θα «σώσουν» την Ευρωπαϊκή Ένωση με... πρόστιμα



Την Ευρώπη μπορεί να την ενώσει μόνο η πάλη
των εργαζόμενων της για την ανατροπή
του σημερινού βάρβαρου κοινωνικού συστήματος

 Εδώ και καιρό, η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) παραπαίει από τη μια κρίσιμη σύνοδο κορυφής στην άλλη, τη στιγμή που η οικονομική κρίση έχει αυξήσει τη φτώχεια και ιδίως την ανεργία μεταξύ των νέων ανθρώπων, η οποία αγγίζει πλέον καταστροφικά επίπεδα.

Το νέο δημοσιονομικό σύμφωνο της Ε.Ε., το οποίο δεν έχει εγκριθεί ακόμη, καθώς διαφώνησαν Αγγλία και Τσεχία, προβλέπει αυτόματες κυρώσεις (πρόστιμα) στις χώρες-μέλη που έχουν αυξημένο έλλειμμα. Πρόκειται για πρωτοφανή ανοησία και μια ακόμη απόδειξη του αδύνατου της ενοποίησης της Ευρώπης μέσα στον καπιταλισμό. Οι στόχοι που υποτίθεται ότι θα επιτελούσε αυτή η «ένωση» έχουν απαξιωθεί. Δεν υπάρχει αλληλεγγύη μεταξύ «εταίρων», δεν αναζητούνται οι πραγματικές αιτίες των ελλειμμάτων, δεν υπάρχει σύγκλιση επιπέδου βορείων και νοτίων χωρών. Αντίθετα, παίρνονται μέτρα εναντίον αυτών που έχουν δημοσιονομικά ελλείμματα στη φάση της πλήρους εξαθλίωσης τους, με φυσική συνέπεια τη χρεοκοπία τους και την απομάκρυνση τους από τις «αγκάλες» της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και είναι, φυσικά, ηλίου φαεινότερο ότι δεν μπορεί να υπάρξει «Ευρώπη των λαών» μέσα στις καπιταλιστικές αντιθέσεις.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι αυτή η προσπάθεια της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» με απειλή κυρώσεων είχε γίνει και παλιότερα, αλλά εγκαταλείφθηκε, καθώς τους σχετικούς κανόνες τους παρέβη πρώτη, το 2003, η... Γερμανία.

Στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής, έγινε λόγος και για αύξηση της απασχόλησης των νέων. Εννοούν, φυσικά, να πέσουν και άλλο οι μισθοί, για να δοθεί υποτίθεται κίνητρο για... προσλήψεις. Οι νέοι της Ευρώπης δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από ένα οικονομικό σύστημα που επιτρέπει σε μια μικρή μειοψηφία να απολαμβάνει τα κέρδη, ενώ αναγκάζει τους λαούς να επωμίζονται τις απώλειες και όλα τα βάρη τα κρίσης αυτού του ίδιου συστήματος.

Η Ε.Ε. και το ευρώ ήταν από την αρχή της γέννησης τους θνησιγενής κατάσταση. Όμως, με τις πολιτικές επιλογές των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης η διάλυση της θα έρθει μια ώρα αρχύτερα. Το σίγουρο είναι ότι οι λαοί στην ουσία δεν έχουν να χάσουν τίποτα από αυτή τη διάλυση. Μπορούν, μάλιστα, να επωφεληθούν από την οικονομική και πολιτική κρίση του συστήματος, ώστε με τους αγώνες τους να διεκδικήσουν την άμεση ανατροπή του.

Ματίνα Χελιδώνη

Συνεχίζουν οι ηρωικοί χαλυβουργοί

Οι απεργοί εργάτες της Χαλυβουργίας
είναι ήδη ένα φωτεινό παράδειγμα
για την όλη ελληνική
εργατική τάξη

Οι 400 εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο Αττικής γράφουν μια ηρωική σελίδα στη μεγάλη ιστορία της ελληνικής εργατικής τάξης, ξεπερνώντας κάθε όριο ανθρώπινης αντοχής. Έχουν κλείσει 100 ημέρες απεργίας και συνεχίζουν. Ο ιδιοκτήτης της χαλυβουργίας, καπιταλιστής Μάνεσης, μετά την υποχώρηση που είχε κάνει το Δεκέμβριο, επανήλθε δριμύτερος, επιμένοντας στη μείωση ωρών και μισθών και στις 65 απολύσεις. Στη διαπραγμάτευση του Δεκεμβρίου, είχε αποδεχθεί τη διατήρηση του 8ωρου και των κανονικών μισθών και είχε περιορίσει τις απολύσεις στις 15. Ήταν τότε ευκαιρία το συνδικάτο να επικεντρώσει την πίεση στα συγκεκριμένα αιτήματα και να επιτύχει την πλήρη δικαίωση της απεργίας. Η νίκη της συγκεκριμένης απεργίας είναι το ζητούμενο αυτή τη στιγμή, γιατί θα αποτελέσει φάρο ελπίδας για όλη την εργατική τάξη.

Το «ξέσπασμα πανεργατικού ξεσηκωμού», που λέει το ΠΑΜΕ, δεν γίνεται κατά παραγγελία και υπερβαίνει τις δυνάμεις των 400 απεργών εργατών. Το σκόρπισμα της δράσης των απεργών σε περιοδείες σε δεκάδες εργοστάσια, οι μεγαλοστομίες και μεγαλαυχίες του ΠΑΜΕ, που έχει τη διεύθυνση της απεργίας, είναι πιθανό να στοιχίσουν. Η μεγάλη πληγή βέβαια είναι η απεργοσπασία στα δύο εργοστάσια του Βόλου, που δουλεύουν κανονικά και επιτρέπουν στον Μάνεση να εκβιάζει τους απεργούς του Ασπρόπυργου. Υπεύθυνη για αυτή την προδοσία είναι η ΠΑΣΟΚο-δεξιά διοίκηση του εκεί σωματείου και το καθεστώς φόβου που έχει επιβάλει στους εργάτες.

Ο αγώνας των χαλυβουργών μπορεί να νικήσει. Ένας νέος γύρος αλληλεγγύης σε χρήματα και τρόφιμα πρέπει να ξεκινήσει αμέσως και ο αγώνας να επικεντρωθεί στους συγκεκριμένους στόχους πάλης. Αυτή η εκπληκτική σε διάρκεια και αντοχή απεργία δείχνει τις κρυμμένες δυνάμεις της τάξης μας και το πόσο ζωντανές είναι οι ηρωικές παραδόσεις του ελληνικού εργατικού κινήματος. Το ξύπνημα του βιομηχανικού προλεταριάτου είναι η μεγάλη ελπίδα όλου του ελληνικού λαού, στην πάλη που δίνει για τη σωτηρία του από τα δολοφονικά σχέδια των εγκληματιών καπιταλιστών.

Σωτήρης Κρόκος

Τι θέλουν από εμάς

"Διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία" ονομάζουν οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές τις βλαπτικές αλλαγές που θέλουν να επιβάλουν πάνω στις απολαβές των εργατών τους, για να ανταγωνιστούν αποτελεσματικότερα τους Αμερικανούς καπιταλιστές. Δηλαδή οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές (και οι Έλληνες) θέλουν:

Να απαλλαχθούν από το ασφάλιστρο πάνω στο εργατικό μεροκάματο που πληρώνουν στα ασφαλιστικά ταμεία, (π.χ. ΙΚΑ) για την περίθαλψη και την σύνταξη των εργατών. Γι' αυτό θέλουν να καταργήσουν την δημόσια κοινωνική ασφάλιση, και αυτή να γίνει ιδιωτική υπόθεση των εργατών.

Θέλουν με ένα απατηλό "ελαστικό" ωράριο να απαλλαχθούν από το οκτάωρο και την πληρωμή των υπερωριών.

Θέλουν να μειώσουν τα μεροκάματα.

Θέλουν να απαλλαγούν από την αποζημίωση των απολύσεων, από την πληρωμένη θερινή άδεια, τα δώρα, τα οικογενειακά επιδόματα και τα κρατικά επιδόματα ανεργίας.

Και συμπληρωματικά, θέλουν να αρπάξουν τα υπάρχοντα κεφάλαια των ταμείων κοινωνικής ασφαλίσεως, δια μέσου του τζόγου των χρηματιστηρίων: Και επίσης να αρπάξουν όλη την κερδοφόρο δημόσια περιουσία, δια μέσου των ιδιωτικοποιήσεων και των σκηνοθετημένων δημοπρασιών.

Με λίγα λόγια θέλουν να αφαιρέσουν από τους εργάτες τους, ότι κατέκτησαν αυτοί με τους αγώνες τους μέσα σ' έναν ολόκληρο αιώνα. Αυτά είναι τα σχέδια των καπιταλιστών, που τα γράφουν καθαρά μέσα στα ειδικά οικονομικά τους έντυπα. Το τι απ' όλα όμως από αυτά θα κερδίσουν, και πόσο θα κοστίσουν σε αυτούς, που άθελα τους έχουν αναλάβει το ρόλο των αναγεννητών του ευρωπαϊκού εργατικού επαναστατικού κινήματος, αυτό είναι μια άλλη υπόθεση.

Δύο δηλώσεις με ιδιαίτερη σημασία

Ο υπουργός εσωτερικών Παυλόπουλος δήλωσε.

«Δεν είναι αλήθεια ότι στην Ελλάδα δε χωράνε κι άλλοι μετανάστες.»

Και ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος απάντησε.

«Η Ελλάδα έχει έναν ορισμένο πληθυσμό. Αυτός ο πληθυσμός και αυτός ο χώρος της Ελλάδας, δεν χωράει απεριόριστο αριθμό μεταναστών.»

Η δήλωση του Παυλόπουλου εκφράζει το βασικότερο υπάρχοντα σημερινό σκοπό της ελληνικής μεγαλοαστικής τάξης: Που είναι η αντικατάσταση της σημερινής ελληνικής εργατικής τάξης, από πρωτόγονες υποτακτικές μάζες ασιατών.

Και η δήλωση του Χριστόδουλου εκφράζει, τη διατήρηση της χριστιανικής εκκλησίας και τη μη αντικατάσταση της από την ισλαμική.

Πάντως εάν αυτές οι δηλώσεις έμπαιναν σήμερα στην κρίση του ελληνικού λαού με ένα δημοψήφισμα, ο Παυλόπουλος θα δεχόταν μια σαρωτική συντριβή.

Και εδώ πρέπει να υπενθυμίσουμε, ότι εκτός από τα δύο επίσημα αστικά κόμματα που είναι ευθυγραμμισμένα με τη μεγαλοαστική τάξη: Επίσης (πέρα από τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα) ευθυγραμμισμένα με τους σκοπούς της μεγαλοαστικής τάξης, είναι και τα δύο ψευτοαριστερά κόμματα της Βουλής.

Εμείς, αντίθετα με όλους αυτούς, είμαστε με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που διαισθάνεται και καταλαβαίνει το μεγάλο κίνδυνο αφανισμού του.

Θέσεις της 4ης του Απρίλη του ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΥ ΛΕΝΙΝ

ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Βλαδίμηρος Λένιν

Επειδή έφτασα στην Πετρούπολη στις 3 του Απρίλη τη νύχτα, ήταν φυσικό στη συγκέντρωση της 4ης Απρίλη να κάνω την έκθεση μου για τα καθήκοντα του επαναστατικού προλεταριάτου εξ ονόματος μου και τονίζοντας τη σχετικά ανεπαρκή προετοιμασία μου.

Το μόνο που μπορούσα να κάνω για να διευκολύνω και τον εαυτό μου και τους έντιμους επικριτές ήταν να προετοιμάσω γραπτές θέσεις, που τις διάβασα και που το κείμενο τους το έδωσα στο σ. Τσερετέλλι. Τις διάβασα πολύ αργά και δυο φορές, μια φορά στη συγκέντρωση των μπολσεβίκων κι έπειτα στην κοινή συγκέντρωση μπολσεβίκων και μενσεβίκων.

Δημοσιεύω τώρα τις προσωπικές αυτές θέσεις, συνοδευόμενες μόνο με συντομότατες επεξηγηματικές παρατηρήσεις, που στην έκθεση μου είχα πραγματευθεί διεξοδικότερα.

ΘΕΣΕΙΣ

1. Στο ζήτημα του πολέμου, που για τη Ρωσία διαρκεί ακόμα και υπό τη νέα κυβέρνηση Λβοφ και Σία λόγω του καπιταλιστικού χαρακτήρα της κυβέρνησης αυτής, και που τον χαρακτηρίζουμε σαν ληστρικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο, δεν πρέπει να κάνουμε ούτε την παραμικρή παραχώρηση στη λεγόμενη "επαναστατική υπεράσπιση της χώρας".

Το ταξικά συνειδητό προλεταριάτο μπορεί να συγκατατεθεί στη διεξαγωγή ενός επαναστατικού πολέμου που θα δικαιολογούσε πραγματικά μια επαναστατική υπεράσπιση της χώρας με τους παρακάτω όρους:

α) μεταβίβαση της εξουσίας στα χέρια του προλεταριάτου και των φτωχότερων στρωμάτων των χωρικών

β) παραίτηση με έργα, όχι μόνο με λόγια, από κάθε προσάρτηση

γ) πλήρης και πραγματική ρήξη με κάθε τι που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του καπιταλισμού.

Έχοντας υπόψη την αναμφισβήτητη τιμιότητα πλατιών στρωμάτων από τη μάζα των οπαδών της "επαναστατικής υπεράσπισης της χώρας" και πως τα στρώματα αυτά δέχονται τον πόλεμο μόνο από ανάγκη, όχι για κατακτητικούς σκοπούς, κι ότι εξαπατώνται από την αστική τάξη, έχουμε υποχρέωση να τους εξηγήσουμε την πλάνη τους πολύ διεξοδικά, επίμονα και υπομονετικά, να τους δείξουμε με σαφήνεια ότι το κεφάλαιο είναι αδιάσπαστα συνδεδεμένο με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και να τους αποδείξουμε ότι χωρίς την ανατροπή του κεφαλαίου είναι αδύνατος ο τερματισμός του πολέμου με μια ειρήνη πραγματικά δημοκρατική, κι όχι καταπιεστική. Οργάνωση πλατιάς προπαγάνδας αυτών των αντιλήψεων μέσα στις τάξεις του ενεργού στρατού.

Συναδέλφωση στο μέτωπο.

2. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που παρουσιάζει η σημερινή κατάσταση στη Ρωσία είναι η μετάβαση από την πρώτη φάση της επανάστασης (που έδωσε την εξουσία στη μπουρζουαζία εξαιτίας της ανεπαρκούς ταξικής συνειδητοποίησης και οργάνωσης του προλεταριάτου) στη δεύτερη φάση που θα φέρει την εξουσία στα χέρια του προλεταριάτου και των φτωχότερων στρωμάτων της αγροτιάς.

Η μετάβαση αυτή από τη μια φάση στην άλλη χαρακτηρίζεται, από τη μια μεριά, από το μάξιμουμ των ελευθεριών (σήμερα η Ρωσία αποτελεί την πιο ελεύθερη χώρα από τους εμπόλεμους) κι από την άλλη από την έλλειψη μιας εξουσίας που να ασκεί βία ενάντια στις μάζες, και τέλος από την αδικαιολόγητη εμπιστοσύνη των μαζών απέναντι στην κυβέρνηση των καπιταλιστών που είναι οι χειρότεροι εχθροί της ειρήνης και του σοσιαλισμού. Η ιδιοτυπία αυτή απαιτεί από μας την ικανότητα αναπροσαρμογής στις ειδικές προϋποθέσεις της κομματικής εργασίας μέσα στις ασύγκριτα πλατιές μάζες του προλεταριάτου που τώρα μόλις ξύπνησαν στην πολιτική ζωή.

3. Καμιά υποστήριξη στην Προσωρινή Κυβέρνηση. Ξεσκέπασμα όλων των ψεύτικων υποσχέσεων της, ιδιαίτερα εκείνων που αναφέρονται στην παραίτηση της από προσαρτήσεις. Ξεσκέπασμα της κυβέρνησης, κι όχι η ασυγχώρητη που γεννά αυταπάτες "απαίτηση" πως η κυβέρνηση αυτή, κυβέρνηση των καπιταλιστών, πρέπει να πάψει να είναι ιμπεριαλιστική.

4. Αναγνώριση του γεγονότος ότι στα περισσότερα συμβούλια των αντιπροσώπων των εργατών το Κόμμα μας μειοψηφεί, και μάλιστα μειοψηφεί πολύ, απέναντι στο συνασπισμό όλων των μικροαστικών οπορτουνιστικών στοιχείων που δέχονται την επιρροή της αστικής τάξης και μεταφέρουνε την επιρροή αυτή στις γραμμές του προλεταριάτου αρχίζοντας από τους ναρόντνικους και τους σοσιαλεπαναστάτες και φτάνοντας ως την Οργανωτική Επιτροπή* (Τσχεϊτζέ, Τσερετέλλι κλπ.), τον Στέκλωφ και πολλούς άλλους.

Διαφώτιση των μαζών για το γεγονός ότι τα συμβούλια των εργατών αντιπροσώπων αποτελούνε τη μόνη δυνατή μορφή μιας επαναστατικής κυβέρνησης και συνεπώς όσο η κυβέρνηση αυτή δέχεται την επιρροή της αστικής τάξης, το καθήκον μας είναι η υπομονετική, συστηματική, επίμονη και προσαρμοσμένη στις πρακτικές ανάγκες των μαζών εξήγηση των σφαλμάτων και της τακτικής τους. Όσο βρισκόμαστε σε μειοψηφία διεξάγουμε τη δουλειά της κριτικής και της εξήγησης των λαθών, προπαγανδίζοντας συγχρόνως την ανάγκη της μεταβίβασης όλης της κρατικής εξουσίας στα χέρια των συμβουλίων των αντιπροσώπων των εργατών, ώστε οι μάζες με την ίδια τους την πείρα να ξεπεράσουν τα λάθη τους.

5. Όχι κοινοβουλευτική δημοκρατία (ή επιστροφή σ' αυτήν από τα συμβούλια των εργατών αντιπροσώπων θα ήταν ένα βήμα προς τα πίσω) αλλά δημοκρατία των συμβουλίων των αντιπροσώπων των εργατών, των εργατών γης και των χωρικών σε όλη τη χώρα, δημοκρατία διαρθρωμένη από τα κάτω ως τα πάνω.

Κατάργηση της αστυνομίας, του στρατού και της γραφειοκρατίας. Οι αμοιβές των υπαλλήλων, που πρέπει να εκλέγονται και να είναι σε οποιαδήποτε στιγμή ανακλητοί, δεν πρέπει να ξεπερνάνε το μέσο ημερομίσθιο του ειδικευμένου εργάτη.

6. Αγροτικό πρόγραμμα: Μετάθεση του κέντρου βάρους κατά τη λύση του αγροτικού ζητήματος στα συμβούλια των αντιπροσώπων των εργατών γης. Απαλλοτρίωση όλων των αγροκτημάτων. Εθνικοποίηση όλης της έγγειας ιδιοκτησίας στη χώρα, δικαίωμα διάθεσης της ιδιοκτησίας αυτής από τα τοπικά συμβούλια των αντιπροσώπων των εργατών γης και των χωρικών. Οργάνωση ξεχωριστών συμβουλίων αντιπροσώπων των φτωχών χωρικών. Δημιουργία προτύπων καλλιεργειών από όλα τα μεγάλα κτήματα (που έχουν έκταση από 100 ως 300 ντεσιατίν, ανάλογα προς τις τοπικές συνθήκες και κατά την κρίση των τοπικών οργάνων) κάτω από τον έλεγχο των αντιπροσώπων των εργατών γης με δημόσια δαπάνη.

7. Άμεση συνένωση όλων των τραπεζών της χώρας σε μια γενική εθνική τράπεζα και μεταβίβαση του ελέγχου στα συμβούλια των αντιπροσώπων των εργατών.

8. Το άμεσο καθήκον μας δεν είναι η "εισαγωγή" του σοσιαλισμού, αλλά μόνον η άμεση ανάληψη του έλεγχου στην κοινωνική παραγωγή και διανομή όλων των προϊόντων από τα συμβούλια των αντιπροσώπων των εργατών.

9. Κομματικά καθήκοντα:

α) Άμεση σύγκληση συνεδρίου του Κόμματος.

β) Αλλαγές στο κομματικό πρόγραμμα και προπάντων:

1) για τον ιμπεριαλισμό και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο,

2) για τη στάση μας απέναντι στο κράτος και το αίτημα μας για ένα "κράτος Κομμούνας"**,

3) βελτίωση του απαρχαιωμένου μίνιμουμ προγράμματος μας.

γ) Αλλαγή της ονομασίας του Κόμματος***.

10. Νέα Διεθνής.

Πρωτοβουλία για τη δημιουργία μιας επαναστατικής Διεθνούς, μιας Διεθνούς ενάντια στους σοσιαλσωβινιστές κι ενάντια στο "Κέντρο" ****.

Για να καταλάβει καλύτερα ο αναγνώστης γράφω, διακηρύττω και επεξηγώ: ‘’Τα συμβούλια των εργατών αντιπροσώπων αποτελούνε τη μόνη δυνατή μορφή μιας επαναστατικής κυβέρνησης και συνεπώς το καθήκον μας είναι η υπομονετική, συστηματική, επίμονη και προσαρμοσμένη στις πρακτικές ανάγκες των μαζών εξήγηση των λαθών και της τακτικής τους". Κι όμως οι αντίπαλοι ενός ορισμένου είδους παρασταίνουν αντίθετα τις απόψεις μου σαν μια έκκληση "εμφυλίου πολέμου μέσα στους κόλπους της επαναστατικής δημοκρατίας".

Χτύπησα την Προσωρινή Κυβέρνηση γιατί δεν καθόρισε ούτε μια σύντομη, ούτε μια οποιαδήποτε προθεσμία για τη σύγκληση της Συντακτικής Συνέλευσης, αλλά περιορίστηκε σε αόριστες υποσχέσεις. Απόδειξα ότι χωρίς τα συμβούλια των αντιπροσώπων των εργατών η σύγκληση της Συντακτικής είναι αβέβαιη και η επιτυχία της είναι αδύνατη.

Κι ωστόσο μου αποδίδουνε τη γνώμη ότι είμαι δήθεν ενάντια στη γρήγορη σύγκληση της Συντακτικής Συνέλευσης!!! Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τα λόγια αυτά σαν "παραλήρημα" αν δεκαετίες ολόκληρες πολιτικής πάλης δεν με είχανε διδάξει ότι η εντιμότητα των αντιπάλων είναι σπάνια εξαίρεση.

Ο κ. Πλεχάνωφ χαρακτήρισε το λόγο μου στην εφημερίδα του σαν "παραλήρημα". Πολύ καλά, κ. Πλεχάνωφ! Αλλά πόση αδεξιότητα, αμηχανία και ουτοπία υπάρχει στην πολεμική σας. Αν επί δυο ολόκληρες ώρες παραληρούσα, γιατί εκατοντάδες ακροατών ανέχονταν αυτό το "παραλήρημα" μου; Έπειτα, γιατί η εφημερίδα σας αφιέρωσε μια ολόκληρη στήλη για τη μετάδοση του "παραληρήματος" μου; Χοντροκοπιές, μεγάλες χοντροκοπιές! Είναι βέβαια πολύ ευκολότερο να φωνάζει, να βρίζει και να ουρλιάζει κανένας αντί να δοκιμάσει να αναφέρει, να εξηγήσει, να υπενθυμίσει τι είπαν ο Μαρξ και ο Ένγκελς στα 1871,1872 και 1875 για την πείρα της Παρισινής Κομμούνας και για το είδος του κράτους που χρειάζεται το προλεταριάτο. Ο κ. Πλεχάνωφ, ο πρώην μαρξιστής, δε θέλει καθώς φαίνεται να θυμηθεί το μαρξισμό.

Χρησιμοποίησα τις λέξεις της Ρόζας Λούξεμπουργκ που στις 4 Αυγούστου 1914 ονόμασε τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία "βρωμερό πτώμα". Και οι κ.κ. Πλεχάνωφ, Γκόλντεμπεργκ και Σία αισθάνθηκαν τον εαυτό τους "προσβεβλημένο". Για ποιο λόγο; Γιατί χαρακτηρίστηκαν σαν σωβινιστές οι Γερμανοί σωβινιστές! Έχασαν ολωσδιόλου το μυαλό τους οι κακόμοιροι οι Ρώσοι σοσιαλσωβινιστές - σοσιαλιστές στα λόγια και σωβινιστές στην πράξη.

[Δημοσιεύτηκε στις 7 Απριλίου του 1917 στο 26ο φύλλο της "Πράβδας", οργάνου της Κ.Ε. του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος (Μπολσεβίκων)].

Σημειώσεις

* Η Οργανωτική Επιτροπή ήταν το ηγετικό κεντρικό όργανο του κόμματος των Μενσεβίκων (Σημ. της Σύνταξης της Σ.Π.)

** Δηλαδή ένα κράτος που έχει σαν πρότυπο του την Παρισινή Κομμούνα (Σημ. Β.Λ.)

*** Αντί "Σοσιαλδημοκρατικό" πρέπει να ονομαστούμε Κομμουνιστικό Κόμμα, αφού οι επίσημοι αρχηγοί της σοσιαλδημορατίας σ' ολόκληρο τον κόσμο (οι "αμυνίτες" και οι κυμαινόμενοι "καουτσκιστές") προδώσανε το σοσιαλισμό με το πέρασμα τους στην αστική τάξη (Σημ. Β.Λ.)

**** Το "Κέντρο" στο διεθνές σοσιαλδημοκρατικό κίνημα ήταν η τάση εκείνη που ταλαντευόταν ανάμεσα στους σωβινιστές ("αμυνίτες") και στους διεθνιστές, δηλαδή ο Κάουτσκι και Σία στη Γερμανία, ο Λονγκέ και Σία στη Γαλλία, ο Τσχείτζέ και Σία στη Ρωσία, ο Τουράτι και Σία στην Ιταλία, ο Μακ Ντόναλντ και Σία στην Αγγλία κλπ. (Σημ. Β.Λ.)

Επεξηγήσεις της σύνταξης

- Η Ρωσική επανάσταση του 1917, άρχισε αστικοδημοκρατική τον Φλεβάρη, και τελείωσε προλεταριακή τον Οκτώβρη,

- Στις 23 του Φλεβάρη με αφορμή τη "Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας" άρχισαν αυθόρμητες απεργίες. Απείλησαν τους απεργούς με το στρατό, και ως τις 27 είχε στασιάσει και ο στρατός.

- Η αστική τάξη πήρε την εξουσία πίσω από τις πλάτες του εξεγερμένου λαού. Οι μενσεβίκοι και οι σοσιαλεπαναστάτες έδωσαν (για λογαριασμό των μαζών) ψήφο εμπιστοσύνης στην αστική τάξη.

- Από την αρχή μπήκαν τα θεμέλια μιας ανεπίσημης και κρυφής δυαρχίας. Πλάι στην κυβέρνηση της αστικής τάξης, δημιουργήθηκαν οι επιτροπές εργατών - αγροτών - στρατιωτών (τα σοβιέτ).

- Το κόμμα των μπολσεβίκων βρέθηκε σε πλήρη σύγχυση. Η σύνταξη της "Πράβδα" των Κάμενεφ-Στάλιν-Μουράλωφ, υποστήριξε την προσωρινή αστική κυβέρνηση και τις σοσιαλπατριωτικές της θέσεις, και προώθησε την ενοποίηση Μενσεβίκων-Μπολσεβίκων.

- Στις 6 του Μάρτη ο Λένιν τηλεγραφεί από την Ελβετία στην Πετρούπολη: «Καμιά υποστήριξη στην κυβέρνηση, καμιά προσέγγιση με άλλα κόμματα, εξοπλισμός του προλεταριάτου η μόνη λύση».

Η "Πράβδα" όμως συνεχίζει ακριβώς τα αντίθετα, και στις επαρχίες που κατευθυνόντουσαν από την "Πράβδα", Μπολσεβίκοι και Μενσεβίκοι άρχισαν να ενοποιούνται σε κοινές οργανώσεις.

- Στις 3 του Απρίλη, ο Λένιν από το εξωτερικό φθάνει στον σιδηροδρομικό σταθμό της Πετρούπολης, και χιλιάδες εργάτες και στρατιώτες, του κάνουν πανηγυρική υποδοχή. Επίσης τον υποδέχθηκαν από κοινού οι ηγέτες των Μπολσεβίκων και Μενσεβίκων. (Ο Τρότσκι έφθασε στις 5 Μάιου).

Την επόμενη στις 4 του Απρίλη, ο Λένιν παρουσίασε (την τελευταία ημέρα μιας συνδιάσκεψης του κόμματος των μπολσεβίκων) μια σύντομη έκθεση που έγινε ένα από τα σπουδαιότερα ντοκουμέντα της επανάστασης με το όνομα: "Θέσεις της 4ης του Απρίλη".

- Εκεί τους τα είπε προφορικά για καλά: «Η "Πράβδα" ζητάει από την κυβέρνηση να παραιτηθεί από τις προσαρτήσεις. Το να ζητάει κανείς αυτό από μια κυβέρνηση καπιταλιστών είναι η μεγαλύτερη ανοησία, είναι ολοφάνερη κοροϊδία».

Τρεις ημέρες προηγούμενα ο Στάλιν διεκήρυσσε στην ίδια εκείνη συνδιάσκεψη: Πως ήτανε διατεθειμένος να σβήσει τις διαφωνίες με τον Τσερετέλλι. Και ο Λένιν συνέχισε. «Μαθαίνω ότι στην Ρωσία εκδηλώνεται μια ενοποιητική τάση. Ένωση με τους οπαδούς της εθνικής άμυνας είναι προδοσία του Σοσιαλισμού. Σκέπτομαι πως είναι προτιμότερο να μείνω μόνος όπως ο Λήμπκνεχτ. Μόνος ενάντια σε εκατόν δέκα».

- Στις 7 του Απρίλη οι θέσεις του Λένιν δημοσιεύονται στην "Πράβδα" με το όνομα του. Οι κεντρικές υπηρεσίες του κόμματος τις δέχθηκαν με εχθρότητα. Καμιά οργάνωση ή άτομο δεν δέχθηκε να συνυπογράψει.

- Στις 8 του Απρίλη, η σύνταξη της "Πράβδα" No 27, των Κάμενεφ-Στάλιν-Μουράλωφ του επιτίθεται δημόσια και προσωπικά: «Όσο για το γενικό σχήμα του συντρόφου Λένιν μάς φαίνεται απαράδεκτο, στο μέτρο που παρουσιάζει σαν τελειωμένη την αστικοδημοκρατική επανάσταση, και υπολογίζει σε μια άμεση μετατροπή της επανάστασης αυτής σε σοσιαλιστική επανάσταση».

- Τα πράγματα ήταν πια καθαρά. Η μάχη θα δινόταν στην εργατική βάση του κόμματος.

- Αμέσως η μια κομματική αχτίδα μετά την άλλη τάσσονται με τις θέσεις του Λένιν, και σης 24 έως 29 Απριλίου, στην πανρωσική συνδιάσκεψη των Μπολσεβίκων, η συμμαχία Λένιν και προλεταρίων της βάσης ευθριάμβευσε. Η ηγεσία συνθηκολόγησε. Ο πολιτικός επαναστατικός επανεξοπλισμός του κόμματος είχε επιτευχθεί. Η συνδιάσκεψη, στην εκλογή του πενταμελούς γραφείου του κόμματος, απέκλεισε και τα 3 μέλη της σύνταξης της «Πράβδα».

Το τιμόνι του κόμματος ήταν πια στα σίγουρα χέρια του Λένιν.

Επιμέλεια: Γιάννης Βερούχης

Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά

στη εφημερίδα Σοσιαλιστική Προοπτική

τον Φεβρουάριο του 2000

θύμα του Μνημονίου η Βοήθεια στο Σπίτι

Έγκλημα κατά χιλιάδων ανήμπορων
ηλικιωμένων η διακοπή του
"Βοήθεια στο Σπίτι"

Mαζί με την εξαθλίωση που μας «προσφέρει» η δωσίλογη κυβέρνηση, έρχεται και η απόλυτη και εγκληματική αδιαφορία της για τις πιο στοιχειώδεις κοινωνικές παροχές προς τις πιο ευάλωτες ομάδες. Μεταξύ άλλων, παιδικοί σταθμοί συρρικνώνονται, δημοτικά ιατρεία μετατρέπονται σε άδεια «κελύφη». ΚΑΠΗ υποβαθμίζονται, οι προνομιακές δομές των ΟΤΑ οδηγούνται σε μαρασμό. Και ακόμα, καταργείται η πιο δημοφιλής κοινωνική υπηρεσία, το πρόγραμμα "Βοήθεια στο Σπίτι».

Στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, και ενώ έχουν αυξηθεί κατά 10% τον τελευταίο χρόνο οι αιτήσεις πολιτών να ενταχθούν στις υπηρεσίες αυτού του προγράμματος, που γι' αυτούς είναι μια σανίδα σωτηρίας, η πολιτεία οδηγεί σε κατάρρευση τη μοναδική ίσως υπηρεσία που προσφέρει κοινωνική φροντίδα σε ηλικιωμένους, άπορους και ανήμπορους ανθρώπους που χρήζουν κατ' οίκον βοήθειας.

Ταυτόχρονα, χιλιάδες εργαζόμενοι του προγράμματος οδηγούνται στην ανεργία και την απαξίωση (μιλάμε για 3.720 εργαζόμενους και 1.000 δομές σε όλη την Ελλάδα). Σε παράταση για ένα εξάμηνο ακόμη (έως 30/06/12) τίθενται, λοιπόν, και πάλι οι 4.000 περίπου εργαζόμενοι στο «Βοήθεια στο Σπίτι» και οι 110.000 εξυπηρετούμενοι πολίτες.

Το κράτος, αντί να απορροφήσει το «Βοήθεια στο Σπίτι» στο εργασιακό σύστημα της χώρας (ώστε να διατηρήσει τον κρατικό του χαρακτήρα), δημιουργεί τις λεγόμενες «κοινωνικές επιχειρήσεις» (μέσω των οποίων θα εκπονείται πλέον το πρόγραμμα), οι οποίες ουσιαστικά θα αναλάβουν μια παροχή για την οποία έχει ευθύνη η πολιτεία. Και βέβαια, δεν υπάρχει καμιά πρόβλεψη για το τι μέλλει γενέσθαι με τους εργαζόμενους.

Οι «κοινωνικές επιχειρήσεις» είναι χρηματοδοτούμενες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, που στηρίζονται στον «εθελοντισμό», για τις οποίες ήδη έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον πολυεθνικές! Με άλλα λόγια, οι φορολογούμενοι πολίτες θα επιδοτούν με τους φόρους τους τις ΜΚΟ, για να παράσχουν αυτές τις υπηρεσίες. Δωρεάν; Δεν νομίζουμε! Η εμπειρία έχει δείξει ότι όλα αυτά τα κονδύλια καταλήγουν στις τσέπες τους.

Υπάρχει διαπίστωση της ΚΕΔΕ (Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας) που πιστοποιεί ότι με τη λειτουργία του «Βοήθεια στο Σπίτι» εξοικονομούνται πολλά χρήματα για το δημόσιο (από τον περιορισμό της συνταγογράφησης φαρμάκων, τις άσκοπες διακομιδές στο νοσοκομείο, την αποφυγή εγκλεισμού των ηλικιωμένων σε ιδρύματα κτλ.).

Οφείλουμε να αντισταθούμε μαζικά και συλλογικά και να ανατρέψουμε αυτές τις πολιτικές, που, στο όνομα του κέρδους, απειλούν ευθέως τις ζωές των ηλικιωμένων και των ανήμπορων πολιτών. Οι κοινωνικές παροχές είναι δικαίωμα και όχι προνόμιο.

Όλγα Στεφανίδου

Τα ψέματα περί κρουαζιέρας και τα ναυάγια

Για το πολύνεκρο ναυάγιο του
Costa Concoria
ευθύνεται και η έλειψη συννενόησης
σ' ένα πολυεθνικό και
ανεκπαίδευτο πλήρωμα

Η κρουαζιέρα είναι ένας φτηνός μαζικός τουρισμός, όπου σε πλοία τέρατα στοιβάζονται από 2.000 έως 8.000 άνθρωποι, τουρίστες και πλήρωμα, και σε ελάχιστες μέρες διανύουν εκατοντάδες μίλια. Ανά 24ωρο κατεβαίνουν σε κάποιο λιμάνι, όπου μένουν από 2 έως 12 ώρες, δημιουργώντας την αυταπάτη στους μεν τουρίστες ότι βλέπουν πολλά μέρη, στους δε κατοίκους ότι θα κερδίσουν χρήματα από την κατανάλωση.

Στα χρήματα που πληρώνουν οι τουρίστες στον εφοπλιστή, συμπεριλαμβάνονται τα πάντα εντός του πλοίου. Ύπνος, τροφή, διασκέδαση, κινηματογράφος, θέατρο, εστιατόρια, μπαρ, πολυκαταστήματα, μεταφορικό μέσον για τις αποβιβάσεις (από ποδήλατα και μηχανάκια μέχρι αυτοκίνητα), ακόμα και ενθύμια από τα λιμάνια που περνούν και πολλά άλλα. Δηλαδή, μια τεχνητή πόλη εντός του πλοίου.

Στη χώρα μας, το κέρδος που αφήνουν οι κρουαζιέρες είναι 3,95 ευρώ το άτομο για τα χωρίς κοινοτική σημαία πλοία (και αυτό θα καταργηθεί εντός του 2012), ελάχιστα χρήματα για τους καβοδέτες και, από την άλλη, μόλυνση της ατμόσφαιρας, της θάλασσας και των χωματερών κάθε λιμανιού, από τα απόβλητα και τα σκουπίδια τόσων χιλιάδων ανθρώπων.

Το μοναδικό συμφέρον το οποίο είχε η χώρα μας έως τώρα ήταν η απασχόληση χιλιάδων Ελλήνων ναυτικών, εξαιτίας του καμποτάζ, το οποίο όμως καταργήθηκε. Τα πληρώματα τώρα πια αποτελούνται από φτηνούς ανειδίκευτους «ναυτικούς», που μιλούν ο καθένας τη γλώσσα του, αλλά υποκλίνονται βαθιά.

Πρόσφατα προσάραξε το COSTA CONCORDIA στην Ιταλία, με 32 νεκρούς και αγνοούμενους, αριθμός που δεν δικαιολογείται για το σημείο όπου βρίσκεται το πλοίο. Από τα πρώτα συμπεράσματα των ειδικών, ευθύνες καταλογίζονται στον καπετάνιο, αλλά και στην ασυνεννοησία του πληρώματος (σύμφωνα με μαρτυρίες επιβαινόντων, δεν μιλούσαν άλλη γλώσσα εκτός της μητρικής τους) και στο ότι ήσαν ανεκπαίδευτοι για τέτοια περιστατικά.

Στο ναυάγιο του SEA DIAMOND στη Σαντορίνη, μια από τις αιτίες της βύθισης του ήταν η ασυνεννοησία του επίσης ανεκπαίδευτου προσωπικού, που δεν καταλάβαιναν ελληνικά ή αγγλικά για να υπακούσουν στις εντολές των αξιωματικών κατά τους χειρισμούς.

Η κρουαζιέρα ωφελεί μόνο τον εφοπλιστή και ζημιώνει τη χώρα, φορτώνοντας τη σκουπίδια και υποχρεώσεις. Ο τουρισμός δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη βιομηχανία. Χωρίς βιομηχανία, στηριγμένοι στις υπηρεσίες και μόνο, δεν μπορούμε παρά να είμαστε επαίτες.

Χρήστος Χατζής

Γενικό ξεπούλημα για πενταροδεκάρες

Την απάντηση στο άγριο ξεπούλημα
της δημόσιας περιουσίας
θα δώσει ο ιδιοκτήτης της, δηλαδή,
οι Έλληνες εργαζόμενοι!

Μετά το ξεπούλημα τύπου «άρπα κόλα» των 4 Airbus (στο οποίο αναφερθήκαμε σε προηγούμενη ανάρτηση), σειρά παίρνουν, μετά τις τελευταίες «διαπραγματεύσεις» της ελληνικής με την ξένη τρόικα, οι ΔΕΚΟ, οι συμμετοχές του δημοσίου σε ιδιωτικές επιχειρήσεις και τα ακίνητα. Μάλιστα, με την αναθεώρηση του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων, ο αρχικός στόχος των 50 δισ. ευρώ εσόδων από το ξεπούλημα μέχρι το 2015 μετατοπίζεται χρονικά στο δεύτερο μισό της δεκαετίας. Και, για να διασφαλιστεί το πρόγραμμα, διευρύνεται σε μερίδια δημόσιων επιχειρήσεων που μέχρι σήμερα εξαιρούνταν από τη λίστα των αποκρατικοποιήσεων!

Αν και κανένα πωλητήριο ΔΕΚΟ δεν αναμένουν κυβέρνηση και τρόικα έως τα μέσα του χρόνου, φέρνουν στο προσκήνιο την ιδιωτικοποίηση των Ελληνικών Αυτοκινητόδρομων, που αναμένεται να γίνει έως το καλοκαίρι, ενώ το δεύτερο εξάμηνο προσδιορίζεται η πώληση των κρατικών λαχείων και της Εγνατίας Οδού. Στο πεδίο των ΔΕΚΟ προγραμματίζονται, σύμφωνα με το κείμενο του νέου Μνημονίου, δύο πωλητήρια για το τρίτο τρίμηνο του 2012. σε ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ, και 6 ακόμη κινήσεις, με την πώληση του ΟΔΙΕ, της ΕΑΣ, των ΕΛ.ΠΕ., της ΕΥΔΑΠ, της ΕΥΑΘ και του ΟΠΑΠ! Για το 2013 μεταφέρονται τα πωλητήρια σε ΛΑΡΚΟ, ΕΛΤΑ, Καζίνο Πάρνηθας, ΕΛΒΟ, ΔΕΗ, των λιμένων Θεσσαλονίκης και Πειραιώς, των περιφερειακών λιμένων, της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και του αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος. Για τα πακέτα ακινήτων, στόχος είναι η αρχή να γίνει το τρίτο τρίμηνο του 2012, με πώληση 20 ακινήτων του δημοσίου.

Όλο αυτό το παζάρι αναμένεται να φέρει έως το Δεκέμβριο 3,2 δισ. ευρώ. Το 2013 συνολικά αναμένεται τα έσοδα να διαμορφωθούν σε 7,4 δισ. ευρώ και το 2014 στα 11 δισ. ευρώ. Για όλο το διάστημα από το 2012 έως το 2015, υπολογίζονται 19 δισ. ευρώ έσοδα, που δήθεν θα συμβάλουν στη μείωση του χρέους!

Δηλαδή, με απλά λόγια, οι κυβερνώντες 9α ξεπουλήσουν σε τιμές εξευτελιστικές, εν καιρώ κρίσης, μια περιουσία που ανήκει αποκλειστικά στον ελληνικό λαό, ερήμην του τελευταίου, για ένα απεχθές χρέος που δεν αφορά το λαό, για να καλύψουν μέρος της αποπληρωμής των δανείων που δεν ζήτησε ο ελληνικός λαός! Πλησιάζει, όμως, η στιγμή που ο ελληνικός λαός θα δώσει την απάντηση του σε αυτό το βρώμικο παιχνίδι που παίζεται εις βάρος του!

Γιάννης Τριαντάφυλλου

Σκάνδαλο η «απελευθέρωση» της αγοράς ενέργειας



Η ιδιωτικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας
εξελίσσεται σε μια υπόθεση άγριας λεηλασίας της ΔΕΗ
και καταλήστευσης του ελληνικού λαού
από κοινούς απατεώνες



Το εύρος της λεηλασίας της ΔΕΗ απ' τους απατεώνες ιδιώτες καπιταλιστές έχει αποκαλυφθεί πλέον ξεκάθαρα, και μάλιστα σε δύο περιπτώσεις. Στη μία περίπτωση, δύο εταιρείες, η ENERGA (ιδιοκτησίας Φλώρου) και η HELLAS POWER (ιδιοκτησίας Μηλιώνη), με ανύπαρκτη υποδομή, έπαιρναν φθηνό ηλεκτρικό ρεύμα από τη ΔΕΗ και το πουλούσαν σε τιμές που ζημίωναν τη ΔΕΗ. Έτσι είχαν μαζέψει 200.000 περίπου καταναλωτές. Η αλλαγή των τιμών στο χονδρεμπόριο ρεύματος και η οικονομική κρίση τούς έφεραν ζημιές (150 εκατ. ευρώ περίπου). Τα χρέη προς τη ΔΕΗ, στην οποία ήταν υποχρεωμένοι να καταβάλλουν ένα ποσοστό, άρχισαν να συσσωρεύονται και κάποια στιγμή αποφάσισαν να διαφύγουν, πουλώντας τις εταιρείες τους σε ρωσοαραβική εταιρεία αγνώστου ταυτότητας. Τα χρέη προς τη ΔΕΗ φτάνουν τα 320 εκατ. ευρώ, από τα οποία τα 250 εκατ. ευρώ είναι το γνωστό «χαράτσι» για τα ακίνητα, το οποίο ιδιοποιήθηκαν. Οι 200.000 πελάτες που έμειναν ξεκρέμαστοι απορροφήθηκαν από τη ΔΕΗ.

Η άλλη περίπτωση είναι οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ). Οι ιδιοκτήτες των αιολικών και φωτοβολταϊκών πάρκων είχαν εγγυημένες τιμές για το ρεύμα που έδιναν στη ΔΕΗ, που τους εξασφάλιζαν σίγουρα κέρδη. Από τη στιγμή που η ΔΕΗ αναγκάστηκε να μειώσει κατά 20% τις τιμές αυτές, οι ξένοι καπιταλιστές των αιολικών πάρκων είπαν ότι «ανοίγουν πανιά», αφού άλλα τους είχαν υποσχεθεί. Η κυβέρνηση έσπευσε να εξασφαλίσει επιδοτήσεις στους ιδιοκτήτες των φωτοβολταϊκών πάρκων, γιατί αυτοί είναι οι γνωστές εγχώριες συμμορίες (ΑΚΤΩΡ κ.λπ.). Το ρεύμα που παράγουν αυτές οι εγκαταστάσεις είναι λίγο και γι' αυτό πανάκριβο και το πληρώνουμε εμείς μέσω του λεγόμενου «τέλους ΑΠΕ». Η όλη ιστορία είναι μια καλοστημένη μηχανή τραπεζιτών και κατασκευαστών για δάνεια και εύκολα κέρδη.

Το καθεστώς λεηλασίας της ΔΕΗ το οργάνωσαν οι πολιτικοί υπάλληλοι των μεγαλοκαπιταλιστικών συμμοριών, δηλαδή, οι τελευταίες κυβερνήσεις. Αυτές έφτιαξαν τους νόμους που τράβηξαν όλα τα όρνεα του κεφαλαίου. Που ένα δημόσιο κοινωνικό αγαθό, τον ηλεκτρισμό, τον χρησιμοποιούν σαν μέσο εξόντωσης του ελληνικού λαού. Γι' αυτό, το αίτημα για διώξιμο των ιδιωτών καπιταλιστών από τον ηλεκτρισμό, για ηλεκτρικό ρεύμα αποκλειστικά δημόσιο και φτηνό για το λαό και την ανάπτυξη είναι από τους βασικούς άξονες στην πάλη για τη σωτηρία του ελληνικού λαού.

Σωτήρης Κρόκος

Ένας εχθρός του ελληνικού λαού

Ο Ψυχάρης φέρει και τον τίτλο του Πρωτονοτάριου
του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Πάντως, εδώ στην Ελλάδα
είναι αρχιερέας κάθε αντιλαϊκής συνωμοσίας.

Ο επικεφαλής του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη (ΔΟΛ), Σταύρος Ψυχάρης, συνεχίζει την πορεία του ομίλου αυτού στα παρασκήνια της πολιτικής και τις διαπλεκόμενες σχέσεις με όλους τους κυβερνώντες και καταπιεστές του ελληνικού λαού.

Η πορεία του Στ. Ψυχάρη αρχίζει λίγο πριν τα χρόνια της Χούντας, ως δημοσιογράφος σε αριστερή εφημερίδα. Αυτό δεν θα τον εμποδίσει να γίνει στη συνέχεια κουμπάρος του χουντικού υπουργού Εργασίας Β. Σταματόπουλου. Συνεχίζει την έκδοση του «Βήματος» κανονικά στην επταετία και είναι από τους δημοσιογράφους που συνοδεύουν τον Μακαρέζο στο περιβόητο ταξίδι του στην Κίνα το 1973. Το σύστημα με τις κουμπαριές το συνεχίζει και μετά τη δικτατορία, αφού θα συγγενέψει με αυτόν τον τρόπο με τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Σωκράτη Κόκκαλη. Μεγάλη η επιρροή και οι διασυνδέσεις του με την εκκλησία και παραεκκλησιαστικούς κύκλους, διατελεί διοικητής του Αγίου Όρους, διορισμένος από την κυβέρνηση Σημίτη (1996-2001).

Είναι λυσσαλέος εχθρός του ελληνικού λαού και των δικαιωμάτων του, όπως φαίνεται και από τις θέσεις που προπαγανδίζει ο ΔΟΛ. Από τους πιο σκληρούς οπαδούς της ασιατοποίησης της Ελλάδας, με συνεχή προπαγάνδα για το «ρατσισμό» των Ελλήνων και τη «θετική επιρροή» της αθρόας εισροής μεταναστών στην ελληνική οικονομά. Πάντα έτοιμος, όπως εξάλλου και οι προκάτοχοι του στην ηγεσία του ΔΟΛ. να πρωταγωνιστήσει σε οποιαδήποτε πολιτική συνωμοσία, προωθώντας ότι είναι ακριβώς αντίθετο με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.

Τώρα επιδιώκει να ελέγξει και την ίδια την κυβέρνηση άμεσα, μέσω του υφισταμένου του Παντελή Καψή, ο οποίος διορίστηκε υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης Παπαδήμου. Παράλληλα, επιδιώκει να αποκτήσει τον έλεγχο στο ΠΑΣΟΚ μέσω του Ευάγγελου Βενιζέλου, τον οποίο στηρίζει ανοιχτά για την αρχηγία.

Μια περίπτωση ενός ανθρώπου που, αφού ανελίχθηκε μέσα από τους μηχανισμούς της προπαγάνδας του συστήματος, έχει αποκτήσει βασικότατο ρόλο στην ελληνική αστική πολιτική σκηνή και επιδιώκει να προωθήσει ακόμα πιο αποφασιστικά τα σχέδια για την εξόντωση του ελληνικού λαού. Δεν έχει υπολογίσει όμως πως ο λαός τον έχει πάρει χαμπάρι και θα φροντίσει να χαλάσει τα σχέδια τόσο τα δικά του όσο και της μεγαλοαστικής τάξης στο σύνολο της.

Τάκης Σεβαστής

Οι κύριοι υπεύθυνοι για την αντιλαϊκή λαίλαπα

Για ακόμη μια φορά, οι εγχώριοι μεγαλοκαπιταλιστές κι οι πολιτικοί τους υπηρέτες παίζουν με την Τρόικα το παιχνίδι του «καλού και του κακού μπάτσου»

Αυτά τα ανθρωπάκια εκτελούν εντολές πρώτα και κύρια των Ελλήνων μεγαλο-
καπιταλιστών. Τα μέτρα αυτά που παίρνονται τώρα, οι εγχώριες
μεγαλοκαπιταλιστικές συμμορίες
τα ζητούσαν από χρόνια

Κυβέρνηση, Έλληνες  καπιταλιστές και Τρόικα, για να περάσουν τα νέα φρικώδη μέτρα τους, παίζουν και πάλι το γνωστό θέατρο. Υπό την απειλή ξανά της χρεοκοπίας (η οποία ξέρουν και οι ίδιοι ότι δεν θα αποφευχθεί), προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον ελληνικό λαό, προκειμένου να δεχθεί νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, χιλιάδες απολύσεις και κατάργηση θεμελιωδών εργατικών δικαιωμάτων. Σε όλο αυτό το σκηνικό, πρωταγωνιστικό ρόλο για μια ακόμα φορά έχει η προπαγάνδα ότι όλα μας τα επιβάλλουν οι ξένοι, δηλαδή η Τρόικα, το ΔΝΤ, η Μέρκελ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο οποιοσδήποτε άλλος... εκτός φυσικά από τους Έλληνες μεγαλοκαπιταλιστές. Είναι δε τέτοια η αισχρότητα των ελληνικών αστικών ΜΜΕ, που παρουσιάζουν τη χουντική κυβέρνηση Παπαδήμου, τους υπουργούς της, καθώς και τον ίδιο τον ΣΕΒ, να «αντιστέκονται» στα μέτρα της Τρόικας!!!

Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα: Τα βάρβαρα μέτρα τα οποία παίρνονται κατά του ελληνικού λαού είναι μέτρα τα οποία επιθυμούν διακαώς (και προσπαθούσαν εδώ και χρόνια)να πάρουν οι Έλληνες μεγαλοκαπιταλιστές. Γι' αυτό και οι πολιτικοί υπηρέτες τους, Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, πριν από δυόμισι χρόνια, διόγκωσαν τεχνητά το έλλειμμα, ώστε να σπρώξουν την Ελλάδα στην «αγκαλιά» του ΔΝΤ. Η υποταγή της χώρας στο ΔΝΤ και η πολιτική του Μνημονίου ήταν, λοιπόν, βασική επιλογή και σχέδιο της ελληνικής μεγαλοαστικής τάξης, για να ασιατοποιήσει τον ελληνικό λαό και να μετακυλήσει την κρίση της στις πλάτες του. Και όταν ο Γιωργάκης δεν έπειθε πλέον, επέβαλαν πραξικοπηματικά τη νέα κυβέρνηση Παπαδήμου, για να συνεχίσουν το «θεάρεστο» έργο τους...

Όσο για το ότι τα μέτρα είναι προτάσεις του ντόπιου κεφαλαίου, ας θυμηθούμε μόνο τη δήλωση του Πρωτόπαπα για «κουκουλοφόρους επιχειρηματίες» που υποδεικνύουν στην Τρόικα τα πιο σκληρά μέτρα, αλλά και τις σχετικές δηλώσεις τροϊκανών.

φυσικά, οι ξένοι δανειστές και οι Ευρωπαίοι τοκογλύφοι δεν είναι ηλίθιοι να μας δανείζουν χωρίς να εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα, ή χωρίς να απαιτούν εγγυήσεις (ακόμα και τη δημόσια περιουσία της χώρας) για να μη χάσουν τα λεφτά τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι η χώρα έχει μεταβληθεί σε «αποικία». Η ελληνική μεγαλοαστική τάξη αυτή τη στιγμή χρησιμοποιεί τον ξένο παράγοντα γιατί τη συμφέρει, γιατί έτσι μπορεί να επιτεθεί καλύτερα στον ελληνικό λαό. Το ζήτημα πάνω απ' όλα είναι ταξικό. Το ίδιο συνέβη και στο τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου, όταν η ελληνική αστική τάξη με τη βοήθεια του αγγλικού ιμπεριαλισμού χτύπησε τον ένοπλο ελληνικό λαό και ισχυροποίησε τη θέση της στη χώρα. Ούτε όμως και τότε η Ελλάδα έγινε «αποικία». Αντιθέτως, ο ελληνικός καπιταλισμός αναπτύχθηκε, και ακόμα και σήμερα (στην περίοδο της κρίσης) έχει έντονη ιμπεριαλιστική οικονομική δραστηριότητα στις χώρες της Μέσης Ανατολής, των Βαλκανίων, την Τουρκία και αλλού. Χαρακτηριστικό είναι ότι το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο είναι το πρώτο παγκοσμίως, καθώς κατέχει το 16% του παγκόσμιου στόλου.

Η πραγματική «κατοχή» υπό την οποία βρίσκεται η χώρα μας είναι η «κατοχή» της από μια από τις πιο βάρβαρες, ανάλγητες και αιμοδιψείς αστικές τάξεις του κόσμου, την ελληνική. Η οποία, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της και να ξεπεράσει την κρίση, δεν διστάζει όχι μόνο να καταδικάσει τον εργαζόμενο ελληνικό λαό σε έσχατη φτώχεια αλλά ακόμα και να τον αντικαταστήσει, διαμέσου της αθρόας εισαγωγής λαθρομεταναστών. Πριν λοιπόν καταστρέψουν εντελώς τις ζωές μας και τη χώρα μας, θα πρέπει να ανατρέψουμε πρώτα εμείς την πολιτική τους, τους ίδιους και τους κάθε λογής υπηρέτες τους.

Μάριος Σάκος