Ευρώ ή δραχμή: Τι απαντάμε;

Ούτε το ευρώ είναι παράδεισος
ούτε η δραχμή κόλαση

Το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» έκτων πραγμάτων απασχολεί έντονα τον ελληνικό λαό, ανεξαρτήτως του αν η μεγαλοαστική τάξη το βάζει εκβιαστικά για να επιβάλει την πολιτική της. Στην πραγματικότητα, ούτε το ευρώ είναι ο παράδεισος ούτε η δραχμή η κόλαση. Μπορείς να είσαι με το ευρώ Σλοβακία ή με ένα εθνικό νόμισμα Ισλανδία.

 

 Αυτό που έχει σημασία (φυσικά, μιλάμε πάντα στο πλαίσιο του υπάρχοντος κοινωνικού καθεστώτος) είναι με ποια πολιτική συνοδεύεται η μία ή η άλλη επιλογή. Πάνω σε αυτό, μάλιστα, λέγονται και τρομερά ψέματα από τους γνωστούς Ταλιμπάν του Μνημονίου. Π.χ., ότι αν γυρίσουμε στη δραχμή, η αξία του σπιτιού μας, του μισθού μας, των όποιων καταθέσεων μας κτλ., θα πέσουν όσο θα πέσει και η δραχμή σε σχέση με το ευρώ. Αν ήταν έτσι, τότε από το '50 μέχρι το '90, που η λιρέτα ήταν πολύ πιο φτηνή και από τη δραχμή και υποτιμούνταν συνεχώς, θα έπρεπε οι Ιταλοί να ήταν ζητιάνοι.

Το είπαν το 2001: τώρα που το Κόσσοβο είναι ανεξαρτητοποιημένο περίμενε τις εξελίξεις. Οσονούπω σου ‘ρχονται!

Στις 17 Ιουλίου 2001 τρεις βουλευτές του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος της Γερμανίας ο Karl A. Lamers, ο Peter  Hintze, και ο Klaus Juncker Hedrich,  έγραψαν ένα άρθρο στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung,  στο οποίο ανέπτυξαν μια ιδέα..Πως μπορεί να αναπτυχθεί πολιτικά και  οικονομικά η Ε.Ε.

 

Το πρόγραμμα κι όλα αυτά που λένε οι αξιωματούχοι,
γράφοντας άρθρα, «τα ρίχνουν»

και γίνονται μετά από μερικά χρόνια, μέρες, μήνες!

Για τα Βαλκάνια προτείνουν, την ίδρυση της ΝΑ Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποία θα συμμετέχουν οι έξης χώρες: η Αλβανία, η Ελλάδα, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Κροατία, η Σλοβενία, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τα Σκόπια, η Ουγγαρία και το Κόσσοβο όταν αυτό ανεξαρτητοποιηθεί.

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

Μείωση προσδόκιμου ζωής κατά 10 χρόνια, εξόντωση των ηλικιωμένων, δουλειά μέχρι τον τάφο και μηδενισμός των γεννήσεων: αυτοί είναι οι στόχοι του Μνημονίου!

 

Πίσω από την φαινομενικά αθώα προπαγάνδα ότι οι ηλικιωμένοι μπορούν
να δουλεύουν και μετά τη σύνταξη (ενεργός γήρανση),
κρύβεται η μεγαλύτερη κτηνωδία:
"αν δεν μπορείτε να δουλεύετε, τότε να πεθάνετε, γιατί μας κοστίζετε πολύ"

 

Η λέξη «γενοκτονία» συνήθως φέρνει στο νου μας πολέμους, σφαγές αθώων και γενικώς τα πιο σκοτεινά γεγονότα στην ιστορία. Σήμερα γίνεται πάλι γενοκτονία, καλυμμένη είναι η αλήθεια, αλλά το ίδιο βάρβαρη και απάνθρωπη. Είναι ο τρόπος που το γερασμένο και ιστορικά τελειωμένο αυτό κοινωνικό σύστημα προσπαθεί να επιβιώσει, βγάζοντας για άλλη μια φορά όλη του τη βαρβαρότητα. Χτυπώντας αλύπητα και οδηγώντας στην εξόντωση τους ηλικιωμένους και ταυτόχρονα σαμποτάροντας απροκάλυπτα τις γεννήσεις.

Αντρίκιο είναι να είσαι ειλικρινής -πρώτα με σένα

Στην καθημερινότητά μου όταν νευριάσω με κάποιον, επειδή δεν είναι σωστό, καταπίνω τα νεύρα μου, βρίσκω την ψυχραιμία μου και αντιδρώ καθωσπρέπει. Την άλλη στιγμή, είμαι πολύ χαρούμενη αλλά για να μην ξεφύγω -υπάρχει κι ένα μέτρο-, πνίγω την χαρά μου, δεν την εκδηλώνω (ας κρατήσω και μία πισινή). Την άλλη στιγμή πονάω αλλά δεν είμαι φλώρος, είμαι αντράκι εγώ, δεν επιτρέπεται να είμαι τρωτή, σφίγγω τα δόντια και γίνομαι σκληρή.

….

Κι έρχεται η ώρα που το μέσα μου αλυχτάει, η ψυχή μου σαν να θέλει να βγει, και ηρεμία δεν βρίσκω πουθενά, και αρχίζω να αναρωτιέμαι τι έχω; Τι θες πια από τη ζωή, ποιο το πρόβλημά σου;

….

Έτσι τουρλουμπούκι όπως τα έχεις κάνει πώς περιμένεις να βγάλεις άκρη; Πώς να καταλάβεις τι θέλει η ψυχή σου όταν το κλάμα το κάνεις χάχανα, τον πόνο σκληρότητα και τη χαρά μετριότητα;

Θα καταλάβεις αν γίνεις ειλικρινής!!! Εσύ φέρνεις το πρόβλημα, κι όχι ο εαυτός σου που δεν ξέρει τι του φταίει (ποιος είσαι εσύ; αυτός που θες να σε ορίζεις -τι είσαι/θέλεις/νιώθεις). Ο εαυτός σου ξέρει πάρα πολύ καλά τι θέλει και στο δείχνει κάθε στιγμή. Ο εαυτός σου είναι αυτός που νευρίασε κι εσύ του λες δεν είναι σωστό. Είναι αυτός που χάρηκε κι εσύ δεν τον αφήνεις. Είναι αυτός που πονάει και τον διατάζεις να πάψει.

Θέλεις να είσαι καθωσπρέπει, να κρατάς πισινές, να το παίζεις αντράκι, πολύ ωραία, έχεις την επιλογή, να δεχτείς όμως και τα αποτελέσματά της, την πάλη δηλαδή με τον εαυτό. Και μην τα βάζεις μαζί του, εσύ του άνοιξες τον πόλεμο.

Η μπλόφα της εγκατάλειψης

Πολλοί καπιταλιστές πριν τις εκλογές, θέλοντας να εκβιάσουν για να έχουν την κυβέρνηση που επιθυμούν, απειλούσαν ότι, αν δεν γίνει κάτι τέτοιο, θα πάρουν τις επιχειρήσεις τους και θα φύγουν από τη χώρα.

Είναι πάρα πολύ ωραίο για να είναι αληθινό να μας αδειάσουν την γωνιά από μόνοι τους! Γι αυτό, όμως, θα χρειαστεί η δυναμική επέμβαση της εργατικής τάξης.

 

Εφοπλιστές: Αν μας βάλετε φόρους, θα φύγουμε

«Δεν μπορείς να πιέζεις ασφυκτικά ένα πρόσωπο που εκπροσωπεί τη διεθνή ναυτιλία λέγοντάς του ‘‘θα σε φορολογήσω’’. Η απάντηση που θα πάρεις θα είναι ‘‘κάν΄το αλλά αφού πρώτα με ελέγξεις». Αυτές τις δηλώσεις του εφοπλιστή Βίκτωρα Ρέστη επικαλείται μεταξύ άλλων το αμερικανικό πρακτορείο Bloomberg σε δημοσίευμά του το οποίο αναφέρει ότι πιθανή φορολόγηση των ελλήνων πλοιοκτητών από μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα είχε ως αποτέλεσμα τη μαζική φυγή τους από τη χώρα με επακόλουθο την εκτόξευση της ανεργίας.

Το θράσος του εγκληματία

Το καρδιοχειρουργικό τμήμα του νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία», το πιο εξειδικευμένο στη χώρα, είναι κλειστό εδώ και επτά μήνες λόγω περικοπών. Τρία βρέφη έχουν ήδη πεθάνει σε άλλα νοσοκομεία. Και ο φυσικός αυτουργός του εγκλήματος, ο πρώην υπουργός Υγείας Λοβέρδος εξακολουθεί να προκαλεί με το απύθμενο θράσος του.

 

ΟΕΝΓΕ: «Κινδυνεύουν βρέφη. Κλειστό για 7 μήνες το καρδιοχειρουργικό του Αγία Σοφία»!

 

Κλειστό παραμένει για επτά μήνες το Ειδικό Κέντρο Αντιμετώπισης Συγγενών Καρδιοπαθειών (ΕΚΑΣΚΑΠ) στο Νοσοκομείο Παίδων «Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ», με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η ζωή δεκάδων παιδιών καθώς τα περιστατικά αντιμετωπίζονται μερικώς στο Ωνάσειο και τα μωρά επιστρέφουν στο Αγία Σοφία για περαιτέρω νοσηλεία.

 

Όπως επισημαίνει ο πρόεδρος των νοσοκομειακών γιατρών (ΟΕΝΓΕ) Δημήτρης Βαρνάβας, παρά τις δεσμεύσεις της ηγεσίας του υπουργείου Υγείας ότι το κέντρο θα άνοιγε τον περασμένο Νοέμβριο μετά και την υπόθεση των δύο παιδοκαρδιοχειρουργών που εκκρεμεί, τίποτε δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα.  

Η δύναμη είναι σε όλους μέσα, βρες την

Όταν μπήκε η Μάρω στο γραφείο κι είδε το όπλο και τον Βλάσση στο πάτωμα, λύγισαν τα πόδια της, το κεφάλι της έσκυψε. Εκείνη την ώρα, την ώρα του μεγαλύτερου πόνου, γονατιστή, με σκυμμένο το κεφάλι, έδωσε μονολογώντας τον όρκο της «είναι η τελευταία φορά που λυγίζεις»!

…………………………….

Μέχρι σήμερα παλεύει, σθεναρά, ασταμάτητα, αλύγιστη, σαν θεριό!

Μια σταλιά άνθρωπος είναι, πού τη βρίσκει τη δύναμη;

Βρες τη δύναμή σου! Σήκω και πάλεψε άνθρωπε!!! Έναν θεό κρύβεις μέσα σου!!

Υγιής είναι ο Ελεύθερος άνθρωπος

Είμαι ξυπόλητη και πάω να ανεβάσω το μηχανάκι στο σταντ. Μία γειτόνισσα μου λέει «δεν λυπάσαι τα πόδια σου;», το αντίθετο θα έπρεπε να νιώθεις της απαντώ, θα έπρεπε να λυπάσαι αυτές που τα έχουν σε παπούτσια.

Περπατάω ξυπόλυτη από μικρή, δεν έχω τρίψει ποτέ τα πόδια μου, δεν τα έχω φροντίσει ποτέ όπως κάνουν οι γυναίκες. Αν τα δεις είναι σαν μικρού παιδιού (να τα ‘χω βέβαια πλύνει πρώτα). Τα πόδια μου είναι όλο υγεία, δεν σκάνε, δεν έχουν κάλους, δεν έχω πάθει ποτέ μύκητες, δεν έχω κολλήσει ποτέ μικρόβιο κι ας περπατάω στους βρώμικους δρόμους. Τι τα κρατάει υγιή; Η Ελευθερία!!!

Πρέπει να ξανατοποθετηθούμε!!!! Ενώ είναι αυτονόητο ότι η έλλειψη οξυγόνου, ο περιορισμός των ποδιών μέσα σ’ αυτά δημιουργεί όλα τα κακά, εμείς εκεί «τα παπούτσια κρατάνε τα πόδια υγιή»!!!

(Φυσικά η σκέψη δεν αφορά τις πατούσες. Παρ’ το σαν αλληγορία… Υγιής είναι ο Ελεύθερος άνθρωπος!!! Πώς να το κάνουμε, μαθηματικά, 1+1=2!!! Πάψε να καταπιέζεσαι, να συμβιβάζεσαι, να θες άλλα και να κάνεις άλλα, να νιώθεις πόνο και να χαμογελάς, να μην σου αρέσει κάτι και να μην το αλλάζεις, να αδικείσαι και να μην λες στοπ, δεν στο επιτρέπω. Αυτά σε κάνουν άρρωστο.

Α, και ο άνθρωπος που συμβιβάζεται είναι αυτός που αργεί να αντισταθεί στο άδικο. Όσο περισσότερο καταπιέζεσαι τόσο αυξάνονται τα όρια υποδούλωσής σου.)

Ο διπλός χαρακτήρας της εξόντωσης

1 στους 3 εργαζόμενους είναι πλέον
ανασφάλιστος και 1 στις 2
επιχειρήσεις χρησιμοποιεί τέτοιο
εργασιακό καθεστώς

Η εξόντωση της ελληνικής εργατικής τάξης έχει διπλό χαρακτήρα: και «ασιατοποίηση» των εργασιακών σχέσεων και αντικατάσταση από φθηνή τριτοκοσμική εργασία. Αυτό φαίνεται και στα στατιστικά στοιχεία:

 

Σχεδόν το 10% του εργατικού δυναμικού στην Ελλάδα έχει δει τις αποδοχές του να μειώνονται τους τελευταίους μήνες τουλάχιστον κατά 23,7% μέσω νέων επιχειρησιακών και ατομικών συμβάσεων, σύμφωνα με τον απολογισμό εξαμήνου του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ).

 

Ένας στους τρεις εργαζόμενους εξακολουθεί να εργάζεται ανασφάλιστος, ενώ οι ελαστικές σχέσεις εργασίας φαίνεται να καταλαμβάνουν μόνιμα ένα μεγάλο μερίδιο στην αγορά εργασίας. Το ποσοστό των συμβάσεων μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης στις νέες προσλήψεις αντιστοιχεί πλέον στο 43,8% του συνόλου των συμβάσεων.

 

Το α΄ εξάμηνο του 2012, μετατράπηκαν 44.122 συμβάσεις πλήρους απασχόλησης προηγουμένων ετών σε άλλες «ελαστικές» συμβάσεις εργασίας, ποσοστό που αντιστοιχεί σε αύξηση κατά 45,3%, σε σχέση με το α΄ εξάμηνο του 2011.

Το φως σαν φανερωθεί διώχνει την ίδια στιγμή τον φόβο και την αγωνία που έκρυβε μέσα του το σκοτάδι

Ένας φίλος μου οδηγούσε σε ένα πολύ στενό δρομάκι, όταν από την αντίθετη κατεύθυνση ήρθε ένα άλλο αμάξι. Πριν ακόμα το σκεφτεί να κάνει πίσω, άρχισε να οπισθοχωρεί ο άλλος οδηγός. Πλησιάζοντάς τους τους ευχαριστήσαμε και η συνοδηγός χαμογέλασε τόσο πλατιά που φώτισε ολόκληρη η μούρη της. Αυθόρμητα είπα «τι καλοσύνη βγάζει αυτή η κοπέλα» και ο φίλος μου απάντησε «κι άλλοι θέλουν να σου κόψουν το χαμόγελο». «Εσύ τους έφερες εδώ», του λέω.

Αυτοί που κόβουν τα χαμόγελα δεν ήταν εκεί δίπλα μας. Δίπλα μας ήταν μόνο η κοπέλα που η καλοσύνη φώτιζε τη μούρη της. Εκείνος τους έφερε, ενώ δεν υπήρχαν.

Στεφανία Λυγερού

Παλιά το σκοτάδι επικρατούσε. Το φως υπήρχε, αλλά διασκορπισμένο εδώ κι εκεί δεν μπορούσε να φωτίσει τη μαυρίλα που υπήρχε γύρω του.

Πλέον το σκοτάδι δεν έχει χώρο να σταθεί, δεν έχει τόπο να στεριώσει.

Το φως υπάρχει όπου κι αν είσαι, αναζήτησέ το, μην μένεις στο σκοτάδι. Τέλειωσε πια, πέρασε η εποχή του. Ζει μόνο επειδή εσύ το συντηρείς.

Μαρία Αλιφραγκή

Η αξιοπρέπεια είναι αξία, δεν έχει να κάνει με λεφτά

Κάτι έχουμε μπερδέψει.. Αν έχω λεφτά να αγοράζω τα πάντα λέμε ότι ζω αξιοπρεπώς. ΛΑΘΟΣ!!!! Το θέμα με την αξιοπρέπεια πάει αλλιώς: ΤΙΠΟΤΑ να μην έχω δεν θα λυγίσω!! Δεν θα με κάνει καμία έλλειψη να παραιτηθώ. Ακόμα κι αν ψοφήσω από πείνα, θα φύγω με το κεφάλι ψηλά!!

Να μην σε πτοεί τίποτα, να βρίσκεις στις πιο δύσκολες συνθήκες άκρη, να στέκεις με ψηλά το ηθικό στα σύχρηστα, αυτό είναι αξιοπρέπεια!

(Εμείς θα αντέξουμε, αυτοί θα πέσουν.)