση αυτή.

Μετά το Ερρίκος Ντυνάν, υπάρχει άμεσως κίνδυνος να χαθούν
κι άλλα νοσοκομεία για το λαό, όπως το
τμήμα Κυστικής Ίνωσης
του Νοσοκομείου Παίδων "Η Αγία Σοφία"

Συγχωνεύουν λοιπόν νοσοκομεία, με αποτέλεσμα τη μείωση των κρεβατιών από 46.000 σε 32.000 (μείον 30% περίπου), τη στιγμή που οι ανάγκες είναι πολλαπλάσιες και σε κάθε γενική εφημερία ράντζα βγαίνουν στους διαδρόμους των νοσοκομείων. Επιπλέον, φροντίζει να μην αυξηθεί το ελάχιστο προσωπικό, το οποίο εργάζεται σε συνθήκες γαλέρας, με εξευτελιστικούς μισθούς, αυξημένο φόρτο και αβέβαιες συμβάσεις. Τέλος, μειώνουν στο ελάχιστο και τα έξοδα για υλικά, δημιουργώντας αλλού ελλείψεις και αλλού φέρνοντας επικίνδυνα κινέζικα υλικά. Κοντολογίς, αντί να ενισχύσουν το ΕΣΥ και να προσφέρουν στο σκληρά εργαζόμενο ελληνικό λαό, σε τελευταία ανάλυση από τον ιδρώτα του, ένα πραγματικά ελεύθερης πρόσβασης, υψηλού επιπέδου, αποκλειστικά δημόσιο σύστημα υγείας, φροντίζουν να το διαλύσουν και να το προετοιμάσουν έτσι, ώστε τα αφεντικά να παραλάβουν σαν «Μεσσίες» ένα οικονομικό φιλέτο με ελάχιστα λειτουργικά έξοδα.

Προσπαθώντας λοιπόν να καλύψουν το αποτυχημένο πείραμα της μαιευτικής κλινικής του Ερρίκος Ντυνάν, που μόνο προβλήματα δημιούργησε, οι μεγαλοκαρχαρίες του Ιατρικού Κέντρου μας παρουσιάζουν το άσπρο μαύρο και μιλούν, ως μωρές παρθένες, για «πόλεμο συμφερόντων», ενώ δεν διστάζουν να προκρίνουν και ανοιχτά ως μόνη λύση για το ΕΣΥ τη σταδιακή ιδιωτικοποίηση των νοσοκομείων. Επιπλέον, αυτό-προτείνονται και ως σύμβουλοι του υπουργείου Υγείας για την αναμόρφωση του ΕΣΥ. Όπως λέει και ο σοφός λαός μας, «βάλε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα».

Η ηγεσία του υπουργείου παίζει το ρόλο της Πυθίας στις δημόσιες δηλώσεις, αλλά τα έργα μιλούν από μόνα τους. Το θέμα αυτό είναι εξαιρετικά κρίσιμο όχι μόνο για τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία αλλά για τον ελληνικό λαό γενικότερα. Καμία εμπιστοσύνη στις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και να είμαστε έτοιμοι για μαζική και δυναμική απάντηση σε κάθε νέο μέτρο.

Νικόλας Δημητροκάλλης

Ο Άνταμ Σμιθ και οι ψευτο-φιλελεύθεροι

Οι σημερινοί σούπερ αντιδραστικοί
"νεοφιλελεύθεροι"
επικαλούνται τον Άνταμ Σμιθ,
αλλά μάλλον δεν έχουν διαβάσει ούτε
μια αράδα απ' τα έργα του..

Οι καπιταλιστές-εκμεταλλευτές και τα διάφορα φερέφωνα τους, για τα φρικαλέα μέτρα που επιβάλλουν σήμερα εις βάρος των εργαζόμενων, επικαλούνται τις ιδέες του φιλελευθερισμού, όπως για παράδειγμα το «δικαίωμα» των ανθρώπων (δηλαδή, των καπιταλιστών) να δραστηριοποιούνται οικονομικά κατά όποιον τρόπο επιθυμούν (ακόμη κι αν αυτός ζημιώνει το κοινωνικό σύνολο), την κατάργηση κάθε εμποδίου στον «ελεύθερο ανταγωνισμό» κτλ

Καταρχάς, ο κλασσικός φιλελευθερισμός, της εποχής της ανόδου τις αστικής τάξης, έπαιξε ιστορικά έναν προοδευτικό ρόλο, συμβάλλοντας στην απαλλαγή της ανθρωπότητας και των παραγωγικών της δυνάμεων από τα δεσμά του μεσαιωνικού φεουδαρχισμού. Επίσης, διακήρυξε ότι στόχος της οικονομικής ανάπτυξης θα πρέπει να είναι η ευημερία όλο και περισσότερων ανθρώπων. Εκείνος όμως ο φιλελευθερισμός αντιστοιχούσε στον καπιταλισμό του ελεύθερου συναγωνισμού, ο οποίος έπαψε οριστικά να υπάρχει από το τέλος του 19ου αιώνα, όταν ο καπιταλισμός μπήκε στο ιμπεριαλιστικό-μονοπωλιακό του στάδιο. Σήμερα, η «ελευθερία των αγορών» είναι ουσιαστικά η ελευθερία ελάχιστων μεγάλων μονοπωλίων να εκμεταλλεύονται όλο και πιο εντατικά την εργατική τάξη, να συντρίβουν τους μικροαστούς, πετώντας τους έξω από την αγορά, και να διαλύουν χώρες ολόκληρες μέσω της τραπεζικής τοκογλυφίας και της «αξιοποίησης» του δημόσιου χρέους.

Αφιερώνουμε λοιπόν σε όλους τους σημερινούς ψευτοφιλελεύθερους δύο αποσπάσματα από το κορυφαίο έργο «Ο Πλούτος των Εθνών» (1776) του μέγιστου αστού οικονομολόγου και πατέρα του φιλελευθερισμού Άνταμ Σμιθ: «Οι έμποροι και οι διευθυντές στις μανιφακτούρες (σ.σ. εργοστάσια της εποχής) παραπονούνται πολύ για τις άσχημες επιπτώσεις των υψηλών μισθών στην αύξηση των τιμών και κατά συνέπεια, τη μείωση των πωλήσεων των αγαθών τους τόσο στην εγχώρια αγορά όσο και στο εξωτερικό. Δεν λένε όμως. τίποτα σχετικά με τις άσχημες συνέπειες των υψηλών κερδών. Σιωπούν σε σχέση με τις ολέθριες συνέπειες των δικών τους απολαβών»…

«Η πρόταση κάθε νέου νόμου ή ρύθμισης που προέρχεται από αυτή την τάξη (σ.σ. τους επιχειρηματίες) θα πρέπει πάντα να ακούγεται με επιφύλαξη,...με την επίδειξη της μέγιστης σχολαστικότητας αλλά και της μέγιστης καχυποψίας. Οι προτάσεις αυτές έρχονται από μια τάξη ανθρώπων των οποίων τα συμφέροντα δεν ταυτίζονται ποτέ με τη χώρα, οι οποίοι έχουν γενικά συμφέρον να εξαπατούν και να καταπιέζουν τη χώρα».

Πάρις Δάγλας

Το σχέδιο κατεδάφισης της δημόσιας εκπαίδευσης

Μεγαλοαστική τάξη και κυβέρνηση θέλουν μια παιδεία κατάλληλη μόνο για μια ασιατική χώρα φτηνών εργατικών χεριών

Ο νόμος για τα πανεπιστήμια που ψήφισε τον Αύγουστο η κυβέρνηση μαζί με τη ΝΔ, το ΛΑΟΣ και τη Δημοκρατική Συμμαχία, γκρεμίζει ολοκληρωτικά τη δημόσια και δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση. Είναι ένας νόμος-έκτρωμα που χτυπάει καίρια την ίδια την έννοια του πανεπιστημίου, τη γνώση και την έρευνα, το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του, την ακαδημαϊκή και επιστημονική ελευθερία, τα δικαιώματα φοιτητών και καθηγητών. Είναι ένας νόμος-έκτρωμα, άμεσα συνδεδεμένος με το καπιταλιστικό μοντέλο που ετοιμάζει για τη χώρα μας η μεγαλοαστική τάξη και η κυβέρνηση της, δηλαδή τη μετατροπή της σε μια ασιατική χώρα φτηνών εργατικών χεριών. Σε ένα τέτοιο μοντέλο η υψηλού επιπέδου έρευνα, επιστήμη, μόρφωση και η ειδικευόμενη εργασία δε χρειάζονται. Αυτό που χρειάζεται είναι η γνώση στοιχειωδών δεξιοτήτων, η «κατάρτιση», εργαζόμενοι μισο-ειδικευμένοι, χωρίς δικαιώματα, φτηνοί και υποτακτικοί.

Σύμφωνα με αυτό το νέο νόμο-πλαίσιο και παρά το «στρογγύλεμά» του:

Υποβαθμίζονται οι σπουδές, καθώς γίνονται μονοετείς, διετείς και τριετείς και οδηγούν σε αντίστοιχης αξίας τίτλους που μετρώνται με πιστωτικές μονάδες. Οι σπουδές από επιστημονικές μετατρέπονται σε σπουδές φαστ-φουντ παροχής δεξιοτήτων. Το πτυχίο ουσιαστικά καταργείται, αφού αντικαθίσταται από ατομικό φάκελο προσόντων. Εφαρμόζεται το μοντέλο σπουδών της Μπολόνια (3 χρόνια προπτυχιακές σπουδές - 2 χρόνια μεταπτυχιακά - 3 χρόνια διδακτορικό), το οποίο έχει αποτύχει στην Ευρώπη και ήδη έχει αρχίσει να αναθεωρείται.

Τα προγράμματα σπουδών και τα γνωστικά αντικείμενα των σχολών θα τα καθορίζουν πλέον όχι οι κοινωνικές και επιστημονικές ανάγκες, αλλά οι νόμοι της αγοράς και οι επιχειρήσεις. Γι' αυτό και στο βασικότερο όργανο διοίκησης του πανεπιστημίου (το Συμβούλιο) θα συμμετέχουν εξωπανεπιστημιακοί, δηλαδή εφοπλιστές, τραπεζίτες, βιομήχανοι κ.ά. Γι' αυτό και η κρατική χρηματοδότηση θα συνδυαστεί άμεσα με την αξιολόγηση, δηλαδή με ότι ορίζουν οι νόμοι της αγοράς. Γι' αυτό και το πανεπιστήμιο θα επιτρέπεται να αναζητά πόρους από ιδιώτες και χορηγούς. Θα διδάσκεται μόνο ότι «μετριέται» και προσφέρει άμεσα κέρδη. Κοινωνικές και ανθρωπιστικές σπουδές, όπως κοινωνιολογία, φιλοσοφία, ψυχολογία κ.λπ. που δεν «αποδίδουν» οικονομικά, θα συρρικνωθούν.

Το πανεπιστήμιο θα λειτουργεί σαν ιδιωτική επιχείρηση, καθώς ιδρύεται Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου που θα εμπορεύεται την περιουσία του, τα αποτελέσματα των ερευνών του, θα παράγει και θα διαθέτει στην αγορά προϊόντα, θα ιδρύει τεχνολογικές εταιρείες, θα συμμετέχει σε επιχειρήσεις κ.ά.

Τα δικαιώματα των φοιτητών χτυπιούνται. Νομιμοποιούνται τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, οι σπουδές εντατικοποιούνται, φοιτητές θα διαγράφονται, η σίτιση και η στέγαση περνάει πλέον στα ίδια τα πανεπιστήμια και, αναλόγως των οικονομικών τους, θα περιοριστούν ή θα καταργηθούν εντελώς.

Επιβάλλεται ένα άκρως αντιδημοκρατικό καθεστώς λειτουργίας. Το αυτοδιοίκητο καταργείται, ο φοιτητικός συνδικαλισμός χτυπιέται, οι καταλήψεις ουσιαστικά απαγορεύονται, η ακαδημαϊκή και ερευνητική ελευθερία περιορίζεται, το εκπαιδευτικό προσωπικό θα αξιολογείται συνεχώς, προκειμένου να χειραγωγείται, το άσυλο καταργείται.

Αυτός ο νόμος-έκτρωμα δεν πλήττει μόνο τους φοιτητές και τους καθηγητές. Πλήττει ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και πρέπει εδώ και τώρα να καταργηθεί. Βάζοντας ταφόπλακα στο δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο, βάζουν ταφόπλακα σε οποιαδήποτε προοπτική παραγωγικής ανάπτυξης της χώρας. Όσοι ψήφισαν αυτό το νόμο και όσοι τον υποστηρίζουν, δεν είναι παρά οι σύγχρονοι δήμιοι του ελληνικού λαού, που καταδικάζουν τη χώρα του στην οικονομική και πνευματική παρακμή, και τη φοιτητική νεολαία του στην ημιμάθεια και την ανεργία.

Μπράβο στους φοιτητές που έχουν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και έχουν προχωρήσει σε μαζικές συνελεύσεις, καταλήψεις και διαδηλώσεις. Ο μαχητικός αγώνας τους, που βρίσκεται ακόμα στην αρχή του, είναι αγώνας όλου του εργαζόμενου ελληνικού λαού, είναι αγώνας όλων μας. Η διάλυση του δημόσιου πανεπιστημίου ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!

Μάριος Σάκος

Να πάρουμε πίσω τα κλεμμένα



Σε αυτές τις θυρίδες στην Ελβετία βρίσκετε ο
κλεμμένος ελληνικός πλούτος του ελληνικού λαού

Εξακόσια δισεκατομμύρια ευρώ καταθέσεις έχει αυτή τη στιγμή στις ελβετικές τράπεζες η ελληνική αστική τάξη. Το μυθώδες αυτό ποσό πρέπει να επιστραφεί στους Έλληνες εργαζόμενους, γιατί αποτελεί την κλεμμένη υπεραξία από τον ιδρώτα τους. Αποτελεί τον καρπό της εκμετάλλευσης τους επί ολόκληρες δεκαετίες. Και εν μέρει προέρχεται από τις χαριστικές επιδοτήσεις που έδινε το κράτος στους αστούς, από χρήματα κάθε φορολογούμενου. Το ποσό αυτό είναι υπεραρκετό για να ξεπεράσει η χώρα μας την κρίση, αφού με αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να εξοφληθεί ολόκληρο το χρέος και επιπλέον να γίνουν παραγωγικές επενδύσεις που θα ανορθώσουν την οικονομία.

Το ελληνικό κράτος μπορεί να πάρει πίσω τα χρήματα αυτά ή ένα σημαντικό μέρος τους, αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση. Παράδειγμα, η περίπτωση της Γερμανίας, που πριν μερικά χρόνια, μέσω των μυστικών υπηρεσιών της, κατάφερε να αποκτήσει ηλεκτρονικά δεδομένα με τα ονόματα χιλιάδων Γερμανών φοροφυγάδων που διατηρούσαν τραπεζικούς λογαριασμούς σε Ελβετία και Λιχτενστάιν. Απλώς και μόνο με την απειλή κυρώσεων, εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ επέστρεψαν στη Γερμανία από τους φοβισμένους φοροφυγάδες. Επιπλέον, τα 203 δισεκατομμύρια ευρώ που παρέμειναν στις ελβετικές τράπεζες συμφωνήθηκε μεταξύ Γερμανίας και Ελβετίας να φορολογούνται με 19% έως 34%, ανάλογα με το πόσο διάστημα βρίσκονται στην Ελβετία. Ποσοστό που, σύμφωνα με την Ένωση Γερμανών Φορολογουμένων, θα έπρεπε να είναι ακόμη υψηλότερο.

Μπροστά στα ζωντανά αυτά παραδείγματα, η μόνιμη αδράνεια των ελληνικών κυβερνήσεων αποδεικνύει ότι αποτελούν φτηνά υποχείρια μιας αρπακτικής μεγαλοαστικής κλίκας, που, προκειμένου να παραμείνει εντελώς αφορολόγητη, δεν διστάζει να οδηγήσει τη χώρα στο γκρεμό. Η ελληνική μεγαλοαστική τάξη είναι απολύτως ανθελληνική. Λεηλατεί τη χώρα χωρίς να επανεπενδύει σε αυτή και, αφού την ξεζουμίσει, την εγκαταλείπει ημιθανή. Γι' αυτό και, όσο μένει στο απυρόβλητο, τόσο θα οδεύουμε προς την εξαθλίωση. Ο ελληνικός λαός, λοιπόν, με τους αγώνες του, πρέπει να διεκδικήσει την επιστροφή των κλεμμένων. Τα 600 αυτά δισεκατομμύρια αποτελούν δική μας περιουσία.

Βασίλης Παπανικολάου

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ

ΑΝΤΙ ΑΡΘΡΟΥ..  

Λογοτέχνες...
Ο λογοτέχνης Οδυσσέας Ελύτης, γιος βιομήχανου σαπουνιών, έζησε μέχρι το θάνατό του σε νοικιασμένο διαμέρισμα μικρότερο των 50 τετραγωνικών.

Ο λογοτέχνης Νίκος Παπανδρέου, γιος πρωθυπουργού, ζει σε νοικιασμένη έπαυλη μεγαλύτερη των 500 τετραγωνικών.

Δεδομένης της διαφοράς μεγέθους των δύο λογοτεχνών η διαφορά επιπέδου διαβίωσης είναι ευεξήγητη.

Mεταδώστε το μας κάνει καλό !!!!

Μήνυμα μόνον για Έλληνες και όχι κάθε λογής ελλαδίτη  η άλλους

Οι Έλληνες, δεν «έκυπτον», ούτε και όταν προσευχόταν. Είναι γνωστό ότι επικαλούντε τους επουράνιους θεούς δι’ απλής ανατάσεως των χεριών, «άρσεως», εξ ου αρα = προσευχή, αράομαι = προσεύχομαι. «Η προσκύνησις ανθρώπου από άνθρωπο αντιμετωπίζετο και ώς μεγάλη βλακεία και αφέλεια».

Γράφει ο Φιλόστρατος, στον βίο Απολλωνίου του Τυανέως Κέφ. XXVII

Και φυσικά οι Έλληνες ήταν φίλοι και όχι δούλοι των Θεών τους. «Ω φίλε ΠΑΝ, και σεις άλλοι θεοί…»

έλεγε ο Σωκράτης…

Δούλοι, του η των Θεών είναι αυτοί που έρποντε και σύροντε με την κοιλιά τους και δεν σέβονται την γυναίκα , και θέλουν δούλους τους, τούς Ανθρώπους , επιλέξτε Δούλοι στο Θεό τους η Άνθρωποι απέναντι στους Έλληνες Θεούς.

 

Άρθρο α)  ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ (STATE OF NECESSITY): ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ "ΟΠΛΟ" ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ!

Διαβάστε προσεκτικά το παρακάτω άρθρο του Μιχάλη Βάρδα οικονομολόγου και παραγκωνισμένου (γιατί άραγε;) στελέχους του Λάος. Περιγράφει με απόλυτη σαφήνεια τι θα έκαναν οι πολιτικοί που «διαπραγματεύονται» ΑΝ ΗΤΑΝ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ:

Το Αγγλικό Δίκαιο και τα Ελληνικά Ομόλογα, η Στάση Πληρωμών και η Κατάσταση (έκτακτης) Ανάγκης (State of Necessity)

 Με τις επερχόμενες δανειακές συμβάσεις (παλαιά και νέα), η Ελλάδα καλείται να παραδώσει το Όπλα της !

Αυτά είναι το Ελληνικό Δίκαιο που διέπει την έκδοση και διαχείριση των Ελληνικών Ομολόγων και η Στάση Πληρωμών.

Αν η Ελλάδα υποκύψει τώρα ένεκα της ολιγωρίας των αδυνάμων πολιτικών ηγεσιών της, θα εξαθλιωθεί , θα καταστραφεί και, τελικά, θα υποδουλωθεί στους νέους δυνάστες της οριστικά και αμετάκλητα !!!

Πέρα από την τρομοκρατία που ασκείται στους Έλληνες για το ενδεχόμενο «χρεωκοπίας» της Ελλάδας, επιστροφής στη δραχμή κλπ., η ουσία είναι ότι ενώ η στάση πληρωμών αποτελεί πλέον ρεαλιστικό ενδεχόμενο, δεν φαίνεται να υπάρχει καμιά σοβαρή προετοιμασία της Ελλάδας για να την αντιμετωπίσει, εάν χρειασθεί (δημιουργία αποθεμάτων τροφίμων, καυσίμων, φαρμάκων , πολεμοφοδίων κλπ). Η γενική παραπληροφόρηση (τηλεοπτική και μη) συσκοτίζει την κατάσταση ακόμη περισσότερο. Ο κόσμος ακούει «στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» και πανικοβάλλεται .

Η αλήθεια είναι όμως, ότι ακόμη και εάν ένα κράτος κηρύξει στάση πληρωμών προς τους δανειστές του (αυτό εννοεί ο όρος «χρεωκοπία» κράτους), το κράτος εξακολουθεί να έχει στη διάθεσή του χρήματα από φόρους για πληρωμές των βασικών του λειτουργιών. «Στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» κράτους στο διεθνές οικονομικό λεξιλόγιο δεν σημαίνει ότι το κράτος δεν έχει καθόλου χρήματα, αλλά ότι το κράτος παύει να εξυπηρετεί τα δάνειά του. Άσχετα από το επιθυμητό ή μη μίας στάσης πληρωμών των ελληνικών δανείων, η Ελλάδα πρέπει να προετοιμασθεί για μία τέτοια περίπτωση, για τον πολύ απλό λόγο ότι το ενδεχόμενο αυτό γίνεται όλο και πιό πιθανό.

Πως όμως θα πρέπει να χειρισθεί μια τέτοια κατάσταση;

Αυτό που δεν μας λένε: Κατάσταση (έκτακτης) Ανάγκης ή State of Necessity

Επιμελώς αποκρύπτεται στην Ελλάδα από όλους ότι το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει σε ένα κράτος που βρίσκεται σε κατάσταση δημοσιονομικής αδυναμίας (αγγλ.: State of Necessity) το δικαίωμα να αναστείλει την πληρωμή των δανείων του. Αυτό αποτελεί κοινό τόπο για όσους ασχολούνται με το διεθνές δίκαιο, έχει δε αυτή κωδικοποιηθεί από την Διεθνή Νομική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών (International Law Commission) από εφαρμογή αυτού του κανόνα για πάνω από έναν αιώνα στο διεθνές δίκαιο. Δείτε στο ILC-Yearbook του 1980 , πόσα ενδιαφέροντα επιχειρήματα μπορεί να χρησιμοποιήσει η Ελλάδα έναντι των δανειστών της (από τη σελίδα 14 και μετά, ειδικά από το σημείο 25 και έπειτα . Η Ελλάδα έχει στο χέρι της τη δυνατότητα να πει ένα νομιμότατο «ελάτε να πάρετε όταν έχουμε» στους δανειστές της !

Αυτό που αποκρύπτεται ακόμη πιο επιμελώς είναι ότι υπάρχει σήμερα όλο και πιο έντονη διεθνής αμφισβήτηση της δυνατότητας αναστολής των πληρωμών όταν τα δάνεια οφείλονται σε ιδιώτες δανειστές (όχι κράτη) και υπάγονται σε αλλοδαπό δίκαιο. Η σημαντικότερη αμφισβήτηση αυτού του είδους τα τελευταία χρόνια προήλθε από το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο το 2007, σε σχέση με τα χρέη της Αργεντινής, τη στιγμή που άλλα ανώτατα δικαστήρια (όπως της Ιταλίας το 2005) είχαν αναγνωρίσει ότι η Αργεντινή δικαιούται να αναστείλει τις πληρωμές των δανείων προς ιδιώτες πιστωτές, ακόμη και εάν αυτά υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο.

Αυτός είναι λοιπόν ο λόγος, για τον οποίο υπάρχει τέτοια πίεση για το αγγλικό δίκαιο και ταυτόχρονα (κάτι που καθόλου δεν λέγεται δημοσίως) για το δικαστήριο που θα κρίνει α) αν η Ελλάδα είναι πράγματι σε state of necessity και β) αν δικαιούται να αναστείλει τις πληρωμές προς ιδιώτες. Είναι η μόνη ελπίδα που έχουν σήμερα οι ιδιώτες πιστωτές να ξεπεράσουν το σημαντικότατο νομικό εμπόδιο της State of Necessity.

Οι δυνατότητες της Ελλάδας σε καθεστώς State of Necessity

Η δυνατότητα να επικαλεσθεί η Ελλάδα State of Necessity σε περίπτωση χρηματοδοτικού αδιεξόδου είναι το βασικό της όπλο, που κινδυνεύει με το αγγλικό δίκαιο. Το ελληνικό δίκαιο (άρθρο 31 ν. 1914/1990) προβλέπει ότι οι όροι των ομολόγων (επιτόκιο, χρόνος αποπληρωμής κλπ.) ρυθμίζονται με απλές υπουργικές αποφάσεις. Αυτό σημαίνει ότι, όταν η Ελλάδα επικαλεσθεί State of Necessity, μπορεί την άλλη στιγμή με μια απλή υπουργική απόφαση να σταματήσει την τοκογονία των ομολόγων (0% επιτόκιο) και να αναστείλει την πληρωμή τους για όσο διαρκεί η State of Necessity. Με τον τρόπο αυτό, ρίχνει το έλλειμμά της κατά 6% ή περισσότερο (όσο είναι η δαπάνη των τόκων ως ποσοστό του ΑΕΠ) και σταματάει να έχει την πίεση της αποπληρωμής του χρέους.

Το σημαντικότερο :

Η νομιμότητα μίας τέτοιας ενέργειας θα κριθεί (πλην περιπτώσεων όπου ενεργοποιούνται ρήτρες διεθνούς διαιτησίας) από τα ελληνικά δικαστήρια αποκλειστικά!

Το ίδιο ακριβώς μπορεί να κάνει και με τα δάνεια του Μνημονίου, με τη διαφορά ότι εδώ θα χρειαστεί νέος νόμος της Βουλής και όχι απλή υπουργική απόφαση. Εδώ η επίκληση της State of Necessity θα είναι όμως πιο ασφαλής, διότι η εφαρμογή της State of Necessity δεν αμφισβητείται έναντι άλλων κρατών ή διεθνών οργανισμών – ασχέτως του ότι η δανειακή σύμβαση του Μνημονίου προβλέπει παραίτηση της Ελλάδας από ασυλίες εθνικής κυριαρχίας: Αυτά δεν ισχύουν όταν υπάρχει State of Necessity, που αποτελεί Αναγκαστικό Διεθνές Δίκαιο! Εδώ η νομιμότητα της State of Necessity θα κριθεί από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που πολύ δύσκολα θα αρνηθεί ότι η Ελλάδα βρίσκεται πράγματι σε State of Necessity.

Σε απλή αριθμητική, η επίκληση της State of Necessity σημαίνει για την Ελλάδα αυτόματη μείωση του ελλείμματός της στο 3-4%, το οποίο μπορεί να καλυφθεί (εντός του ευρώ και χωρίς καμία ανάγκη για μετάβαση στη δραχμή) είτε με εσωτερικό δανεισμό, είτε με στοχευμένες περικοπές δαπανών, είτε με δανεισμό από τρίτα κράτη, που θα είχαν ενδιαφέρον ή συμφέρον να δανείσουν την Ελλάδα. Για τους δανειστές της Ελλάδας σημαίνει ότι κρατούν όλο το κεφάλαιό τους, αλλά θα ξεκινήσουν ξανά να εισπράττουν τόκους και να μπορούν να ζητήσουν αποπληρωμή του κεφαλαίου τους, όταν η Ελλάδα δηλώσει ότι έχει ξεπεράσει τη State of Necessity. Αυτό θα συμβεί από τη στιγμή που θα επιτευχθούν τα πρώτα πλεονάσματα και βελτιωθεί η διεθνής χρηματοπιστωτική εικόνα της Ελλάδας, ώστε να μπορεί να απευθυνθεί ξανά στις αγορές χρήματος.

Θεωρίες συνωμοσίας.

Εδώ τίθεται το ερώτημα:Αν είναι τόσο απλό και τόσο εύκολο, γιατί δεν θέλουν όλοι να ακολουθήσει η Ελλάδα αυτή την λύση, που αφήνει ευχαριστημένους και την Ελλάδα, που θα ξεφύγει από το Μνημόνιο, και τους δανειστές, που δεν θα πρέπει να υποστούν κανένα haircut;

Πρώτον, διότι από τον Οκτώβριο του 2009 και μετά η ηγεσία της Ελλάδας υπηρετεί οποιαδήποτε άλλα συμφέροντα, εκτός από τα ελληνικά.

Δεύτερον, διότι η ελληνική κρίση προκλήθηκε στα πλαίσια ευρύτερου νομισματικού πολέμου και συντηρείται στα πλαίσια του ίδιου νομισματικού πολέμου.

Τρίτον, διότι η ελληνική κρίση είναι μια μοναδική ευκαιρία για την λεηλασία της ελληνικής δημόσιας περιουσίας και του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος και αυτοί που κινούν τα νήματα δεν θέλουν να αφήσουν τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη.

Αυτά όλα μπορούν να ακούγονται σαν θεωρίες συνωμοσίας, όμως είναι και η μόνη λογική εξήγηση για το γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν έχει διερευνηθεί η προφανής (και νόμιμη) λύση για την Ελλάδα, που είναι η, σε διαπραγμάτευση με τους εταίρους, κήρυξη της Ελλάδας σε προσωρινή State of Necessity (δημοσιονομική αδυναμία), ζητώντας από τους πιστωτές να μην χάσουν κεφάλαιο (όπως θα συμβεί αν τελικά συμφωνηθεί το PSI), αλλά μόνον τόκους για κάποιο χρονικό διάστημα, μέχρι να βελτιώσει η Ελλάδα τα οικονομικά της.

Δεδομένα πάντως είναι ότι α) η State of Necessity ως κανόνας του διεθνούς δικαίου είναι σήμερα σε ισχύ και ήταν σε ισχύ και πριν το 2009 και β) κανείς δεν μιλάει για αυτή την πολύ ρεαλιστική εκδοχή, ενώ διαδεδομένες είναι οι πολύ λιγότερο ρεαλιστικές συζητήσεις για λογιστικό έλεγχο του χρέους κλπ.

Αν αυτά από μόνα τους δεν μας υποψιάζουν ότι οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν κάποια βάση, ας δούμε τουλάχιστον θετικά την πραγματικότητα μίας ενδεχόμενης ελληνικής Στάσης Πληρωμών : Η Ελλάδα πρέπει επειγόντως να σχεδιάσει την διαχείριση μίας τέτοιας κατάστασης προς το συμφέρον της. Και το καθαρό συμφέρον της είναι, αν χρειασθεί, να επικαλεσθεί State of Necessity, όπως είναι όλο και πιθανότερο, να το κάνει αυτό με τα ελληνικά ομόλογα υπό το υπάρχον σημερινό καθεστώς τους , εκείνο του Ελληνικού Δικαίου , σε καμία δε περίπτωση του Αγγλικού!

ΠΗΓΗ: http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/02/state-of-necessity.html#ixzz1loIdAPpt

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο , έχει πολλά σημαντικά!

Άρθρο β) Δείτε και αναγνώστε τον Εφαρμοστικό Νόμο..

Στο επισυναπτόμενο αρχείο Efarmostikos_nomos_sxolia1.pdf (714 KB) σε pdf  μορφή 73 σελίδες στα Ελληνικά.

Μία πολύ καλή προσπάθεια κάποιου, με τις κατάλληλες σημειώσεις και επεξηγήσεις, χρόνο να έχεις και μεράκι ,να μάθεις . Τώρα δεν έχεις δικαιολογία έχεις το Νόμο έτοιμο και επεξεργασμένο.

Ανοιξε το και καλή μελέτη και δυνατό στομάχι!

Άρθρο γ) Το πρώην (;) στέλεχος του ΔΝΤ, ο διευθυντής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, Ανδρέας Γεωργίου

Το Άρθρο αυτό δεν έχει αρθρογράφο , το οποίο σημαίνει ότι έχει πηγή προέλευσης , αλλά δεν υπάρχει πατρότητα , και αυτό σημαίνει ότι η αναπαραγωγή γίνετε με επιφύλαξη, για την γνησιότητα των πληροφοριών, ίσως να είναι Άρθρο κάποιας εφημερίδας, ίσως από κάποιο κοινωνικό δίκτυο, ίσως πολιτικοί αντίπαλοι να θέλουν να κάνουν θέμα κοινώς λάσπη, ίσως να θέλουν να τρωγόμαστε, κρίνετε, και εάν γνωρίζετε περισσότερα, παρακαλώ στείλετε περισσότερα για να προωθηθούν.

Ο Διευθυντής της Ελληνικής
Στατιστικής Αρχής
Ανδρέας Γεωγίου,
είναι πρώην στέλεχος του ΔΝΤ
και ανθρωπος των αγορών

Το πρώην (;) στέλεχος του ΔΝΤ, ο διευθυντής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, Ανδρέας Γεωργίου ο οποίος σύμφωνα με καταγγελίες των πρώην υφισταμένων του διόγκωσε επίτηδες του έλλειμμα του δημοσίου με αποτέλεσμα να επιβληθούν τα οικονομικά μέτρα εξαθλίωσης, απολογείται στις 12 Δεκεμβρίου με την κατηγορία της παραποίησης στοιχείων!

Ο Ανδρέας Γεωργίου, οποίος καταγγέλθηκε από την πρώην υπάλληλο της ΕΛΣΤΑΤ Ζωή Γεωργαντά για σκοπούμενη διόγκωση του αναθεωρημένου ελλείμματος του 2009 από13,4% σε 15,8% του ΑΕΠ, με στόχο να γίνει επιτακτική η υιοθέτηση επώδυνων μέτρων λιτότητας θα έρθει για πρώτη φορά αντιμέτωπος με την Δικαιοσύνη.

Τις πρώτες καταγγελίες σε βάρος του τις έκανε η καθηγήτρια Οικονομετρίας Ζωή Γεωργαντά, ένα από τα 5 μέλη της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής που εξαναγκάστηκαν σε παραίτηση από το Βενιζέλο. «Δεν υπήρχε θέμα χρεοκοπίας. Το μεθόδευσαν για να μπούμε στο Μνημόνιο και να πάρουν όλα τα μέτρα που φορτώθηκε άδικα ο ελληνικός λαός» είπε στις πρώτες της καταγγελίες.

Η οποία μάλιστα προχώρησε σε ανατριχιαστικές αποκαλύψεις:

- Δεν υπάρχει καμία Ελληνική Στατιστική Αρχή.

- Δεν συνεδρίασε ποτέ για την έκδοση στοιχείων, τα οποία έρχονταν έτοιμα-μαγειρεμένα.

- Αποκορύφωμα όλων ήταν το έλλειμμα του 2009 που σε μία νύχτα γιγαντώθηκε από τους Γερμανούς της Eurostat, με την ανοχή του τότε υπουργού Γιώργου Παπακωνσταντίνου.

- Αποτέλεσμα ήταν να ξεκινήσουν τα σενάρια περί ενδεχόμενης ελληνικής χρεοκοπίας και έτσι μπήκαμε στο Μνημόνιο, και έτσι »πέρασαν» και »περνάνε» τα άδικα μέτρα λιτότητας κατά του ελληνικού λαού.

- Καμία ανεξαρτησία, μία σφραγίδα και μόνο η Στατιστική Αρχή. Εδώ και ένα χρόνο δεν έχουμε συνεδριάσει!

- Για τα μάτια η περίφημη διαδικασία opengov. Μας επέλεξαν όλους επειδή είμαστε ΠΑΣΟΚ.

Κατά την κ. Γεωργαντά, φούσκωσαν σε μία νύχτα το έλλειμμα του 2009

«Το έλλειμμα για το 2009 έβγαινε γύρω στο 12%, έτσι ασκήθηκαν πιέσεις από την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία και τον πρόεδρό της κ. Βάλντερ Ραντερμάχερ, ο οποίος ήθελε να μπουν μέσα στο έλλειμμα και οι δαπάνες των δημοσίων επιχειρήσεων και των ΔΕΚΟ».

«Για την αύξηση του ελλείμματος του 2009 στο 15,4% ελήφθησαν υπ' όψιν μόνο οι δαπάνες των ΔΕΚΟ».

«Εν μία νυκτί η Eurostat αποφάσισε ότι ορισμένες ΔΕΚΟ πρέπει να ενταχθούν στο έλλειμμα».

Τους ισχυρισμούς της επιβεβαίωσε και ο πρώην αντιπρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ, Νίκος Λογοθέτης κατέθεσε χθες το πρωί ενώπιον εισαγγελέα και επιβεβαίωσε, σύμφωνα με πληροφορίες, τους ισχυρισμούς του πρώην μέλους του Δ.Σ. της ΕΛΣΤΑΤ, Ζωής Γεωργαντά για τεχνητή διόγκωση του ελλείμματος του 2009.

Πρόκειται για ένα φοβερό σκάνδαλο που αν επιβεβαιωθεί θα ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία που βέβαια δεν θα έχει συντελεστεί χωρίς να κάλυψη της προηγούμενης κυβέρνησης...

Ο μάρτυρας, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, προσπάθησε να ενισχύσει με επιπλέον στοιχεία όσα είχε πει στην 6ωρη κατάθεσή της η καθηγήτρια οικονομετρίας σύμφωνα με τα οποία «σκοπίμως και εν μέσω πιέσεων, της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Αρχής, η ΕΛΣΤΑΤ με μη επιστημονικές μεθόδους διόγκωσε το αναθεωρημένο έλλειμμα του 2009 από περίπου 12-13% σε 15,4%, με στόχο να επιβληθούν στην χώρα περισσότερα και σκληρότερα δημοσιονομικά μέτρα».

Άλλωστε, ο ίδιος φέρεται να είχε προβεί σε καταγγελία ενώπιον των εισαγγελικών αρχών πως τα στοιχεία της Υπηρεσίας έδειχναν το έλλειμμα στο επίπεδο του 15,5% και ουσιαστικά έβαζαν τη χώρα στη δίνη σειράς σκληρών οικονομικών μέτρων.

Οι σχολιασμοί που ακολουθούν προφανώς δεν είναι από τον δημιουργό του κειμένου.

Μπράβο στην πρώτη ελληνιδα που δεν φοβηθηκε και μιλησε!!!!

Επιτελους καποιοι μιλησαν ΔΗΜΟΣΙΑ και με στοιχεια!!!

Τωρα εμεις που το μαθαμε.... τι κανουμε αληθεια???

Συνεχιζουμε και κοιμομαστε???

Παιζουμε τους αγανακτισμενους???

Ενδιδουμε στο ..."πεπρωμενο" και τρωμε την ταπεινωση, την προδοσια και την αδικια χωρις διαμαρτυρια, αντιδραση, η επανασταση, ???

χωρις διεκδικηση της δικαιοσυνης και αποκατασταση της αληθειας???

τουλαχιστον ας μην τους αφησουμε να το κουκουλωσουν !!!

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΠΑΝΤΟΥ!!!

Όταν γνωρίζεις , είσαι υπεύθυνος της πράξης η της απραξίας σου

Όχι άλλο Πόντιοι Πιλάτοι...!

Αφορά την ζωή μας, την πατρίδα μας, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας και των παιδιών μας!!!!

Ας πάρουμε την ζωή μας στα χέρια μας κι ας δράσουμε!!!  μην περιμένουμε ... να το κάνει κάποιος άλλος.

 Πηγή 1  Πηγή 2  Πηγή 3 

ΜΕΤΩΠΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Εργάτες, υπάλληλοι, μικρομεσαίοι, αυτοαπασχολούμενοι, άνεργοι, νεολαία: Να συντονίσουμε τώρα τις αντιδράσεις μας, πάνω σε ορισμένα βασικά και αποδεκτά από όλους αιτήματα, και να ανατρέψουμε τη χούντα του Μνημονίου!

Ταξιτζήδες και οδηγοί λεωφορείων έφτασαν να απεργούν την ίδια μέρα, κάτι που κάποτε φάνταζε αδιανόητο. Αυτό που έγινε αυθόρμητα, να γίνει συνειδητά παντού. Όλοι ενωμένοι ενάντια στον κοινό εχθρό.

Τους τελευταίους μήνες, η βάρβαρη κυβερνητική πολιτική έχει οδηγήσει στο δρόμο του αγώνα διάφορες κοινωνικές ομάδες: ελεύθεροι επαγγελματίες, όπως ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες, φαρμακοποιοί, δικηγόροι κ.λπ., παλεύουν ενάντια στην εξαφάνιση τους. Εργαζόμενοι του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα παλεύουν ενάντια σε μειώσεις μισθών και απολύσεις, φοιτητές και μαθητές παλεύουν ενάντια στην κατάργηση της δημόσιας δωρεάν παιδείας. Άνεργοι φτιάχνουν επιτροπές και διεκδικούν επιδόματα και δουλειές.

Η αγριότητα των μέτρων έχει ανατρέψει νοοτροπίες συντηρητισμού και «νομιμοφροσύνης» και έχει οδηγήσει σε πρωτοφανείς μορφές αγώνα, αντίστασης και ανυπακοής: Δημόσιοι υπάλληλοι καταλαμβάνουν τα ίδια τα υπουργεία όπου δουλεύουν ή συμπαρίστανται ενεργά και ανοιχτά σε άλλους καταληψίες. Εφοριακοί συντάσσουν και διακινούν δηλώσεις μη πληρωμής των κεφαλικών φόρων. Το συνδικάτο των ταξί καλεί επίσημα τα μέλη του να μην πληρώνουν τα χαράτσια. Υπάλληλοι της ΔΕΗ δηλώνουν ότι θα εμποδίσουν έμπρακτα την επιβολή του νέου φόρου στα ακίνητα. Ένα ευρύτερο κίνημα κατά της πληρωμής άδικων εισφορών συσπειρώνει ανθρώπους διαφόρων κατηγοριών.

Τέλος, έχει αρχίσει και κάνει την εμφάνιση του ένας συντονισμός δράσης ανάμεσα σε στρώματα που μέχρι τώρα δεν είχαν καμία επαφή μεταξύ τους, όπως π.χ. ανάμεσα στους ιδιοκτήτες ταξί και τους οδηγούς των μέσων μαζικής μεταφοράς.

Είναι λοιπόν φανερό πια ότι υπάρχουν τόσο οι προϋποθέσεις όσο και η αναγκαιότητα για τη δημιουργία ενός ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ, όπου θα οργανώνεται η συντονισμένη δράση όλων όσων αντιστέκονται, πάνω στη βάση των κοινών τους συμφερόντων.

Το Μέτωπο αυτό δεν πρέπει να μένει στο επίπεδο των διακηρύξεων, αλλά πρέπει να παίρνει πρακτικά μέτρα παρεμπόδισης της κυβερνητικής επίθεσης. Για παράδειγμα, πρέπει να υλοποιήσει στην πράξη την άρνηση πληρωμής των χαρατσιών: Οι ηγεσίες των συνδικάτων πρέπει πρώτες οι ίδιες να μην πληρώνουν και να παροτρύνουν τα μέλη τους να κάνουν το ίδιο. Οι εφοριακοί να δέχονται την άρνηση αυτή ως έγκυρη, να μην εκδίδουν τα αντίστοιχα εκκαθαριστικά και να μην κινούν διαδικασία αναγκαστικής είσπραξης. Οι σύλλογοι δικηγόρων και λογιστών να προσφέρουν δωρεών υπηρεσίες στον τομέα αυτό. Οι υπάλληλοι της ΔΕΗ να αρνούνται την ενσωμάτωση του φόρου ακινήτων στους λογαριασμούς και τη διακοπή του ρεύματος. Οι ένοικοι κάθε πολυκατοικίας να εμποδίζουν όλοι μαζί τη διακοπή του ρεύματος. Να δημιουργούνται ομάδες άτυπης επανασύνδεσης του ρεύματος, όπως αυτή που εμφανίσθηκε πρόσφατα στη Βέροια.

Παράλληλα, θα πρέπει να οργανώνονται κοινές απεργίες, διαδηλώσεις και καταλήψεις, με γενικό σημείο αναφοράς το Σύνταγμα, που πλέον έχει καθιερωθεί ως ο χώρος διαμαρτυρίας όλων όσων αντιστέκονται στο Μνημόνιο χωρίς κομματικά καπελώματα.

Το Μέτωπο αυτό δεν πρέπει να έχει καμία σχέση με τη φιλολογία περί «μετώπου» στην οποία επιδίδονται τα διάφορα κόμματα της «αριστεράς», έχοντας μοναδικό σκοπό να καπελώσουν τα ζωντανά κινήματα και να μαζέψουν ψήφους. Άλλωστε, εξ ορισμού, η έννοια «αριστερό μέτωπο», που κάποιοι από αυτούς χρησιμοποιούν, σημαίνει συνεργασία όλων αυτών των νεκρών κομματικών ηγεσιών, που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στον ελληνικό λαό.

Αντίθετα, δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά ένα Μέτωπο όλων των ζωντανών κοινωνικών δυνάμεων, που αυθόρμητα παλεύουν και αντιστέκονται με έμπρακτο τρόπο. Και η πράξη έχει αποδείξει ότι ζωντανές δυνάμεις δεν είναι αναγκαστικά αυτές που φέρουν «αριστερή» ταμπέλα. Αντίθετα, είναι πλέον γνωστό ότι τα λεγόμενα «αριστερά» συνδικάτα είναι νεκρά και αναποτελεσματικά. Το Κοινωνικό Μέτωπο αυτό είναι η μεγαλύτερη εγγύηση όχι μόνο για να ρίξουμε την κυβέρνηση των δημίων αλλά για να υποχρεώσουμε την όποια κυβέρνηση να πάρει πίσω όλα αυτά τα μέτρα, που έχουν πλέον σφίξει σαν βρόγχος το λαιμό του ελληνικού λαού και τον οδηγούν στο θάνατο.

Βασίλης Παπανικολάου