ΨΕΜΑΤΑ ΚΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ 3

Για να πείσουν τον ελληνικό λαό για την αναγκαιότητα του Μνημονίου 3, οι κάθε λογής υπερασπιστές του καταφεύγουν σε ορισμένα... βαρβάτα ψέματα.

Τα 31 δισεκατομμύρια ευρώ της νέας δόσης, που θα πληρωθούν
με το αίμα το αίμα του ελληνικού λαού, θα καταλήξουν
όλα στην "μαύρη τρύπα" των τραπεζών

1ο ψέμα: «Αυτά τα μέτρα θα είναι τα τελευταία». Να υπενθυμίσουμε ότι και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είχε πει κάποια στιγμή ότι θα ήταν τα τελευταία και ότι αν χρειαζόταν να περάσει εκ νέου μέτρα θα παραιτούνταν... Επίσης, η επιμήκυνση που ετοιμάζονται να ζητήσουν θα κοστίσει περίπου 20-30 δισ. που θα βρεθούν είτε με νέο εξωτερικό δανεισμό, είτε με νέα μέτρα, είτε με συνδυασμό και των δύο, που είναι και το πιο πιθανό.

ΟΙ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΘΑ ΟΞΥΝΘΟΥΝ

Μέλη της εγχώριας οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας οδηγούνται στον Κορυδαλλό ως αποδιοπομπαίοι τράγοι. Ωστόσο, αυτές οι επιχειρήσεις «ανακαίνισης» του αστικού πολιτικού εποικοδομήματος μπορεί και να έχουν απρόβλεπτες συνέπειες

 

Μια σειρά από επιθετικά δημοσιεύματα του ξένου Τύπου, σε συνδυασμό με τις εξελίξεις για τον Παπακωνσταντίνου, τη λίστα Λαγκάρντ και τα άλλα σκάνδαλα (π.χ. Λαυρεντιάδη), έχουν δημιουργήσει την εντύπωση ότι επίκειται μια σαρωτική εκκαθάριση στο ελληνικό επιχειρηματικό και πολιτικό «κατεστημένο». Όλο και πιο συχνά γίνεται σύγκριση με την εκστρατεία «Καθαρά Χέρια» της Ιταλίας των αρχών του '90.

Ωστόσο, το πρόβλημα του ιταλικού καπιταλισμού τότε ήταν κατά βάση πολιτικό. Ενώ η κρίση του ελληνικού καπιταλισμού σήμερα είναι απείρως βαθύτερη και σε όλα τα επίπεδα. Τότε ο ιταλικός καπιταλισμός δεν είχε πρόβλημα να θυσιάσει τα κόμματά του και τους πολιτικούς του, ξέροντας ότι δεν ετίθετο ζήτημα αποσταθεροποίησης του καθεστώτος. Στη δική μας περίπτωση, κάθε απρόσεκτη κίνηση στη διαδικασία «αναμόρφωσης» του πολιτικού συστήματος μπορεί να συναντηθεί με την έκρυθμη κοινωνική κατάσταση και να οδηγήσει σε μια ανατροπή των ταξικών συσχετισμών. Επιπλέον, είναι ψέμα ότι υπάρχουν «υγιείς» επιχειρηματικές και πολιτικές δυνάμεις που ενδιαφέρονται πραγματικά να καταπολεμήσουν τη «διαφθορά». Και είναι πολύ ρηχή η εξήγηση ότι όλα αυτά είναι ένα επικοινωνιακό παιχνίδι προκειμένου να αποπροσανατολιστεί ο ελληνικός λαός.

Στην πραγματικότητα, εδώ έχουμε τη συνδυασμένη εκδήλωση μιας σειράς οξυμένων αντιθέσεων:

Οι Αμερικανοί απορρίπτουν την ευρωπαϊκή λιτότητα

Περισσότεροι φόροι για τους πλούσιους
και διατήρηση των κοινωνικών 
δαπανών είναι η "συνταγή"
Ομπάμα.Το ακριβώς
αντίθετο απ' ότι στην Ευρώπη
 

Ενώ τα «φώτα» της οικονομικής κρίσης είναι στραμμένα κυρίως πάνω στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τελευταία το ενδιαφέρον τράβηξαν οι ΗΠΑ, με εκτενή αναφορά σε όλα τα ΜΜΕ. Βάσει συμφωνίας μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων στις αρχές του Αυγούστου του 2011, εάν το χρέος των ΗΠΑ έφτανε το ανώτατο όριό του, που είχε οριστεί στα 16.4 τρισ. δολάρια, αυτό θα επέφερε αυτομάτως «έκτακτα μέτρα». Αυτό το όριο προσεγγίστηκε τη Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου.

 

Τελικά, οι ΗΠΑ απέφυγαν στο... και πέντε να πέσουν στον περιβόητο «δημοσιονομικό γκρεμό» και απετράπη η στροφή σε μια πολιτική περικοπών και φορολογικών αυξήσεων που θα επηρέαζε το 98% των αμερικανικών νοικοκυριών. Στις 2 Ιανουαρίου, υπερψήφισε και η Βουλή των Αντιπροσώπων, μετά τη Γερουσία, το συμβιβασμό για τον προϋπολογισμό που επιτεύχθηκε μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων. Ο συμβιβασμός έχει ως εξής:

• Αυξάνεται από 35% σε 39,6% η φορολόγηση για τα νοικοκυριά που έχουν ετήσιο εισόδημα άνω των 450 χιλ. δολαρίων, αντί 250 χιλ., που ήθελαν οι Δημοκρατικοί.
• Τα επιδόματα στους 2 εκατ. μακροχρόνια ανέργους θα καταβάλλονται για έναν ακόμη χρόνο, αντί να κοπούν, όπως ήθελαν οι Ρεπουμπλικάνοι.
• Τα μερίσματα και τα άλλα έσοδα από διακίνηση κεφαλαίων θα φορολογούνται πλέον με 20% αντί 15%.
• Αυξάνεται από 35% σε 40% ο φόρος κληρονομιάς για περιουσίες άνω των 10 εκ. δολαρίων ανά ζευγάρι (ο Ομπάμα επεδίωκε 45%).
• Παύει το «πάγωμα» των αποδοχών των εργαζομένων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
• 5 έτη επέκταση για φοροαπαλλαγές που βοηθούν τους φτωχούς και τις οικογένειες της μεσαίας τάξης.
• Οι περικοπές δαπανών, ύψους 109 δισ. δολαρίων για το 2013 (επί συνόλου 600 δισ. δολαρίων για τα επόμενα χρόνια), που έπρεπε αυτόματα να δρομολογηθούν, αναβάλλονται για δύο μήνες.

Βλέπουμε λοιπόν ότι οι ΗΠΑ, η ισχυρότερη ιμπεριαλιστική χώρα του κόσμου, δεν υιοθετούν τη λογική της αυστηρής λιτότητας και δημοσιονομικής πειθαρχίας της Ευρώπης, αλλά διατηρούν τις δαπάνες υπέρ των ασθενέστερων στρωμάτων και αυξάνουν τη φορολογία για τους πλούσιους. Φυσικά, δεν μιλάμε για «καλούς» και «κακούς» ιμπεριαλιστές, αλλά για μια διαφορετική πολιτική, που, αν και εντός του καπιταλισμού, πλήττει λιγότερο τα λαϊκά στρώματα.

Γιάννης Τριανταφύλλου

Η εργασιακή κόλαση και η άμυνα μας

Έτσι μας θέλουν τα αφεντικά, εκεί
θέλουν να μας φτάσουν με τα μέτρα
τους. Θα τους αφήσουμε;

Στα δύο χρόνια που εφαρμόζονται τα εξοντωτικά μέτρα των Μνημονίων έχει διαμορφωθεί μια εργασιακή κόλαση για τους Έλληνες εργαζόμενους.

 

Μέσα στο 2011, οι μισές συμβάσεις που υπογράφτηκαν ήταν μερικής απασχόλησης, που σημαίνει μισθό 295 ευρώ μικτά. Και από τις υπάρχουσες μόνιμες, 70.000 περίπου μετατράπηκαν σε μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης. Το μεγαλύτερο μέρος δε των μόνιμων συμβάσεων υπέστη μείωση αποδοχών από 15% και πάνω.

 

Την ίδια ώρα, οργιάζει η ανασφάλιστη εργασία (έφτασε στο 35%), όχι μόνο των αλλοδαπών πλέον, αλλά και Ελλήνων εργαζομένων, που με τον εκβιασμό της ανεργίας δέχονται να δουλέψουν χωρίς ένσημα και ασφάλιση. Ο τεράστιος εφεδρικός στρατός των 1.300.000 περίπου ανέργων αποτελεί ένα όπλο στα χέρια των εργοδοτών, χωρίς να υπολογίσουμε τη «δεξαμενή» των φτηνών ξένων εργατών.

Οι εφοπλιστές συνεχίζουν το «πάρτι»

Σκηνή από γλέντι εφοπλιστών.
Ενώ ο λαός υποφέρει, για τους
πλουσιότερους
(και πάντα αφορολογητους) Έλληνες,
ο μήνας έχει εννιά!

Η οικονομική αφαίμαξη που έχουμε υποστεί τα τελευταία χρόνια δεν αφορά βέβαια όλο τον πληθυσμό της χώρας αδιακρίτως. Μπορεί να υπάρχουν οικογένειες με κομμένο ρεύμα, άστεγοι, καταχρεωμένα νοικοκυριά που αγκομαχούν για να τα βγάλουν πέρα, ωστόσο στους κύκλους των Ελλήνων εφοπλιστών επικρατεί μια χαρωπή ατμόσφαιρα. Και πώς όχι, αφού αυτοί ουδέποτε πλήρωσαν τους φόρους και τα χαράτσια που καλούμαστε να πληρώσουμε εμείς οι εργαζόμενοι και ούτε και τους ενόχλησε το κράτος για να είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους.

 

Σύμφωνα με διάταξη που είχε περάσει ο Βενιζέλος, τα ακίνητα που είναι πάνω από 1.000 και 2.000 τετραγωνικά μέτρα, έχουν έκπτωση στο «χαράτσι» 30% και 60% αντίστοιχα. Επίσης, έχει καταργηθεί ο έκτακτος φόρος για τα πολυτελή σκάφη, τα αυτοκίνητα υψηλού κυβισμού και τις πισίνες.

Με δυο λόγια, όσο πιο πλούσιος είσαι τόσο λιγότερο πληρώνεις!

Την ίδια στιγμή, στη λίστα του περιοδικού Lloyds με τους 100 κορυφαίους επιχειρηματίες ανά τον κόσμο φιγουράρουν 14 Έλληνες εφοπλιστές, εκ των οποίων οι δύο βρίσκονται στην πρώτη πεντάδα! Η παγκόσμια οικονομική κρίση προφανώς και δεν έχει προβληματίσει τους Ελληνες εφοπλιστές, καθώς έχουν προχωρήσει σε 97 νέες παραγγελίες πλοίων. Οι κατασταλτικές δυνάμεις εκκενώνουν τη Βίλα Αμαλίας, ενώ οι άλλες βίλες, στα βόρεια προάστια, που χτίστηκαν με κλεψιμαίϊκα, προστατεύονται αποτελεσματικά.

Η πολυτέλεια, τα εξωφρενικά έξοδα, τα πάρτι και οι «φιλανθρωπικές» εκδηλώσεις καλά κρατούν, σε μια χώρα που ματώνει. Την ίδια στιγμή που ο ένας στους δύο νέους είναι άνεργος και που πολλοί γονείς αφήνουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα γιατί δεν μπορούν να τα μεγαλώσουν, οι λιγοστές οικογένειες που μας εξουσιάζουν συνεχίζουν με μαφιόζικες μεθόδους, εκβιαστικά και προκλητικά, να ζουν ζωή χαρισάμενη. Δεν λογοδοτούν σε κανένα κράτος, δεν φορολογούνται και δεν έχουν υποστεί καμία από τις τραγικές επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης, που ώθησε τόσους συνανθρώπους μας στην αυτοκτονία. Αυτό που φαίνεται να παραβλέπουν μέσα στην αλαζονεία της πολυτέλειας είναι η αριθμητική και η ηθική μας υπεροχή. Εκείνοι είναι μια χούφτα μαφιόζοι, εμείς είμαστε η πλειοψηφία και η ζυγαριά θα γείρει προς το μέρος μας!

Στέλλα Χατζημιχελάκη

Το ΚΚΕ πρωτοπόρο στην εφαρμογή του Μνημονίου

Η ηγεσία του ΚΚΕ
ξεσπαθώνει  υπέρ των
ανέργων και την ίδια ώρα
απολύει μαζικά εργαζόμενους
του Ριζοσπάστη

Ο Τύπος και τα μέσα ενημέρωσης είναι ένας από τους πιο άγρια χτυπημένους από την κρίση κλάδους. Μαζικές απολύσεις, πετσόκομμα αμοιβών, κατάργηση κάθε έννοιας συμβάσεων, η «μαύρη» και απλήρωτη εργασία κάνουν θραύση κ.ο.κ. Οι εργαζόμενοι, κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες, λόγω της τεράστιας ανεργίας, προσπαθούν να υπερασπιστούν κάποια από τα δικαιώματά τους, αντιστέκονται όπου και όπως μπορούν.

 

Μέσα σε αυτή την κατάσταση, οι εργαζόμενοι όχι μόνο του συγκεκριμένου κλάδου αλλά και συνολικά, δέχονται ένα ακόμα χτύπημα. Από ποιον; Από ένα κόμμα που αυτοσυστήνεται σαν «κόμμα της εργατικής τάξης»! Αναφερόμαστε φυσικά στο ΚΚΕ και τις μαζικές απολύσεις που ξεκίνησε χριστουγεννιάτικα στην εφημερίδα του, τον Ριζοσπάστη. Και οι οποίες, μάλιστα, ακολουθούν τις απολύσεις που έχουν ήδη γίνει στις άλλες κομματικές επιχειρήσεις και μέσα ενημέρωσης του ΚΚΕ, την Τυποεκδοτική, το ραδιόφωνο του 902, τον τηλεοπτικό σταθμό του 902. Μιλάμε για την πιο στυγνή εφαρμογή της μνημονιακής λογικής, που ουσιαστικά λειτουργεί ενισχυτικά στις αντίστοιχες επιθέσεις των μεγαλοεκδοτών, ενάντια στους οποίους υποτίθεται αγωνίζονται οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΚΚΕ στον Τύπο!

Προκλητικότατος ο διευθυντής του Ριζοσπάστη, Στέφανος Λουκάς, έφτασε στο σημείο να πιέζει τους εργαζόμενους να παραιτηθούν μόνοι τους, αρνήθηκε να κάνει τις απολύσεις τουλάχιστον με τους όρους που ίσχυαν προ του Μνημονίου 3 και φέρεται να δήλωσε: «Εγώ τον Ριζοσπάστη μπορώ να τον βγάζω και με 40 μέλη του κόμματος και Κνίτες». Σε αυτή ακριβώς τη λογική φοβερίζουν τους εργαζόμενους και οι πιο χυδαίοι εργοδότες του χώρου!

Θεωρήθηκε μάλιστα αυτονόητο ότι θα απολυθούν κατά βάση εργαζόμενοι που δεν είναι μέλη του κόμματος. Δηλαδή, αυτοί που δούλευαν στην εφημερίδα για να βγάλουν το ψωμί τους αντιμετωπίστηκαν πρακτικά σαν εργαζόμενοι δεύτερης κατηγορίας!

Εδώ τα πράγματα είναι απλά: αυτές οι πρακτικές, αυτός ο τρόπος λειτουργίας, αυτή η ηθική αντιστοιχούν σε έναν μηχανισμό πωρωμένων γραφειοκρατών, ένα συντηρητικό-αντεπαναστατικό κόμμα που δεν έχει πια καμιά απολύτως σχέση με τα συμφέροντα, τις αγωνίες και την ηθική της εργατικής τάξης.

Ο εξισλαμισμός της Ευρώπης

Η ραγδαία ανάπτυξη του Ισλάμ
στην Ευρώπη αποτελεί έναν κίνδυνο
για τις κατακτήσεις της ευρωπαϊκής
εργατικής τάξης

Μετά την από δεκαετίες «πολυπολιτισμική» πολιτική της ευρωπαϊκής αστικής τάξης, η οποία ενθάρρυνε την ακατάπαυστη είσοδο μουσουλμάνων μεταναστών (νόμιμα και παράνομα) στην Ευρώπη, και αφού τους ενθάρρυνε να δημιουργήσουν παράλληλες κοινωνίες (αρνούμενοι ταυτόχρονα και οι ίδιοι να ενσωματωθούν στις χώρες υποδοχής) στο όνομα «της πολιτικής και θρησκευτικής ορθότητας» και «του σεβασμού της διαφορετικότητας», δημιουργήθηκαν μια σειρά από προβλήματα που αιωρούνται σαν απειλή στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Αυτά αφορούν την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (π.χ. θέση της γυναίκας στην κοινωνία) αλλά και την απειλή περιθωριοποίησης της εργατικής τάξης και των ταξικών διεκδικήσεών της, καθώς υπάρχει πλέον μια εφεδρική εργατική τάξη, η οποία είναι πολύ πίσω πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά, με σχεδόν ανύπαρκτη εργατική συνείδηση.
 

Η ευκολία με την οποία γίνεται συχνά λόγος για «βλασφημία» και «ρατσισμό» εις βάρος του Μωάμεθ και των οπαδών του, η ραγδαία αύξηση του μουσουλμανικού πληθυσμού στην Ευρώπη (20 εκατομμύρια μουσουλμάνοι ζουν ήδη στην Ευρώπη), σε συνδυασμό με το ρόλο του αχόρταγου κεφαλαίου, που τρίβει τα χέρια του στη θέα του φθηνού εργατικού δυναμικού, οδηγούν με γρήγορους ρυθμούς στον εξισλαμισμό της Δύσης και στην απειλή μιας γενικευμένης σύγκρουσης, πολιτισμικής και όχι μόνο, μεταξύ Δύσης και Ανατολής.

ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ

Εσωτερικό σύγχρονου εργοστασίου.
Οι μεγαλοαστικές συμμορίες που λυμαίνονται τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες
επεδίωξαν ακόμη και να ξεχαστεί η λέξη "βιομηχανία" στον τόπο μας

Έχουμε ξαναγράψει, ότι, ο βασικότερος λόγος που η κρίση έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις στη χώρα μας είναι ότι η ελληνική μεγαλοαστική τάξη κατέστρεψε συνειδητά και μεθοδικά την παραγωγική βάση της χώρας. Και το έκανε γιατί, ρίχνοντας όλο της το βάρος στις παρασιτικές «υπηρεσίες» και τη φτηνή εργασία των ανειδίκευτων τριτοκοσμικών μεταναστών, εξασφάλιζε α) μεγαλύτερα (βραχυπρόθεσμα) κέρδη και β) το τσάκισμα της «απαιτητικής» και ανήσυχης ελληνικής εργατικής τάξης.

Θα ρωτήσει κανείς: μα, είναι αυτό το φαινόμενο μόνο ελληνικό; Ασφαλώς όχι. Όμως, σε καμιά χώρα της Ευρώπης η διάλυση της παραγωγικής βάσης δεν πήρε τέτοιες διαστάσεις και τέτοιο μεθοδευμένο χαρακτήρα όπως στην Ελλάδα. Σε καμιά χώρα δεν έφτασε η άρχουσα τάξη στο σημείο να κάνει πλύση εγκεφάλου στο λαό της, ώστε να τον πείσει ότι η παραγωγή είναι κάτι σχεδόν άχρηστο και μια χώρα μπορεί να ζήσει μόνο από τις «υπηρεσίες»! Φτάσαμε στο σημείο ο μέσος Έλληνας να ξεστομίζει αβίαστα τις παρακάτω φοβερές ανοησίες: «Η Ελλάδα δεν είχε ποτέ βιομηχανία», «οι Έλληνες δεν θέλουν να δουλεύουν πια στα εργοστάσια», «η Ελλάδα μπορεί να ζήσει και μόνο από τον τουρισμό», «δεν μπορείς να αναπτύξεις βιομηχανία στην Ελλάδα όταν ο Κινέζος παράγει τα πάντα με 150 ευρώ μισθό» (σ.σ. αλλά πώς έχει πανίσχυρη βιομηχανία η Γερμανία με μισθούς 2.500 και 3.000 ευρώ;), «έχουμε ορυκτό πλούτο, αλλά τα ορυχεία επιβαρύνουν το περιβάλλον» κτλ. κτλ.

Τα μεγάλα αφεντικά απαλλάχθηκαν από το «χαράτσι»

Το ΣΚΑΪ του Αλαφούζου και των
εφοπλιστών, που υπερασπίζεται
λυσσασμένα τα μέτρα του Μνημονίου,
δεν πλήρωσε "χαράτσι"
 

Ο φόρος ΕΕΤΗΔΕ, το γνωστό «χαράτσι της ΔΕΗ», επιβλήθηκε από τη μεγαλοαστική τάξη με στόχο το γονάτισμα και την εξόντωση του ελληνικού λαού. Οι εμπνευστές του, όμως, φρόντισαν ώστε να απαλλαγούν οι ίδιοι απ' το δυσβάσταχτο αυτό βάρος.

 

Όπως κατήγγειλε η ηγεσία του συνδικάτου των εργαζομένων στη ΔΕΗ, στις αρχές του 2012 φτιάχτηκε νόμος με τον οποίο έχουν έκπτωση 30% τα κτίρια μη οικιακής χρήσης έως 1.000 τετραγωνικά μέτρα και 60% τα κτίρια μη οικιακής χρήσης έως 2.000 τετραγωνικά μέτρα. Το σύνολο των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, δηλαδή, εκτός από τις βιομηχανίες, που είχαν εξαιρεθεί από την αρχή της επιβολής του φόρου. Υπήρξαν όμως και πολλοί καπιταλιστές που απαλλάχθηκαν εντελώς από το φόρο και αυτοί, κατά... σύμπτωση, είναι οι γνωστές κυρίαρχες συμμορίες της χώρας, καθώς και άλλοι μεγαλοκαπιταλιστές (ΣΚΑΪ, Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη, επιχειρήσεις Μπόμπολα, IKEA, Καζίνο, Βωβός, Αγγελοπουλαίοι κλπ.).

 

Το αίσχος αυτό αποδεικνύει ότι ζούμε σε ένα καθεστώς χυδαίας δικτατορίας της αστικής τάξης. Που επιβάλλει εξοντωτικούς νόμους στο λαό και η ίδια προκλητικά απολαμβάνει πλούτη και ασυλία για κάθε είδους απάτη. Συνυπεύθυνοι αυτής της δικτατορίας είναι φυσικά το διεφθαρμένο και χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα της χώρας και οι υπηρετίσκοι που το απαρτίζουν. Το ανυπόληπτο κοινοβούλιο έχει γίνει ένας χώρος διεκπεραίωσης των πιο άνομων καπιταλιστικών σχεδίων και δίκαια συγκεντρώνει την οργή και την αγανάκτηση του ελληνικού λαού. Πίσω απ' αυτό, βέβαια, θα πρέπει να δούμε τους βασικούς αίτιους αυτής της κατάστασης, που δεν είναι άλλοι από τους κεφαλαιοκράτες. Πολλά μέτρα, άλλωστε, δεν τα περνάνε ούτε καν απ' τη Βουλή, αλλά με προεδρικά διατάγματα ή απλές υπουργικές αποφάσεις.

 

Η ξεφτίλα του κατοχικού ορνιθώνα

Οι κατοχικοί βολευτάδες της μπουρδολοβουλής έστησαν κάλπες και συναγωνίζονταν αναμεταξύ τους για να στείλουν στο ειδικό δικαστήριο πολιτικούς που δεν συμμορφώθηκαν με τας πλήρεις υποδείξεις της λίστας Λαγκάρντ, νομιμοποιώντας έτσι την κατοχική παρέμβαση του ΔΝΤ δηλαδή των αμερικάνων δια μέσω της πρόεδρου της, στο να διαμορφώνει τα πολιτικά δρώμενα και τις εξελίξεις στην Ελλάδα.

Αυτό ήταν το μήνυμα της λίστας Λαγκάρντ του αρχιλαμόγιου του ΔΝΤ, που με την λίστα, έδιδε ονόματα φοροδιαφυγόντων, προέδρου ενός ανεξέλεγκτου υπερεθνικού τραπεζιτικού οργανισμού που αρμέγει τον αφρό της υπεραξίας που παράγουν οι εργαζόμενοι, στις καπιταλιστικές οικονομίες των εθνικών κρατών για μέσου της αισχρής τοκογλυφίας.

Μιας υπερτράπεζας, που δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν, δεν αναφέρονται πουθενά τα έσοδα-έξοδα της και φυσικά δεν φορολογείται, αλλά είχε το θράσος να ανακοινώνει λίστες φορολόγησης, όπως τις Λίστας Λαγκάρντ, ώστε δια μέσω τις φορολογίας των κρατών εθνών να φορο-αφαιμάξει τους λαούς.

Αν πραγματικά ήθελαν να συλλάβουν τους φοροκλέπτες, δεν χρειάζονταν καμιά λίστα Λαγκάρντ, απλά δεν θα είχαν παρά να προβούν σε διαχειριστικό έλεγχο των τραπεζών και των επιχειρήσεων, με πλήρη διαφάνεια, και με την ανεμπόδιστη συμμετοχή όλων των στρωμάτων του πληθυσμού της χώρας και ειδικά των εργαζομένων, που παράγουν τον πλούτο της χώρας.

Αίσχος και στα 300 ρεμάλια της μπουρδελοβουλής, που δέχονται την λίστα Λαγκάρντ που καταλύει κάθε ίχνος εθνικής ανεξαρτησίας.

 

Κώστας οικοδόμος

Πηγή

 

Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας

Επιτροπές αλληλεγγύης, μποϋκοτάζ στους εκμεταλλευτές, όλοι στα σωματεία μας: τρία βήματα για να πάψουμε να είμαστε θεατές των εξελίξεων

Ήρθε η ώρα εμείς οι εργαζόμενοι να επιστρατεύσουμε
την τόλμη και την φαντασία μας
και να σπάσουμε το φόβο

 

Το 1981, η πλειοψηφία του λαού πανηγύριζε για την υποτιθέμενη «αλλαγή», μετά την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, πιστεύοντας ότι ήρθε ο σοσιαλισμός. Το να αλλάξει το κοινωνικό σύστημα μέσα από εκλογές θα αποτελούσε παγκόσμια πρωτοτυπία και φυσικά δεν έγινε. Αυτό που έγινε ήταν ότι ο αστός πολιτικός Ανδρέας Παπανδρέου απλώς συνέχισε το έργο που του άφησε κληρονομιά ο πατέρας του, Γεώργιος Παπανδρέου, ο οποίος το είχε αρχίσει με τον εμφύλιο. Την καθυπόταξη, δηλαδή, της ελληνικής εργατικής τάξης. Όχι με τη βία και τα όπλα αυτή τη φορά, αλλά με πιο ύπουλο τρόπο. Με τις δήθεν παροχές, το δήθεν «κοινωνικό κράτος», τη δήθεν αριστερή φρασεολογία. Δήθεν γιατί όλα αυτά έγιναν για να μπορούν ανενόχλητοι να κάνουν πλιάτσικο πάνω στον ιδρώτα του λαού.

 

Η ελληνική εργατική τάξη, κουρασμένη από τους μακροχρόνιους και επίπονους αγώνες (εμφύλιος, Χούντα κτλ.), έπεσε εύκολα στην παγίδα. Οι περισσότεροι συνδικαλιστές έγιναν μισθωτοί υπάλληλοι. Η αριστερά έγινε η αριστερά των ατελείωτων αναλύσεων και «επαναστατικών» θεωριών, απομονωμένη σε κλειστούς κύκλους, μακριά από τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου. Χαρακτηριστικό της ανεπάρκειάς της είναι ότι πλέον (συνειδητά ή ασυνείδητα) είναι ο κύριος υπερασπιστής του βασικού σχεδίου της ελληνικής αστικής τάξης, της αντικατάστασης δηλαδή του ελληνικού λαού από Αφροασιάτες μετανάστες!